verdrietig

Nog 2,5 maand en dan is het alweer 1 jaar geleden..
Wat gaat het toch snel, ik herinner me die dag nog alsof het gister is gebeurd, ik herinner me die hele
week alsof het gister is gebeurd..
Mijn vader gaf aan dat zijn been pijn deed. Nou is mijn vader niet zo een kleinzerig en kan hij behoorlijk wat hebben. Mijn moeder zag dat zijn been wat donkerder was dan de ander en zei dat ze toch maar even naar de dokter moesten bellen want dit zag er toch een beetje gek uit. Het was een zondag dus dat werd een ritje naar je huisartsenpost. Eenmaal daar zagen ze dat mijn vader echt enorm veel pijn had want zweetdruppels liepen als water straaltjes naar beneden. Hij kreeg dan ook snel morfine. Naar wat testjes bleek dat hij een bloedpropje had zitten in zijn lies. Dat gingen ze de zelfde avond nog oplossen. Toen dat eenmaal klaar was moest mijn vader naar de intensive care voor een nachtje. Dat blijkt standaard procedure zijn omdat hij bloedverdunnend materiaal in zich heeft kan dat gevaarlijk zijn bij een wondje. Mijn Moeder moest nog wat schone kleding en zo naar hem brengen dus ik ging mee. Het is sowieso gek om je vader daar zo te zien liggen maar hij was er oké onder en zei dat hij ook oké was. We vertelde dat we morgen weer kwamen. We namen afscheid en wij gingen weer naar huis. Mijn moeder moest de volgende ochtend vroeg werken, maar was ook vroeg klaar dus tijd genoeg om in de middag naar mijn vader te gaan. In die vroege ochtend (6:00) belde mijn moeder met de IC (die mag je bellen wanneer je wilt) Zij vertelde dat het goed ging maar de arts moest zijn ronde nog maken. Prima. Rond de klok van 11:00 kreeg mijn moeder tijdens werk een telefoon. Het was de arts, en die vertelde letterlijk dit: Er moet vanmiddag een familie gesprek komen, en het is belangrijk dat je niet alleen komt want we hebben iets gezien. Tot straks om 14:00. Nou, dat is toch best raar om te horen te krijgen zonder verdere informatie maar je je bent je natuurlijk al kapot geschrokken. Dus mijn moeder belt mij op. (ik was vrij die dag) Besloten dat mijn moeder eerst even rustig gaat zitten even bijkomen en dan rustig naar huis rijd. Ik heb in de tussentijd mijn zus gebeld en op de hoogte gebracht (zij woont helemaal aan de andere kant van het land) besloten dat wij het gesprek voeren en dat we mijn zus direct daarna op de hoogte brengen.
Tijdens dat gesprek krijgen we te horen dat mijn vader afgelopen nacht een herseninfarct heeft gehad en daarnaast ook nog een hartinfarct en dat hij er heel erg slecht aan toe is. Dan staat je wereld even stil. Mijn vader is 49 jaar en een gezonde man. Hij rookt niet, beweegt voldoende en leeft gezond. We mogen mijn vader even zien en mijn vader is enorm emotioneel, hij huilt heel de tijd (ik heb in mijn 25 jaar mijn vader nog nooit zien huilen!) Maar echt contact is er niet meer, hij kan niet praten, althans niet echt. hij beweegt niet echt.
Ik weet dat mijn vader niet wilt leven als een gehandicapt persoon. Maar op dat moment is dat wel hoe je hem voor je gaat zien.
Ik ligt mijn zus in en die komt meteen deze kant op. De rest van de familie geef ik ook een belletje of een appje.
Al gauw zijn we samen. Dan is het afwachten, we moeten afwachten tot de zwelling in zijn hersenen afneemt om te kunnen zien wat de schade zal zijn. De artsen maken zich nog steeds ernstige zorgen. Het word dinsdag.
Wij als familie hebben het gevoel dat de situatie verergerd. Mijn vader 'ziet' ons niet meer. Hij kijkt dwars door ons heen. Er gebeurd niets. De artsen zijn het met ons eens. Er moet opnieuw een gesprek plaats vinden met 'wat als'. De arts vraagt wat als we nu moeten gaan reanimeren wat willen jullie dan? moeten we doorgaan of stoppen. Dat is de lastigste vraag die we ooit hebben moeten beantwoorden. Het is duidelijk dat hij nooit meer beter zal worden hij zal voor altijd rolstoel gebonden moeten zijn. Hij zal nooit meer kunnen praten, zelf kunnen eten enz. We besluiten om te vertellen als er iets gebeurd, niet reanimeren. Het word woensdag, geen vooruitgang.. het word donderdag.. Die dag had ik een belangrijk 'feest' voor mijn schoonvader. hij gaat met pensioen en werkte bij de luchtmacht als..? (weet ik even niet) Het feest was best formeel en netjes en iets waar ik eigenlijk echt naar toe moest. Ik besluit het tot de middag af te wachten en als de situatie het zelfde blijft besluit ik te gaan. Mijn telefoon dicht bij me met als er iets is bellen!! Tijdens handjes schudden voel ik mijn telefoon trillen maar het is een sms/app. Dus ik besluit even te wachten, we hadden immers afgesproken te bellen als het dringend is. 15 minuutjes later lees ik het berichtje waar in staat: graag meteen bellen als je dit leest!. blijkbaar heeft mijn vader een longinfectie opgelopen en word hij nu zeker niet mee beter maar ze kunnen ook niets meer voor hem betekenen. Mijn vader is op dit stadium niet meer bij kennis. Hij zal dus ook niet meer wakker worden. Het word vrijdag. We bespreken met de artsen hoe of wat. We besluiten de natuur een handje te helpen en hem dormicum te gaan geven. Dormicum is een inslaap middel en zodra je dat krijgt is de regel dat je nog 72 hebt te leven. We weten dus dat mijn vader binnen 72 overlijd.. Dat is een klap in je gezicht. Vrijdag avond 17:00 krijgt hij de eerste lading dormicum. Het word zaterdag. Iedereen neemt afscheid. Het is avond. We besluiten om naar huis te gaan en morgen ochtend weer terug te komen. Mijn zus wilde nog bij de avond apotheek medicatie halen want ze was eigenlijk gewoon ziek. Dat duurde enorm lang, we besloten om te wachten met zijn alle. Het is 21:30 en de telefoon van mijn moeder gaat met de mededeling dat mijn vader overleden is. Hoe typisch.. we staan nog op de parkeerplaats! De week erna gaat in een roesje voorbij. Mijn moeder is een wrak en mijn zus ook. Even komt het allemaal bij mij aan. Ik regel de hele crematie in mijn eentje met hulp van mijn vriend. (iemand moet het doen?!) Ik voel me ellendig maar ik ben enorm blij dat ik dit gedaan heb. ik voel me trots dat ik dit in deze periode zelf heb kunnen regelen. de uitvaart waar mooi en een gewaardigd afscheid.

Sorry voor het lange verhaal maar het lucht even op om het te schrijven.
Nu kan ik verder met mijn dag!