ver weg in het oosten werd Jeruzalem ingenomen

DOOR EEN LEGER VAN CHRISTELIJKE KRUISVAARDERS:
de joodse & islamitische bevolking werd afgeslacht door met zwaarden zwaaiende kruisridders. Dat was in de hete zomer van 1099.

Kroniekschrijvers berichten over stromen bloed die door de smalle straten & steegjes van de 'heilige stad' vloeiden: de stank van de onbegraven lijken en brandende gebouwen vergiftigde de lucht en de kruisvaarders kwamen bijeen in de Opstandingskerk om hun Te Deum laudamus te zingen & hùn (versie van) God te loven voor hun overwinning.

Toen de fanatieke Almoravieden ANDALUS veroverden en de positie van de joden in Zuid-Spanje steeds slechter werd, raakten de dichters van Granada verstrooid. Juda Halevi begon te reizen. Hij bleef de eerstvolgende twintig jaar rondreizen & wordt gesignaleerd in 't gezelschap van de joodse vizier Meïr ibn Kamniel in Sevilla & van de befaamde talmoedgeleerde Josef ibn Migasj in Lucena.

Hij beoefende de geneeskunde in Toledo en diende de koning en de edelen van die nieuwe, christelijke stad: in het begin van de heroverings-periode (Reconquista) waren de christelijke koningen nog wel goed voor 'hun joden'. 'n Groot aantal joden trok van islamitisch Spanje naar 't nu christelijke Spanje om te ontkomen aan de fanatieke bekeringspolitiek van de Almoravieden.

De christelijke koningen gaven hen landerijen, tuinen & huizen die vroeger hadden toebehoord aan moslims die nu alweer op de vlucht waren geslagen toen de christenen naderden. De Spaanse koningen beschouwden de joden als een belangrijke stabiliserende factor in hun nieuw ver overde gebieden & gebruiken hen als beambten, hivelingen & diplomaten van de regering. Maar de Spaanse priesters zagen de joden als walg lijk, verachtelijke, stijfkoppige vervalsers van het (enige echte) 'ware {RK} geloof',
die hun Jesus hadden vermoord & nu door (de RK)
God verworpen waren
...