verhaal

Casey pakte het mes uit haar tas. "Het spijt me, Dylana", fluisterde ze tegen het meisje dat in het bed naast haar lag. ze zette het mes op haar keel. opeens deed Dylana haar ogen open.

"Case, wat doe je?!", haar adem stokte even. "ik... ik kan het niet", fluisterde Casey. "haal dan alsjeblieft dat mes van mn keel af!", siste Dylana. "ik kan het niet nog een dag met je te leven, ik kan het niet", het zweet brak Casey uit. ze stond niet voor zichzelf in.

"Dylana, ik moet dit doen, ik wil het niet meer". "wat wil je niet meer?", vroeg Dylana met een verbaasde en angstige stem. "ik wil dat ik gewoon kan leven". "hoezo?". "Vanavond verhuis ik naar een andere stad, daar ga ik hulp zoeken, maar ik wil niet dat mn verleden me achtervolgt". "wat heeft dat met mij te maken?", siste Dylana boos. "ik wis mn verleden uit, en jij hoort daar bij".

Dylana's adem stokte een seconde. casey spitste haar oren, maar het was helemaal stil in het huis. "je komt hier logeren om me te vermoorden?!", siste Dylana. "ach, als je het zo wilt zien". "nee, natuurlijk niet, maar je maakt het er zelf naar". "Dylana, het is je tijd". "waarom, wat heb ik in hemelsnaam fout gedaan?".

Casey begon te trillen en te schreeuwen. "waarom noem je me dik, ik ben niet dik, ik haat het, ik haat het, ik haat het!", zei ze terwijl ze wild om zich heen sloeg. "Casey!", schreeuwde Dylana in paniek. casey werd rustig, maar ademde zwaar.

"dag Dylana", zei ze met een kinderstemmetje. ze zette het mes tegen Dylana's keel. Dylana probeerde te schreeuwen, maar het was te laat. Casey drukte het mes door, Dylana's keel begon te bloeden.

"dag Dylana", zei Casey nog een keer. ze gaf Dylana een kus op haar wang. "loop naar de hel!", schreeuwde Casey en lachte hysterisch. ze pakte haar tas en klom uit het raam. ze keek nog een keer achterom en verdween toen in de nacht.


het is niet echt maar ik had ff een gedachtengang. nja, veel lees plezier!

liefs, M.