Verlies, een jaar later 2912014

Vorig jaar 22 januari heb ik afscheid genomen van 1 van mijn grote voorbeelden.
Een opvoeder in zijn eigen unieke wijze.
Een manier van leven waar ik geheel tegen was, maar toch konden we goed samen.
Ik kreeg van hem een kijk op het leven mee, waar ik mij totaal niet in kon vinden en waardoor ik zelf een stuk positiever in het leven kan staan
Ja hij was depressief, en vond de wereld oppervlakkig en grijs
DE lucht blauw leek voor hem een bevrijdende plek, het oneindige, de mogelijkheid te vluchten van deze aarde leek hem prachtig.
Ik vond het altijd bijzonder te noemen, dat een persoon zo plat tegen prachtige dingen aan kon kijken

Toch nu een jaar later mis ik hem meer dan ik me ooit voor mogelijk had gehouden. Het klopt dat je het pas mist wanneer het niet meer bij jou is. Dit jaar heb ik meer tranen gelaten om een naaste dan ooit tevoren.
Hij mocht de leeftijd van 78 bereiken. Iets wat van hem niet had gehoeven. Nu een jaar later hoor ik dat een kennis van 55 niet meer lang te leven heeft. Van haar had het leven nog veel langer mogen duren.
Hoe scheef en oneerlijk is dat dan?