van hard hout zaagt men planken zo nu en dan .....

Sommigen reageren met hun gevoel & anderen met 't verstand. 't Mooiste zou zijn beiden samen.

Ik pik zo nu & dan her & der wat op dat me aanspreekt. 't Maakt niet uit wie & wanneer iets zegt, als 't maar helder & duidelijk is & 'n combinatie van gevoeligheid & redelijkheid. De rest is verpakking & bijzaak
wat mij betreft. Van Yesjoea & Sja'oel Paul weten we ook niet echt zo heel veel, maar wel wat ze ongeveer willen zeggen & duidelijker maken voor anderen. Soms doet het er wel degelijk toe wie wat wanneer zegt:
waarom, onder welke omstandigheden, vanuit wat voor achtergrond, situatie & eventuele toekomstvisie, maar ik probeer me meestal te beperken tot de hoofdzaken, anders is 't eind zoek met die bosbomen.

Iets dergelijks met 'sentimentalistisch humanisme': 't vergroten van je hart & 't vertragen van ons denken
omdat 't onze sentimenten zijn, die er vooral toe doen, & veel minder onze ongetwijfeld hoogstaande prin-cipes. De vraag is niet zozeer hoe 'n samenleving aan haar rechtvaardige{r} principes moet komen [want die kennen we wel zo onderhand], maar hoe we samen kunnen leren voelen dat we zielsverwanten zijn.

Met 'n sentimentalistisch humanisme willen sommigen van ons nu 'n nieuw kompas geven aan de samen-leving die o zo chaotisch lijkt & versplinterd in voor- & tegenstanders van vanalles en nog wat 'onder ons':
fatsoen & sympathie zijn twee duidingen van medemenselijkheid. Zo'n koddig dik homomannetje als Paul
de Leeuw is even sympathiek als onfatsoenlijk in z'n tv-shows & opgepepte grappenmakerij voor 't volk.

Maar ondanks gevatte beledigingen bouwt hij 'n relatie op met de beledigde. Voor 'n sentimentalistisch humanist is zijn show dan ook 'n belangrijke boodschap: er is meer mogelijk tussen mensen dan elkaar alleen nog maar verdragen, negeren & met fluwelen handschoentjes aanvatten als 't echt niet anders kan.

Zelfs de hoge kijk- & zeikcijfers voor zijn shows bewijzen dat er @ NL nu eindelijk eens toch ook weer wat meer ruimte is voor 'n [over]gevoelige menselijkheid die open & eerlijk reageert zonder al teveel getuttel!

Hij laat zien dat je om de kwetsbaarheid van mensen kunt lachen zonder ze schade toe te brengen & veel
kwaad te berokkenen [zoals Gekke Geertje e.d. wel proberen te doen uit egotistische oogmerken], omdat
ze verder met sympathie omringd zijn. Dat leert ons pas echt 'n nieuwer stijl van zorg voor elkaar in de publieke ruimte, gekenmerkt door 'n directe persoonlijke toon waarin wederzijdse sympathie ervaren kan worden & onpersoonlijk "fatsoen" buitenspel gezet wordt: zowel TE voorzichtig als TE brutaal is dus fataal!

Blijkbaar kunnen we ook medemenselijk zijn op 'n sympathieke manier terwijl je niet medemenselijk bent op de [te] fatsoenlijke [of te populistische agitatiepropagandistische provocatieve 'schendmanier']! Wat is
't dan wat me tegenstaat in zg. 'fatsoen' [EN onfatsoenlijke agressieve beledigingen]? Dat is 't onpersoon-lijke, 't geregelde, 't vormelijke & 't verstandelijke. 't Fatsoenlijke humanisme snelt z'n doel voorbij omdat
't 'n buitengewoon fatsoenlijke traditie heeft die 't ontkracht & verkracht, net als z'n tegendeel: 't extreem
fanatiek blijven aanvallen, beledigen, skanderen, willen vernietigen & 'oorlogvoeren' zonder enig respect.

Job Cohen lijkt zo nu & dan ook net 'n tikkie TE beleefd, TE fatsoenlijk & TE 'ouderwets'? Terwijl juist de zg.
rechts-extremisten elke gevoel voor verhoudingen missen & de meest schunnige schandalige praatjes als
hun handelsmerk her en der alsmaar weer blijven debiteren alsof DAT "HET" middel tegen alle kwalen is ...

Ik verbaas me er bijvoorbeeld ook over dat de gelijkenis van de Barmhartige Samaritaan wordt ingezet als
suppoty voor 'fatsoen & onpartijdigheid': dan vergroot je juist 't buitenlanderschap van de Samaritaan & zo
zeg je: en TOCH helpt hij als onpartijdig uebergoed mens. Zeg dan maar liever: dat onpartijdige speelt nu
hier GEEN rol! Hij is 'n "MENSCH" met 'n groot hart, barmhartig, mededogend, oplettend, attent & 'gewoon'
omdat hij helpt waar iemand hulp nodig heeft & juist niet vanuit fatsoensoverwegingen of opportunisme!

Zo'n parabel leert ons dat we onze morele gevoeligheid moeten trainen: ik denk dat zoiets ook de moti-vatie was van de meeste profeten, goeroes, wijze wijsheidsleraren & mensen als Yochanan, Yehosjoea e.d.
Ze namen geen blad voor de mond, liepen niet bij voorbaat al weg voor de eventuele gevolgen, gingen zo
dus ook niet klakkeloos tot de aanval over tegen jan en alleman zoals de valse profeten & huichelaars ...

Ik denk dar er een domein in de menselijke omgang bestaat dat we nog vaak over het hoofd zien als we ons concentreren op fatsoen [of haatzaaierij]! Daarmee maak je immers van mensen nummers, vriende-lijker gezegd: burgers [of juist veel brutaler: schurken]! Buiten de voordeur laten de burgers hun identiteit
& hun emoties maar al te graag thuis [of ontaarden van de weeromstuit in zinloos geweld & hooliganism]!

Maar [beiden] kunnen nu juist helemaal NIET: die dubbele moraal kennen we onderhand wel in achter-kamertjes allerlei ongelukkige dingen doen maar op straat 'fatsoenlijkheid' uitdragen [of 't tegendeel:
thuis de 'brave borst', maar in 't openbaar "Het Beest"]? Dat stimuleer met zo'n nadruk op fatsoen [of
permanente agressieve discriminatie]! Ik wil juist die emotie & identiteit NIET thuislaten, maar dan is er
wel een ander soort van publieke ruimte nodig in de toekomst, want anders loop je 't risico dat we dan 'n
samenleving van totale hufters krijgen & hoe meer we op hufters, rufters & knufters gaan letten, des te belachelijker we er ook zelf aan toe zijn op den duur omdat zo iedereen steeds hufteriger gaat worden.

Zogeheten 'beschavingsoffensieven' gaan uit van de gedachte dat we met z'n allen al veel te assertief zijn
geworden & al veel te korte lontjes hebben & dat DAT ons GROTE PROBLEEM zou zijn: vandaar ook die o zo poeslieve nadruk op regels van fatsoen en herhaalde oproepen tot 'n hernieuwd beschavingsoffensief?

Maar daarmee wed je volgens mij net zo goed op het verkeerde paard als 't roepen om doodstraffen, het
castreren van onwelgevalligen, 't oog om oog broederwetticisme met bloedwraak & "totaler Krieg"/Endsieg
& 'final solutions', ausrottung & wat al niet. Juist die uitersten snijden geen hout bewijst de geschiedenis.

Onze hedendaagse maatschappelijke problemen los je niet meer op met regels, maar door het cultiveren
van medegevoel! Heropvoeden gaat 'n richting op die uiteindelijk de ontevredenheid nog meer zal gaan versterken. Daarom zeggen we dan ook: medemenselijkheid is de meest fundamentele waarde en die is
't die ons vraagt om meer sympathie dan om 'beleefd fatsoen', meer om persoonlijke betrokkenheid dan
om onpersoonlijke procedures [of van de weeromstuit meer doodstraffen, castraties, martelingen etc.] ...

We kunnen onze emotionele drijfveren beter niet negeren of parkeren, maar moeten ze juist gaan leren cultiveren: aandacht voor anderen kunnen we niet opbrengen als we ons laten motiveren door de onper-soonlijke vormelijkheid van algemene fatsoensregels. Maar wat ons wel motiveert zijn onze emoties, onze
gevoelens van sympathie die ons ten diepste vertrouwd zijn in onze omgang met dierbaren zoals in het gezin: DIT sentiment wil ik dan ook benutten om onze in moreel opzicht zo wankele multiculturele maat-schappij 'n nieuw kompas te geven. Ook andere wetenschappers tonen aan dat emoties niet meer weg te denken zijn, & dit spoor willen we voortaan verder gaan volgen: ze zeggen allemaal dat we onze emoties moeten ontwikkelen. We zijn nu eenmaal kleine, beperkte wezentjes, maar we kunnen onszelf wel beter gaan trainen in het vergroten van ons hart. We hoeven het niet meer te doen met de armzalige primitieve
emoties waar we intuitief al vele eeuwen lang mee vertouwd zijn geraakt: er bestaat nu eenmaal meer dan
alleen maar blinde angst & woede, waanzinnig wantrouwen & opgefokte haat. We kunnen daarom dan ook
die zogenaamde inburgeringsprojecten die nu gericht lijken te zijn op een minimale publieke moraal beter
gaan omvormen tot een sentimentalistische vorming. We kunnen ons natuurlijke talent om lief te hebben,
ontwikkelen tot een houding van sympathieke gastvrijheid. Genoeg voor nu: eerst wat eten & drinken met
de medicijnen. Er is een tijd voor alles onder de zon, en die is nu al aan 't ondergaan. Tot straks [of ietwat
later]!