verder

is het zo dat de meesten van ons niet bereid zijn om zich dezelfde mate van zelfverloochening eigen te maken als de boeddha's: we weten dat ego{t}isme iets slechts is; we weten dat alle grote wereldtradities - niet alleen 't boeddhisme - ons aansporen om uit te stijgen boven onze [meestal overdreven] zelfzuchtigheid. Maar wanneer we op zoek zijn naar bevrijding - hetzij onder 'n religieus, 't zij onder 'n seculier mom - dan willen we eigenlijk ons zelfbeeld versterken ...

'n Flink deel van wat doorgaat voor religie is vaak bedoeld om 't ego op te vijzelen, terwijl de geloofsstichters ons nu juist vertellen dat we dat los moeten laten. We gaan uit v/d veronderstelling dat iemand als 'n boeddha, die na 'n enorme strijd kennelijk alle zelfzucht heeft overwonnen, niet anders dan onmenselijk, humorloos & gevoelloos kan zijn.

Toch lijkt dit niet te hebben gegolden voor de boeddha['s]. Hij/zij was dan misschien ietwat 'onpersoonlijk', maar de gemoedstoestand die hij/zij bereikte maakte op iedereen die hen ontmoette 'n uitzonderlijk grote indruk. De vriende-lijkheid, redelijkheid, gelijkmoedigheid, onpartijdigheid & sereniteit die 'n boeddha onophoudelijk tentoonspreidde, raken 'n snaar & vinden keer op keer weerklank in enkele van onze diepste verlangens. Mensen hadden geen afkeer van hun emotieloze rust & v/h feit dat zij niet de voorkeur gaven aan 't een of 't ander, aan de ene persoon boven de andere.

Integendeel zelfs! Ze voelden zich tot de boeddha [christos/maitreya/mahdi/masjiach] aangetrokken & zochten hen in groten getale op. Wanneer mensen zich onderwierpen aan 't regime dat zij de lijdende mensheid voorschreven, zeiden ze 'hun toevlucht te zoeken bij de boeddha'. Hij/zij vormde 'n vredige wijkplaats in 'n gewelddadige wereld vol met dodelijk chaotisch, schreeuwerig egocentrisme. In een v/d ontroerendste mydiverhalen i/d Pali-canon rijdt 'n koning in 'n staat van diepe moedeloosheid op 'n dag met paard & wagen door 'n park vol grote tropische bomen. Hij stapt van z'n wagen & wandelt rond tussen de enorme wortels ervan, die ieder op zich zo groot zijn als 'n normale man. 't Valt hem op dat ze 'hoop & vertrouwen uitstraalden': "Ze waren stil; hun vredigheid werd niet verstoord door lawaaierige stemmen; ze wekten de indruk dat ze geen deel uitmaakten v/d normale wereld & 'n plek vormden waar je je kon afzonderen v/d mensen" & je verschuilen voor de gruwelen v/h bestaan. Terwijl de koning naar deze prachtige oude bomen staat te kijken, moet hij denken aan de boeddha, waarop hij meteen in z'n wagen springt & net zolang door-rijdt tot hij 't huis bereikt waar de boeddha op dat moment verblijft. 'n Eigen plek, gescheiden v/d wereld & er op 'n wonderbaarlijke manier toch ook weer binnen, 'n plek waar onpartijdigheid, redelijkheid & rust heersen & die ons ver-vult v/h geloof dat ons leven, tegen alle verwachtingen in. toch waardevol is, dat is wat velen zoeken i/d realiteit die we "G D" noemen. In de persoon v/d boeddha, die boven de beperkingen & vooroordelen v/h eigen ik ['n illusie] was uitgestegen, leken veel mensen die te vinden in 'n mens. Ik moet eerlijk toegeven dat ik hen overal altijd weer ben tegengekomen & heb ontmoet tussen Irminloo @ Vale Ouwe & Yamagishi-kai/Birobeidjan. Anders had ik 't niet over-leefd ...