Venusheuvels & Marsdalen: Aarde daartussen!

De
veelvormigheid van
de god(in) komt (net als in de bijbelboeken
voorzover ik kan zien) ook tot uitdrukking in de Nag Hammadi papyri,
'n verzameling grotendeels gnostische teksten die in de 2de & 3de eeuw opgeschreven zijn
& in 1945 in Egypte ontdekt. Één van die ge-schriften vanuit 'n vrouw: misschien is 't wel de stem van Isis
of de gnostische Sophia (wijsheid). De stem verwijst naar zichzelf als 'Don-der', 'perfecte geest':
"Want
'IK BEN'
de eerste & de laatste.
Ik word geëerd & geminacht.
Ik ben de hoer & de heilige. Ik ben 'n echtgenote
& maagd. Ik ben moeder & dochter. Ik ben de ledematen van mijn moeder:
ik ben de onvruchtbare & haar zonen zijn talrijk; ik ben haar, wier huwelijk geweldig is,
& ik heb geen man; ik ben de verloskundige & de vrouw die níet draagt; ik ben de troost van mijn pijn na gedane arbeid;
ik ben de bruid & de bruidegom & m'n man heeft me verwekt; ik ben de moeder van m'n vader & zuster van mijn echtgenoot,
& hij is mijn zoon
...
EER MIJ.
IK BEN de veroordeling
& de vrijspraak."

Ook al komen we in de bijbelboeken
over 't algemeen God tegen als Vader, Zoon, Geest, Hij (of 'het',
in feite is 'g d' natuurlijk vanzelfsprekend in ons ook zowel mannelijk als vrouwelijk:
is 't leven op aarde niet eveneens onzijdig, vrouwelijk & mannelijk? Ik geloof niet dat 'r zoiets bestaat
als 'puur' mannelijk of vrouwelijk, alles wat 'is' komt voort uit 't (n)iets, wat niet was werd & IS worden zoals begin & einde onvermijdelijk aan elkaar verwant zijn in oorsprong & gevolg, aanvang & beëindiging?! Juist het losmaken,
afscheiden, verwijderen & opsplijten van wat samenhoort
is 'zonde/misdaad/ziekte'!!

Vanuit beweging tussen uitersten
komt ons evenwichtige(r) gebaren, benoemen,
spreken & schrijven: kunst is beeldvorming
als in zang, dans
& toneel
...

Geen wonder
dat we 'de godin' blijven ontdekken
in ons vrouwelijke zoals we g d blijven ontwaren in het mannelijke:
gangbare theorieën over de menselijke prehistorie zijn i/d loop v/d 20ste eeuw herhaaldelijk herschreven.
De vele archeologische vondsten uit 't Paleolithicum & 't Neolithicum, gekoppeld aan 't gebrek aan documentatie,
hebben maar al te vaak (veelal) geleid tot nòg meer
fantasie & speculatie
...

Tot de voorwerpen
die sinds hun ontdekking steeds weer anders zijn uitgelegd,
behoren ook de "Venussen", vrouwelijke beeldjes en sym-bolen:
veel van deze beeldjes werden in eerste instantie in dezelfde bewoordingen omschreven
als het in 1937 in Dolní Vèstonice in Oost Europa opgegraven ivoren beeldje, nl. als diluviale {uit de IJstijd afkomstige},
"pornografische" plastiek. Sinds de 2e WO is er 'n krachtige, groeiende & overtuigende internationale trend gaande
om (ook) déze figuren als 'godinnen' te beschrijven: symbolen van vruchtbaarheid, & vooral ook
als 't onderlinge verband tussen leven & dood (net als 't christelijke kruis:
verticaal & horizontaal!) ~ sommigen zien ze als bewijs v/h bestaan
van oeroude matriarchaten & tijdloze symbolen van 'n mythische
bron waaraan de hele mensheid creatieve kracht aan ontleend,
zowel toen als nu! Religie & filosofie zijn van alle tijden
& plaatsen: ter bevordering van 'n veel menselijke(r)
samenleving; dus slaap zacht, droom zoet, & tell us
all about it (if you really want to):
DO SO!

Ook
de leesgespreksgroep
was weer heel zinnig
& boeiend.