verhelderend

Tussen
mannen &
vrouwen is 't
ook vaak iets dergelijks
met lichaam & geest, intuities
& orientaties!

We
vullen elkaar
aan als 't
goed is of bevinden
ons in 't andere geval
op voet van oorlog met elkaar:
ons bestaan hangt schijnbaar aan elkaar
van kwesties met barsten & buigen,
evenwicht & herhaaldelijke
verstoringen
...

Je
kunt nu
eenmaal als al
onze zintuigen naar behoren
functioneren niet zonder kritisch nadenken
over jezelf & elk ander:
de aard van de banaan is
'ervoor gaan',
't doel van ons bestaan
is niet die banaan,
maar 'n middel
om verder te gaan
& niet stil
te blijven
staan.

Bij
stagnatie,
fixatie, frustratie blijft
alles bij 't oude,
& bij voortuitgang moeten we zorgen
niet onze welvaart ten koste
te laten gaan
van ons
welzijn.

't
Is altijd
wat sinds die
allereerste kampvuurtjes rond de evenaar,
't bouwen van hutjes &
op jacht
gaan.

De
aard van
de seksen is
{her]ontdekking, verwerking & toepassing
& 't einde is nog lang
niet in
zicht
...

Achter
dat tijdelijke
{t}huis ligt 'n
wereldwijde tuin vol verrassingen,
voorlopige conclusies & vergezichten.
'n Ingrijpende leeservaring is dan ook bijvoorbeeld
'de banaliteit van 't kwaad' waarin Hannah Arendt dus o.a. schrijft
over 't proces tegen Adolf Eichmann die medeverantwoordelijk was [als hoofdcoordinator]
voor 't vervoer van vele miljoenen Joden e.v.a. naar de Duitse concentratie-
& vernietigingskampen.

Zij onderzoekt hoe 't mogelijk is
dat deze Eichmann, die aan 't begin van zijn loopbaan
nog geen antisemiet was,
uiteindelijk
EEN
van de
allergrootste verantwoordelijken wordt
voor de holocaust/shoah,
allergrootste volkeren~
moord.

Volgens Arendt
is hij geen beroepsmisdadiger
maar 'n zeer banaal bijna 'gewoon normaal' mens
die stap voor stap verder in 't kwaad vervalt.

Dan
is &
blijft
DE
hamvraag:
'hoe kan zoiets?'
En eigenlijk stelt ze 'n diepere vraag:

"Hoe zou ik in zo'n situatie handelen?
Zit dat soort van kwaad ook in mij?
Wie ben ik?"

Je raakt bij 't terugkijken
op onze voorgeschiedenissen
dwars door tijd & ruimte heen
onwillekeurig bijna helemaal
gefascineerd door die thema's
van 'mydiverhalen': over al
die mydiverhalen over
oorlog &
'vrede'!

Hetzelfde
met alle verhalen
over de goede Nederlanders
tegen de ueberslechte shitSpanjolen, teringTurken,
fucking sansculottesFransozen, perfide Britten, MoffenDuitsers, kutMarokkaantjes,
oppervlakkige indianenuitmoordende Amerikanen [ooit Europse vluchtelingen & avonturiers]
& al die andere gekke verdelingen tussen strijdende
groepen, seksen, tegenstanders, vrienden
& vijanden door
alle tijden
heen.

We
neigen meestal
tot overdrijving zowel
als vakidioten als 'gewone mensen':
'te mooi' voorstellen, en/of
'te lelijk', 'te oppervlakkig'
& 'te weinig diep~
gaand'?

Hoe
zat dat
nou eigenlijk precies?
En hoe zit het dus ueberhaupt
met het kwaad in de geschiedenis?
Andere & soortgelijke thema's in ons mydidenken
zijn nu o.a. dan ook: onze eigen verhoudingen met techniek & samenleving,
onze eigen relaties die wij leggen tussen arm{er} & rijk{er},
strijd om toegang tot voedsel, onderwijs,
gezondheidszorg & natuurlijke hulpbronnen in 't
rijk van overvloed & schaarste,
erfenissen van onze behoefte
aan de ene
of andere
utopie.

We
voelen ons,
als we
nog niet
TE
zeer zijn
afgestompt, door-
en/of dolgedraaid, teneergeslagen & haast
volkomen onverschillig & ongevoelig zijn geworden
betrokken bij 't onrecht in de wereld: de moeilijkheid is
dus inderdaad dat je daar soms [schijnbaar/blijkbaar]
ook helemaal niets aan kunt veranderen
zelfs als we er over nadenken
of zelfs proberen
& trachten er
"IETS"
aan te doen?

Dat denken
over onze politiek & moraal
kunnen we dan ook in zeer uiteenlopende functies doen
[en laten]! Lof en
troost van de
filosofie?

We
moeten ons
sowieso meestal beperken
tot onze 'eigen' wereld
& onze persoonlijke relaties met leven
& filosofie, wetenschap
& praktijk.

Je kunt
[zoals Hans Achterhuis]
laten zien hoe de christelijk~Romeinse denker Boethius
aan 't begin van de zesde eeuw troost vindt in zijn gevangenschap:
"De Romeinse senator is ter dood veroordeeld en wacht in de cel op zijn straf
[hoe lang nog & hoe veel
hoe vaak!]?
ZIJN
antwoord
op 't verlies
van zijn geliefden is dat zij
in het licht van de eeuwigheid
dus niet echt tellen.
Volgens Boethius zijn er grotere zaken die het antwoord [kunnen] geven.
DAT
klopt niet voor
mij.
IK
wil vasthouden
aan de mensen van wie ik houd!
Dan luister ik nog liever naar Aristoteles: 't risico
dat je vrienden & jouw geliefden morgen doodgaan,
dat is er altijd.
Maar vriendschap & liefde zijn zoveel
waard dat jij dat verlies ook
moet kunnen
dragen!"

Ook Machiavelli kan ons helpen
bij het omgaan met het verdriet over een sterfgeval in onze naast omgeving:
Machiavelli was door de bankiersfamilie De Medici gevangen genomen,
gemarteld en verbannen uit Florence.
Overdag zoekt Machiavelli gezelschap bij mensen in het dorp,
maar 's avonds wordt hij getroost
door het lezen van klassieke literatuur
en filosofie.

"Ik dacht,
wat gek dat de politieke gedachten van Machiavelli afleiding brengen.
Zijn werk gaat niet in de eerste plaats over dood en sterven.
Wat is er met mij aan de hand dat ik dit lees?
Later begreep ik dan ook dat die onderwerpen impliciet wel aanwezig zijn.
Filosofen stellen belangrijke vragen over 't leven als
'wat moet ik doen?',
'hoe moet ik leven?',
'wat kan ik hopen?',
'hoe kan ik kennen?'
.
Machiavelli vraagt zich [net als wij] af:
'hoe moet ik omgaan met verlies en verraad?"

Hans Achterhuis
heeft zojuist zijn boek "Met alle geweld" afgerond,
waarin hij de ontwikkeling van het denken over geweld beschrijft
en ook zijn eigen denken kritisch analyseert:
"Ik ben geschrokken van de manier waarop ik in de jaren zestig en zeventig
over geweld schreef:
als een schijnbaar heel simpel en neutraal middel.
Er is een uitspraak van J.P. Sartre waarin hij dan nog zegt
dat je door een blanke kolonisator te doden,
twee vliegen in
EEN
klap verslaat:
je hebt een dode onderdrukker
en na de moord staat een bevrijde ander op.
Dat is onzin natuurlijk, je wordt niet bevrijd als je iemand vermoordt: in tegendeel,
het tekent je
voor de rest van jouw leven,
je worstelt
ermee!

Hoe kan het
dat mijn studenten en ik
ons toen nog verbonden voelden
met bijvoorbeeld die Rote Armee Fraktion,
ondanks alle kritiek die we toch ook al op die terreurorganisatie hadden?
We waren meestal helemaal geen aanhangers van de RAF,
maar we hadden toch nog wel het idee dat zij met hun strijd voor een betere maatschappij
eigenlijk bij 'links' hoorden! Iets dergelijks zal dus ook wel gelden
voor hen die het geweld van
z.g. 'rechts' vergoeilijken
of het 'neutrale geweld'
van 'het midden'
tegen
'extremisten
aan beide zijden'?
INCLUSIEF
[in 'alle drie' die gevallen]
van de onvermijdelijke 'betreurenswaardige' collateral damages: die
hartverscheurende bijkomende toevallige schade, schande & schofterigheid
aan volkomen onschuldige bijstanders van alle leeftijden.
De uitspraken van vrijheidsstrijders als Che Guevara
[also from Argentina?!],
dat we 'n tweede of derde Vietnam
zouden moeten creeren om het imperialisme van Amerika te verslaan,
nam toen nog vrijwel iedereen over? Pas later als je ook romans
over die Vietnamoorlogen
gaat lezen
zie je pas via deze romans
hoe vreselijk die situaties waren in praktisch alle opzichten
tot op de huidige dag van vandaag [nog steeds!]
tussen Congo & Colombia
en tussen Iran/Irak,
Birma & Noord~
Korea
e.d.!
En
het pad van de familie Bushbush
all over the world
& de Russische & Chinese
inmengingen in kleinere
buurlanden.
Het is allang geen oorlog meer
[zoals ooit in 't verre verleden?]
van wapperende vlaggen & wimpels,
maar
van muskieten,
ddt, gifgassen, Zyklon B,
mosterdgas & allerlei Ali Chemicali's,
atomaire, biologische & de overal aanwezige
chemische 'strijdmiddelen' van napalm tot
en met agent orange,
Srebrenica &
Birma
...
Van
de dood
van vele miljoenen
mensen van alle leeftijden
en van talloze volkeren en zwaar bewapende
geuniformeerde mannen die permanent drug [en wat al niet]
blijven gebruiken uit grote angst en beven.
Achterhuis verteld dan ook dat zelfs
de Wereldraad van Kerken
in die tijd nog geweld
als 'n simpel middel
zag:
"Ze
dachten na
over de vraag
of er nog wel
een rechtvaardige revolutie kon bestaan.
De Latijns~Amerikaanse bevrijdingstheologie
wilde de machthebbers in Zuid~Amerika
in naam van de christelijke boodschap
met geweld op de knieen krijgen:
ik heb geen oordeel
over wat ze daarginds zeiden
maar wel over hoe wij daar
toendertijd nog mee omgingen
in onze eigen
gemakkelijke comfortabele
situatie!"

Kortom:
er was sprake van de Verlichting
& allerlei {r}evolutionaire bewegingen
in Europa, Amerika, Asia &
Afrika gedurende de
voorbije honderden
jaren.

En
er waren
talloze wrede burgeroorlogen
& hopeloze bevrijdingsoorlogen in
en van koloniale regimes,
de eerste internationale bewegingen
en organisaties, Volkenbonden & United Nations,
Politionele Acties her en
der met 'helden'
aan 'beide
zijden'?

Slachtoffers zal je bedoelen!

Stalin-
& Maoisme,
linkse, rechtse, fascistische,
nationaal~socialistische 'volksbewegingen',
CIA~moordpartijen en de huidige pogingen der Verenigde Naties
om achteraf te proberen 'recht
te breien' wat toen
allemaal fout is
gedaan en
gegaan.

Het
verdient dus
alleszins aanbeveling om
een en ander filosofisch geschrijf toch nog
maar wat nader te analyseren & toekomstig enthousiasme
over willekeurig gewelddadige ingrijpen
maar wat verder te gaan dimmen
[nu het nog kan?]:
't is de kunst, inderdaad,
om ongebonden & zelfstandig te
blijven denken &
handelen?!

"Wie
schrijft als filosoof,
die schrijve persoonlijk
of schrijve
niet!"

Is
persoonlijk schrijven
ook belangrijk voor
ons in myDi [net
als voor 'al' onze 'voorgangers'
& 'grote' voorbeelden?]!

"Je
kunt niet
anders: wij zijn
zelf aanwezig in al
onze mydiverhaaltjes over wat voor
tijd, plaats of situatie dan ook?
Persoonlijk schrijven betekent
dat de persoon die jij bent
in jouw teksten ook
tot uiting
komt!
Onze filosofische vragen
zijn [en blijven ook] persoonlijk.
Omdat wij, zoals ze [ook] wel zeggen
[allemaal] feeling met 'wat er speelt':
actuele vragen [en antwoorden]
vanuit/voor & door "DE"
maatschappij."

Het
gaat ons
dus duidelijk NIET
meer om enige vorm
van persoonsverheerlijking,
moderne afgoderij, modieus
meewaaien met moderne
stromingen of populaire
puberhersenspoelingen,
brainwashcompanies
en al die andere
uitgezogen & afgedankte
followers of
fashions.

OOK
mensen als
Hans Achterhuis ontkomen
dus duidelijk
blijkbaar
niet
aan hun
eigen
kritische blik:
"Ik denk graag tegen
mijzelf in: dat deed ik
altijd al maar ik
merk dat het
nog sterker
wordt