verloren zonen {en dochters}


~*~

Ik
heb eigenlijk
altijd alleen
maar voor m'n
eigen plezier geschreven?
Die eerste schrijfoefeningen
waren natuurlijk wel een beetje saai
zo'n 56 jaar geleden,
maar zelfs dat was in zekere zin leuk
om het onder de knie
te krijgen.

Maar
ik had toch
veel meer plezier in tekenen
en kleuren, mentale zandkastelen en eindeloos ronddwalen
over zandpaden en door bos &
over de hei!

Als ik
zou optellen
in hoeveel bedden ik al heb geslapen dan lijkt
dat aantal ook
oneindig ...

Een tuinhuisje
in de zon aan de Groeneweg,
rietmatten, hoge heggen, schuttingen, oorlogsrestanten.
En nu weliswaar weer op 'dezelfde' plaats teruggekeerd,
maar praktisch alles is helemaal
'veranderd'.

Een heel enkel
gebouwtje is nog zoals het [ongeveer] was,
maar de zandpaden zijn bijna allemaal verdwenen, het groen groeit [door]
of wordt neergekapt en afgezaagd, nieuwe aanplant
& huizen overal!

Vanaf die allervroegste tijden,
dwars door tientallen landen heen
liggen de goudkorrels en edelstenen nog steeds voor het oprapen:
dat alles is allang voorbij en toch
nog aanwezig.

En net
nog een {sh}e~mailtje gekregen
van een oude vriendinnetje aan het begin van de jaren zestig
met namen van toen en gebeurtenissen
van nu.

Tegelijkertijd
worden ook al die indrukken
en samenlopen van omstandigheden
bijeengehouden door de bijbelverhalen van jongsaf aan:
over de schepping{en}, zondvloed{en}, to{e}renbouwers,
brotherfuckers en zusterhaat, culturele invloeden over en weer van vele duizenden jaren her,
EN nog steeds mensen die die mydiverhaaltjes letterlijk nemen en er vast in geloven,
EN legioenen oenen die er nog nooit
van gehoord hebben?

Stel je voor:
nog nooit iets vernomen van het paradijs,
de hof van Eden, zeven dagen en de rustdag als laatste [of eerste],
de vruchten en de slang, Kain die Abel doodslaat, Noach & zonen, overstromingen en arken,
de avonturen van Avraham/Abraham/Ibrahim en zijn 'talloze kinderen en kleinkinderen',
Lot & z'n vrouw in Sodom & Qumran die zich verleiden laat door zijn eigen dochters,
Ishmael & Yitschak, engelen en de kinderen [zonen van g d & dochters
van mensen?], trektochten en veldslagen
door het hele Midden
Oosten ...

En als je dan
na eerst jarenlang dit soort mydiverhalen
te hebben gehoord en later gelezen ook nog eens zelf op dat soort plaatsen gaat lopen ronddwalen
via Vlaanderen, Frankrijk, Zwitserland, Italia met zijn roomse ritus en de Waldenzen,
Pompei en Herculanum, Bari & Brindisi, Korfoe & Patras, Velo Korinthias
bij de zigeuners in tenten, Athene & Acropolis, Pireus
en het eerste schip naar Haifa,
sjabbath & Nurit,
Jeanny & Shula,
Danny & Sarah bij Leon in Eilat aan de Rode Zee,
Be'er Sjeva & Sdeh Boker in de Negev met Avdat,
Arabische landen, India, Japan & Siberia;
maar ik verval [alweer] in herhalingen:
daar hebben we het allemaal al min of meer uitvoerig
eerder en vaker over gehad in de afgelopen
mydijaren?

Maar
wat ik dus bedoel
met dit mydiverhaaltje is eigenlijk
dat er kolossale veelheden van invloeden en informaties op je afkomen
altijd maar weer en steeds meer,
en dat we tegelijkertijd behoefte hebben aan een 'bindende factor',
een geestelijke zonnebril, een enzym of
iets wat je in staat kan stellen
om dat alles op te nemen,
te verteren en 'uit te
scheiden'!

Het voordeel
van zo'n culturele 'bril' is
dat het dingen voor een tijdje via verbeelding op hun plaats lijkt te zetten
zodat 'het' behapbaar kan worden.

Aan de andere kant
kan het natuurlijk ook een handicap worden
als je eigenlijk niets anders kent dan alleen maar DIE relibril,
DAT cultisausje, HET nationale 'dieet' en aan het blind worden bent
zonder het zelf in de gaten te hebben?

De kunst van mensenleven
is en blijft het juist te kunnen ontdekken via eindeloze veelheden avonturen
zonder er {TE} chaotisch en verdwaasd uit te komen
OF je krampachtig vast te klampen aan EEN detailpunt
en dat te zien als DE werkelijkheid!

Genoeg nu,
tijd voor iets anders,
de tuin, de kat, het boek,
de mensenkinderen, vogelvluchten,
muizenissen en onverwachte
gebeurtenissen ...

Alles
op z'n eigen
tijd.

~blozen~
01 sep 2006 - bewerkt op 07 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende