Van kwaad & kotsmisselijk tot nog veel ergerlijker

JH I trok zelfs Idumea in het zuiden binnen en dwong de bevolking om zich te bekeren tot het jodendom: ook onderwierp hij de Samaritanen (aka Sjomronim) & verwoestte hun tempel bij de berg Gerizim. Inmiddels was het territorium van Judea aanzienlijk vergroot: deze veroveringen echter hadden nog maar weinig tot niets te maken met 't religieuze vuur dat oorspronkelijk de Makkabeeën had geïnspireerd om in opstand te komen; in tegendeel, ze waren nu vooral ingegeven door hun dromen over politieke macht & kracht. Gedurende zijn lange bewind, dat zo'n 30 jaar van voorspoed bracht, vervulde Johannes Hyrcanus I 't ambt van hogepriester zoals mocht worden verwacht, maar schijnt hij zichzelf in wereldlijke aangelegenheden eerder te hebben gezien als 'n president dan als 'n autocratische vorst, want op de munten met zijn beeldenaar staat de tekst:
JOHANNES DE HOGEPRIESTER EN DE GEMEENSCHAP DER JODEN!

Dit impliceert dat hij samen met 'n soort van 'nationale vergadering' zal hebben geregeerd ~ misschien 'n voorloper van 't SANHEDRIN? Van mogelijk belang voor de inhoud van sommige sektarische Dode-Zout-Zeerollen is dat de joodse historicus Flavius Josephus weet te melden dat Johannes/Yochanan zich de vijandschap op de hals haalde v/d Fari-zeeën, die zich tegen hem keerden & steun zochten bij de Sadduceeën, de elite van adellijke priesters. Josephus is de eerste die melding maakt van beide facties, hoewel hij 't in zijn verhaal over Jonathans tijd over de Farizeeën zelf heeft. Nog altijd geen eind aan dol geweld & agressie ...!

Na de dood van Johannes Hyrcanus in 104 VC nam Aristobulus, z'n oudste zoon, 't ambt van hogepriester op zich. JH I had gewild dat zijn we-duwe, Alexandra, de leiding v/d natie zou krijgen ~ i/d Oudheid waren vrouwelijke heersers in 't Midden Oosten geen onbekend fenomeen. Maar Aristobulus trotseerde de wensen van zijn vader: hij liet haar gevangennemen & doodhongeren. Onder zijn bewind kon 't proces van hellenisering zich in Judea nog enigszins voortzetten, hoewel hij duidelijk de joodse cultuur, zeden & gebruiken begon aan te moedigen. Hij wordt ook geacht Galilea te hebben veroverd & begon daar eveneens een campagne om de bevolking onder dwang te bekeren tot 't jodendom. Na 'n regering van slechts één enkel jaar stierf Aristobulus onder hevige pijnen aan de ene of andere ziekte, ook weer iets wat door velen beschouwd zal zijn als 'n hemelse straf voor de moord op zijn moeder?! Na de dood van Aristobulus, in 103, liet z'n weduwe, Alexandra Salome, zijn gevangengenomen broers vrij & maakte zij de oudste van hen, Alexander Jannaeus (Jannaï, zoals hij algemeen bekend was, tot hogepriester: bovendien bood ze aan om met hem te huwen.

Kortom: om 'n lang verhaal niet nog langer te maken ~ 't ging alweer van kwaad tot nog (veel) erger in 't vervolg!!!