veertig jaar geleden {seems like yesterday} ......
Als die jaren zestig v/d vorige eeuw ooit iets duidelijker hebben gemaakt dan is het wel dat verouderde revoluties nu helemaal tot 't verleden behoren, al was 't maar omdat 't theoretisch beoogde 'subject' van die revolutie, 't zogenaamde proletariaat, als homogene, antikapitalistische klasse, allang niet meer bestond! En natuurlijk ook omdat moderne samenlevingen veel te complex zijn geworden om een abrupte & totale verandering v/d maatschappelijke verhoudingen, & daarmee v/d inrichting van ons leven, mogelijk te maken. De enige revolutie die ons nu nog wel rest is de innerlijke [aka bekering/hergeboorte]! Op 13 mei '68 demonstreren & staken miljoenen arbeiders: de 'revolutie' was op haar hoogtepunt, & moest daarna dan ook, wegens gebrek aan reele doelen, ook snel verlopen. "Reformisme" was nu voortaan voor 't grootste & verstandigste deel v/d protestbeweging na 't opruimen v/d barricades de enige zinvolle houding die nog resteerde. Het is achteraf dus ook niet zo vreselijk moeilijk meer om vast te stellen wat, ook in internationaal opzicht, het allerbelangrijkste element v/d protestbeweging was: haar antiautoritaire karakter.
Die 'zestiger jaren' hebben vooral jeugdige mensen op talloze terreinen van 't leven allergisch gemaakt voor semi-feodale, ondoorzichtige, niet ter discussie staande vastgelopen verhoudingen. Dat die gevoeligheid vooral ook op de universiteiten tot conflicten leidde lag toen voor de hand? Daar hadden de autoriteiten heel wat te verantwoorden wat in die ogen v/d toenmalige studenten niet meer te verantwoorden was: de verwevenheid v/d universiteit met wat in studentenjargon dan ook 't 'militair-industriele complex' heette. Studenten eisten niet meer alleen maar moderner onderwijsvormen, transparantie, medezeggenschap & democratie, maar ze haalden ook de monomane wetenschappers uit z'n ivoren torentjes & vroegen hen zich rekenschap te geven van de maatschappelijk & politieke implicaties van hun werk! Daarin mogen sommigen dan soms wel vreselijk zijn doorgeslagen, maar in de kern van de zaak betrof het 'n volstrekt legitiem verlangen: in de jaren zestig v/d vorige eeuw betekenden vooral de ontdekking van onconventioneler levensvormen in eigen beheer een eigen individuele verantwoordelijkheid. Er ontstonden dus ook veel groter gevoeligheden voor al die allang volkomen achterhaalde gezags- & machtverhoudingen. Nog nooit eerder in de geschiedenis v/d mensheid [afgezien v/h ooit zo revolutionaire christendom], was de betrokkenheid bij tal van maatschappelijke thema's zo groot geweest, nooit eerder ook 't algemeen verlangen naar veranderingen, aanpassingen & rechtvaardiger verhoudingen. Eindelijk [ruim een kwart eeuw na de Holocaust v/d Wereldoorlog] ontstond er wat meer ruimte voor kritische kunstenaars, leraren, artsen, wetenschappers & journalisten, voor experimenten i/d literatuur, de kunsten, 't theater & de muziek: er werd gelezen als nooit tevoren, gretig, op alle mogelijke gebieden en buiten elke canon om ~ grote uitgeverijen startten 'n z.g. 'kritische bibliotheek', nieuwe kleinere uitgeverijen boorden eindelijk eens wat meer apokriefe kennis- gebieden aan voor elke geinteresseerde. We beleefden 't ontstaan v/d milieubeweging, de vrouwenbeweging, de ontvoogding v/d seksualiteit. De toegankelijkheid van tot dan meestal zeer elitair afgebakende instellingen nam toe, allerlei omgangsvormen kregen nu veel meer een informeel, transparant & gelijkwaardig karakter. De 'zegeningen' van die zestiger jaren v/d vorige eeuw waren, kortom, haast niet meer te tellen, met vooral de niet te overschatten betekenis v/d internationaler gerichtheid van die wereldwijde globaal zich ontwikkelende protestbeweging[en]! Alle myditijdreisjes komen dan ook telkens weer op die bekende oerthema's terug die we ook al aantroffen bij de 'grote' profeten van 2500 jaar geleden op diverse plaatsen in de wereld en bij de invloed van Yesjayahoe haNavi, Gautama Boeddha, Yehosjoea haNatsri aka haMasjiach en onze ouwe trouwe Sjapo: de eerste wereldburgers als 't ware ...