..........denken...maar snel vergeten

Wij zijn bezig met het kopen van een huis
Het huis is nog in bezit van mijn familie, er woonde een man alleen.
Na het krijgen van een hersentumor is hij dement geworden, in de loop der jaren
We kregen de indruk dat dit hem weinig deed, hij sprak er weinig over
Werd alleen kwaad omdat we soms iets van hem wegnamen omdat hij dit simpel weg niet meer aan kon zoals zijn werk. Ook werd hij boos als zijn moeder hem teveel wilde ondersteunen.
Nee hij kon alles zelf

Maar nu halen we zijn huis leeg, hij woont in een instelling hij kon duidelijk niet meer alleen
Lichamelijk ging hij achteruit
Nog altijd de gedachte dat het hem niet veel deed
Hij geen besef had van tijd en van wat er met hem gebeurde.

Tot vandaag.....

Ik nam een stapel boeken om te bekijken, en schrok van het derde boek.
(Portemonnee in de diepvries) ervaringen van niet-aangeboren hersenletsel

Tojjjjjjnnnnnnk. Met de neus op de feiten. Nu komt de vraag hebben wij goed gehandeld? Of lijken we meedogeloos in zijn ogen. Wat gaat er echt om in zijn hoofd? Had hij kosten wat kost begeleiding in de thuissituatie moeten krijgen, vragen waar we eerder niet aan dachten duiken ineens op.
Het zet je aan het denken....