Van gepest naar geliefd
Een rot leven had ik als kind.
Dag in dag uit gepest, uitgekotst, bespuugd en geslagen door mijn klasgenoten.
Dik, lelijk, zwijn, varken, sloeber zijn woorden die ik dagelijks hoorde.
Dingen die nooit zo tot me doordrongen, iets wat ik "maar liet gaan", tot ik 8 was.
Ik weet het nog heel goed. Ik werd dik genoemd, daarna liep ik naar de wc.
Richting de wc dacht ik "en wat nou als ze gelijk hebben? Dat ik echt dik ben?"
In het toilet ging ik voor de spiegel staan en keek naar mezelf.
Ja, ik had wel een onderkinnetje. En bolle wangen. En ook wat buikvet.
Ik raakte er zo door van streek dat ik vergat naar de wc te gaan.
Ik ben terug de klas in gegaan en heb me stil gehouden.
Sindsdien is het bergafwaarts gegaan. Urenlang stond ik naar mezelf te kijken in de spiegel, mezelf elke dag wegen.
Eten werd steeds minder en sporten steeds meer.
Het was niet meer in verhouding, ik werd graatmager. En nog werd ik dik genoemd.
Nooit had ik het lef iets terug te zeggen.
Was ik niet dik, dan was ik wel lelijk of werd ik geduwd en belachelijk gemaakt om andere dingen.
Nooit deed ik iets goed in de klas.
Een depressie was het gevolg. Jaren heb ik geleefd, maar ik was er niet.
Doen wat er van je gevraagd wordt, ja en amen zeggen.
Laat het commentaar maar komen; ik dacht dat ik het had verdiend.
Tot ik mijn middelbare school had afgemaakt. De commentaren waren er niet meer.
Langzamerhand werd ik bewust van wat ik aan het doen was; mezelf kapot aan het maken voor wat achterlijke jaloerse mensen.
Mijn lichaam werd mooi en ik kreeg ineens complimenten.
Complimenten die ik eerst niet geloofde, maar die echt gemeend waren.
Veel bekijks van jongens, flirten, liefde naar een vaste vriend.
Kijkend in de spiegel besefte ik; ik ben knap en dun. Ik heb een goed leven, geen financiële zorgen en ik ben een leuke meid.
Langzaam begon ik van het leven te genieten, iets wat ik nooit verwachtte. Altijd dacht ik dat ik geen 18 zou worden, omdat ik me voor die tijd al van kant zou maken. Vele keren heb ik een poging gedaan, geobsedeerd door de dood en eeuwige rust.
Inmiddels staat mijn leven in teken van een prachtig eigen huis, leuke opleiding en andere dingen die me gelukkig maken.
Het kan dus wel. Nooit heb ik dit durven dromen en ik kan me mijn jeugd nog maar moeilijk voor me halen. Een groot gedeelte van de tijd weet ik niet eens meer hoe het ging; ik was er wel maar toch ook niet.
Er is zoveel voor te leven, en het leven is zo leuk. Prachtig om van te genieten.
Dag in dag uit gepest, uitgekotst, bespuugd en geslagen door mijn klasgenoten.
Dik, lelijk, zwijn, varken, sloeber zijn woorden die ik dagelijks hoorde.
Dingen die nooit zo tot me doordrongen, iets wat ik "maar liet gaan", tot ik 8 was.
Ik weet het nog heel goed. Ik werd dik genoemd, daarna liep ik naar de wc.
Richting de wc dacht ik "en wat nou als ze gelijk hebben? Dat ik echt dik ben?"
In het toilet ging ik voor de spiegel staan en keek naar mezelf.
Ja, ik had wel een onderkinnetje. En bolle wangen. En ook wat buikvet.
Ik raakte er zo door van streek dat ik vergat naar de wc te gaan.
Ik ben terug de klas in gegaan en heb me stil gehouden.
Sindsdien is het bergafwaarts gegaan. Urenlang stond ik naar mezelf te kijken in de spiegel, mezelf elke dag wegen.
Eten werd steeds minder en sporten steeds meer.
Het was niet meer in verhouding, ik werd graatmager. En nog werd ik dik genoemd.
Nooit had ik het lef iets terug te zeggen.
Was ik niet dik, dan was ik wel lelijk of werd ik geduwd en belachelijk gemaakt om andere dingen.
Nooit deed ik iets goed in de klas.
Een depressie was het gevolg. Jaren heb ik geleefd, maar ik was er niet.
Doen wat er van je gevraagd wordt, ja en amen zeggen.
Laat het commentaar maar komen; ik dacht dat ik het had verdiend.
Tot ik mijn middelbare school had afgemaakt. De commentaren waren er niet meer.
Langzamerhand werd ik bewust van wat ik aan het doen was; mezelf kapot aan het maken voor wat achterlijke jaloerse mensen.
Mijn lichaam werd mooi en ik kreeg ineens complimenten.
Complimenten die ik eerst niet geloofde, maar die echt gemeend waren.
Veel bekijks van jongens, flirten, liefde naar een vaste vriend.
Kijkend in de spiegel besefte ik; ik ben knap en dun. Ik heb een goed leven, geen financiële zorgen en ik ben een leuke meid.
Langzaam begon ik van het leven te genieten, iets wat ik nooit verwachtte. Altijd dacht ik dat ik geen 18 zou worden, omdat ik me voor die tijd al van kant zou maken. Vele keren heb ik een poging gedaan, geobsedeerd door de dood en eeuwige rust.
Inmiddels staat mijn leven in teken van een prachtig eigen huis, leuke opleiding en andere dingen die me gelukkig maken.
Het kan dus wel. Nooit heb ik dit durven dromen en ik kan me mijn jeugd nog maar moeilijk voor me halen. Een groot gedeelte van de tijd weet ik niet eens meer hoe het ging; ik was er wel maar toch ook niet.
Er is zoveel voor te leven, en het leven is zo leuk. Prachtig om van te genieten.
20 nov 2014 - bewerkt op 20 nov 2014
- meld ongepast verhaal
-
dunkelheit
donderdag 20 november 2014 17:22
ik ken dat wel van dat buitengesloten en gepest
het heeft diepe sporen bij me achter gelaten
echter heb ik nu veel fijne vrienden die me gewoon
accepteren zoals ik ben -
cfg
vrijdag 21 november 2014 09:27
Super.is inspirerend voor de anderen hier.
-
inoue
vrijdag 21 november 2014 10:19
Wat fijn om te lezen dat jij jezelf niet meer als slachtoffer ziet, maar als overwinnaar! (ja, overwinnaar
) je hebt de vreselijke periode van overleven achter je gelaten om er als winnaar uit te komen 
Petje af!
En inderdaad, het leven is mooi! Zeker als je er zo hard voor hebt moeten werken om dat in te kunnen zien.
Ben zelf ook gepest op de basisschool. Zag mezelf ook heel erg als slachtoffer. Tot ik mijn vriend leerde kennen en hij mijn zelfbeeld deed veranderen. Daardoor kijk ik ook anders tegen de pesters aan.
voorbeeld: In Delfzijl woonde ik vroeger. Daar had je een meidengroep die 2 klassen hoger zat dan waar ik in zat. ELKE keer gemene opmerkingen maken, duwen en dat soort dingen. En de leidster, daar had ik een hekel aan. En toch ook weer niet. Want ze was de enige waarvan ik kon verwachten dat ze ook een bitch was als ze alleen met me was Anderen deden dan ineens een stuk liever, in hun eentje
Anyway...Afgelopen september kreeg ik weer contact met een vriendin uit die tijd.
Zij had me uitgenodigd om officieel fotografe te zijn bij een festival in Delfzijl dat zij met andere vrijwilligers organiseerde. En 3x raden wie er in de jury zat voor de kinder-talenten show? Juist, dat ene meisje dat vroeger zo'n bitch was. Nu was ze een prachtige vrouw, een lieve vrouw. En natuurlijk herkende ze me niet...laatste keer dat we elkaar zagen is zeker 14 á 15 jaar terug
Heb het ook maar zo gehouden Laat dat awkward moment van herkenning en schuld maar achterwege
Kinderen zijn ZO ontzettend hard. Maar soms een compleet ander mens als ze volwassen worden ^^ Dus daarom vind ik het knap dat jij dit zo achter je kan laten. De kinderen van toen zullen waarschijnlijk HELE andere mensen geworden zijn. Zij hebben het achter zich kunnen laten. En jij nu dus ook. Een hoofdstuk afgesloten om een nieuwe, een fijn hoofdstuk te beginnen
Ehmik had een punt die ik wilde maken met dit verhaal maar ben 'em even kwijt...
Grieperigheid is niet goed voor je geheugen
Excuus -
MissPrincess
maandag 24 november 2014 13:55
Wat een lieve reacties, bedankt!
Ik gun niemand de jeugd die ik heb gehad, en die veel andere kinderen hebben.
Helaas kunnen kinderen van die leeftijd de gevolgen niet inzien, waardoor er altijd gepest zal worden.
Ik hoop dat alle gepeste kinderen er later gewoon overheen kunnen komen, of er überhaupt niet veel last van zullen hebben.
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 24 nov 2014 Mijn waarheid ( 1 )
- O 20 nov 2014 Van gepest naar geliefd ( 4 )
- O 20 nov 2014 De eerste dag