vagevuurlijke mydivagina's peacepaaltjens e.d. ...

~*~
Vagevuurlijke twijfel,
hemels gnot & helse pijn bestaan dus vooral in het brein?
Ooit was alles tamelijk duidelijk, simpel en zwart/wit:
je was gewoon alleen maar een muchomachobonobo vanuit je instinct en je 'opvoeding',
je wist niet beter dan dat je automatisch reageerde met trut&lariekoek getrommel, handgekus, bolletjesgeaai en wederzijds wat gevlooi, neuk- en naaisymboliek
en dat was het!
Maar sinds het mensdom zich wat verder verhief uit de rode rivierklei,
puur gewelds~ & machtsvertoon en 't bukken en buigen, likken en zuigen, 'slaan om een banaan' e.d., zijn we opgestegen uit de vaart der al-om vertegenwoordigde kudden schapen, geiten,
chimpansees en andere bonobonale trendsetters ...
En wat ons tegenwoordig in dit opzicht vooral parten speelt
is een notoir gebrek aan taalgevoeligheid?
De woorden die we al of niet gebruiken/misbruiken
moeten eigenlijk iets zeggen over een werkelijkheid die we kunnen overzien
en die door ons verbeterd kan worden,
bijvoorbeeld door ons in te zetten voor die eindeloze stromen asielzoekers en zwervers,
emi~ & immigranten, uitgeprocedeerde 'vuilnisbakkenrassen' & 'gooi maar op straat', 'zet maar uit' & 'deporteer maar een eind weg', hangoren met oogziekten, lammen, kreupelen. blinden en
anderszins zieken en behoeftigen all over the world!
Er rolt uit de tekst [zie Lucky LUKE 7:11-17 en vorige/volgende mydiverhaaltjes]
een bepaald soort ethiek,
waarvan zonder enig argument wordt gesuggereerd dat die in die tekst zit,
terwijl die er in werkelijkheid eerst is ingestopt.
Het tegenovergestelde kan natuurlijk ook in de overbekende vormen van:
eigen volk is allereerst aan de beurt, 'wie het eerst komt 't eerst maalt', the early bird catches the worm, aan de bak komen en tussen de wal en het schip verzeild raken, wie z'n billen brandde moet ook maar op de blaren zitten en zo komt boontje nu eenmaal om z'n loontje?
Al dat geherinterpreteer kan dus ook heel kwalijke bijwerkingen hebben en gaan vertonen!
Dat hebben we altijd al gedaan als vervette ueberslimme ex-staartdragers, twijfelkonten, gnot- & gelukszoekers, extra wrede stokkenzwaaiers, stenengooiers, machiavellistische spleetogen & geoefende fascisten/racisten, alleen zijn we er ons [soms] nu wat meer van bewust dwars door alle drogredenen en zelfbelazerij heen ...
Door in een tekst over de opwekking van een dode [typisch thema!]
de oproep tot een sociaal engagement te lezen wordt al bij voorbaat de weg naar zolgvuldiger exegese,
die begint bij onderzoek naar toenmalige voorstellingen van een opstanding der doden,
als onbegaanbaar beschouwd?
Terwijl het toch eigenlijk wel zonneklaar is dat DAAR
de zoektocht naar de betekenis van teksten
moet beginnen!
Hiertoe worden we dan maar al te vaak belet
door een merkwaardig vreemd soort intellectualisme:
de mogelijkheid om te geloven is niet zozeer een kwestie van ons voorstellingsvermogen,
maar van ons bestaand kennisarsenaal!
Het geloof moet daarmee in verband kunnen worden gebracht.
Lukt dat niet,
DAN wordt het overboord gezet.
EERST kennis, DAN geloof ...
DAT speelde vooral ook vroeger [en soms nog wel]
in de protestantsgereformeerde gezindte, maar dan onder de conditie dat voor waar moest worden aangenomen dat "Yehosjoea haNatsri" doden weer levend kon maken.
Geloof week niet voor kennis en kennis niet voor geloof, maar geloof werd omgetoverd tot kennis.
En DAT gaat natuurlijk wringen en zich wreken: het belemmerde velen zich het geloof eigen te maken. Men sprak dan ook niet zomaar toevallig van de 'toe~eigening van het geloof'!
DIE uitdrukking veronderstelt dat het geloof er in zijn objectieve inhoud en vorm [kennis en weten!]
al is en dat je het vervolgens tot een subjectieve beleving maakt?
In DIT model is geen sprake van groei en twijfel, van periodes van geloof en dan weer ongeloof,
dus niet van hoe het WERKELIJK in de geloofsbeleving toegaat ...
Het is 'digitaal': WAAR OF ONWAAR!
DEZE intellectualisering van het geloof zien we dan tegenwoordig ook wat vaker
als de oorzaak van het verschijnsel dat juist veel oudere 'gereformeerde' protestanten, die altijd volop in 't kerkenwerk actief waren en zelfs ouderling of diaken zijn geweest, op hun vijftigste of zestigste
het bijltje er ineens bij neergooien en zeggen: ik geloof NERGENS meer in?
DAT kan immers alleen maar betekenen dat het geloof voor HEN slechts een leerstuk is geweest,
en NIET een diep doorleefde ervaring!
VOORAL ook omdat in DAT model van 'eerst kennis, DAN geloof' de 'godsvraag' NOOIT aan de orde kwam, NOCH in positieve, noch in NEGATIEVE zin ...
DAT [hun] "G D" bestond WAS AL een uitgemaakte zaak!
Wie DAARAAN durfde te twijfelen WAS al bezig om 'het geloof' te verliezen,
maar midden en eind jaren zestig, begin jaren zeventig van de vorige eeuw werd geloofstwijfel een algemeen verschijnsel?
In sommige kringen werd twijfel zelfs gekoesterd als een teken van oprecht geloof!
En juist TOEN kwam onder invloed van een ideologie van de maakbare samenleving de gedachte op
dat het geloof de wereld kon veranderen ...
Het werd een inspiratiebron voor wereldverbeteraars.
Van die verbetering zag je maar weinig, maar dat was dan ook een reden te MEER om je extra in te spannen en de noodzakelijke veranderingen tot stand te brengen?
Het maatschappelijk engagement was dan ook ZO overheersend geworden
dat de subjectieve geloofsbelevenis nauwelijks nog aan bod kwam!
Terwijl DAAR de WEZENLIJKE vragen en onzekerheden lagen.
DIE werden verdrongen en DAT had fatale gevolgen.
Zelfs in myDiary klinken daar ook nog
de echo's van na
~@~
10 dec 2006 - bewerkt op 14 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende