van 't ene komt 't ander & vanuit 't andere 't ene



Eigenlijk geloof ik dat elk moment van gelijke waarde is. Het is alleen de kunst om het als zodanig te kunnen ervaren.

Dat is waar het probleem om de hoek komt kijken. De meeste andere planten en dieren schijnen daar geen moeite mee te hebben.

Zaad, groei- en bloeiperiodes volgen elkaar op in schijnbaar eindeloze reeksen van genot: 'zijn' is datgene wat het op een bepaald ogenblik is
en de natuur neemt van binnenuit zijn gang van ontstaan, leven en vergaan zonder noemenswaardige moeilijkheden?

Dat zou je de paradijselijke, hemelse toestand kunnen noemen!

Pas wanneer de scheiding begint te komen tussen de onderdelen van een bewustzijn
dat opsplitst in verlangen, begeerte en wensen worden we gewaar van 't
gebrek: ik heb honger en dorst, zoek naar bevrediging en kan die niet altijd vinden,
bestaat het ongenoegen en de drang naar vervulling die koste wat 't kost bereikt moet worden,
zelfs ten koste van de pijn die we anderen aandoen omdat er conflicten ontstaan van onze belangen ...

Dat is waar we wensen dat het anders was, ons bewust worden van gebrek, ongenoegen, oorzaken en gevolgen die we niet kunnen beheersen.

Daar waar voorheen een geheel aanwezig was van levensvormen die elkaar op natuurlijke wijze aanvulden en variaties vertoonden van gelijke waarden, komt nu het besef van het ontbreken, de schuld, pijn en straf die verweven zijn met het moeten kiezen, foute keuzen gaan maken ...

Hoe lossen we die breuk in ons bestaan op en herstellen we dat evenwicht van ooit? Kunnen we terugkeren uit een problematisch heden naar een balans die bestond in ons verleden? Waarschijnlijk is alle religie, filosofie en wetenschap in oorsprong een poging om daar oplossingen voor
te vinden die onze ogenschijnlijk verloren staat van onschuld en vanzelfsprekende vervulling zullen herstellen, onze pijn en wonden genezen die
blijkbaar onvermijdelijk zijn geworden door culturele hersenactiviteit en de lichamelijke basis die scheiding veroorzaakt in ons zijn, worden en 't trachten te repareren wat verloren leek. Vandaar dat mensen begonnen te bidden tot goden en geesten, geloofden in engelen en duivels die er de oorzaak van waren dat het mis ging en dus ook de macht en kracht hadden om dat verloren paradijselijke bestaan te doen wederkeren? In
onze pogingen om daar oplossingen voor te vinden gingen we zo ver dat we meenden te moeten offeren tot het uiterste zelfs al schoten we er
zelf het leven bij in! Na verloop van tijd ontdekten we steeds meer werktuigen, hulpmiddelen, regels en aanpassingen om dat 'doel' te bereiken.

Op de duur bleek dat wel weer nieuwe culturele chaos te veroorzaken: want waar liggen de grenzen van ons vermogen tot indenken en er ook echt iets aan kunnen doen? Eenmaal aangevangen met bewuster ontwikkelingen ontstonden nieuwe spiralen van te vervullen wensdromen ...
10 sep 2010 - bewerkt op 10 sep 2010 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende