Vaarwel ''Moeder''

Hier een brief zonder aanhef gewoon weg omdat ik geen aanhef kon bedenken die passend zou zijn bij een brief als deze.

Maanden tot jaren lang heb ik zovele pogingen gedaan tot het schrijven van deze brief de uitkomst van deze brief, de bedoeling is inmiddels al 8 keer veranderd.

Ik heb verschillende tactieken bedacht en uitgeprobeerd en te veel papier, inkt en wanhopige uren verspilt.


Ik heb jou vanuit de grond van mijn hart gehaat iets wat zeer bijzonder is voor mijn karakter vooral wetende dat ik de persoon die mij jaren lang heeft verkracht en mishandeld en meerdere pogingen heeft gedaan mij en zichzelf van het leven te beroven, niet eens haat, dat zegt heel erg veel!

Ik heb jou ervaren als een zeer egoïstische ouder die haar eigen plezier en emoties boven dat van al haar kinderen zet met als uitkomst: Verwaarlozing op alle gebieden;- voeding, verzorging, emotioneel, materieel mishandeling en misbruik.

Een ''moeder'' die haar dochters in vele onveilige situaties heeft gebracht voor en door de aandacht/seks/liefde van mannen.

Ongeacht het feit dat jij de ervaring over de gevaren en (mogelijke) beschadigingen, blikkend op jou eigen jeugd zeker bezit.

Ik zou zonder moeite te doen verschillende situaties met thema's als: afstandelijkheid, miskennen, prestatie gericht, onbetrouwbaarheid, onvoorspelbaar, onverantwoordelijkheid, kleineren, negeren, geestelijke mishandeling, in de steek laten, gebrek aan zelfinzicht, externaliseren en nog drieënzestig andere thema's uitgebreid kunnen verwoorden daarna onderbouwen en uitleggen hoe dit mij, mijn zelfbeeld heeft gevormd en hoe ongelooflijk veel pijn mij dit heeft gedaan als mens.

Maar hier heb ik geen behoefte meer aan.



Ik begon ooit met schrijven aan deze brief in de hoop dat ik jou liefde en aanwezigheid als ''moeder'' kon terug winnen in mijn leven.

Jaren lang heb ik mijzelf in slaap gejankt, gehoopt, wanhopig verlangt naar jou erkenning, acceptatie, warmte, liefde, steun, aanwezigheid, zodanig dat ik door het uitblijven daarvan mijzelf met de tijd meer begon te haten want wat voor vreselijk kind moet ik wel niet zijn als mij "moeder "niet eens van mij kan/wil houden.

Als zij, zelfs in de veronderstelling dat zij zal overlijden aan kanker geen contact met mij wou, wat voor slecht mens, ongelofelijk slecht mens was ik dan.

Wat voor onvergefelijke vreselijke daden moet ik dan hebben begaan om niet meer de liefde van mijn "moeder" te verdienen.

Mij zelf beeld was tot kort geleden zodanig opgefokt dat het gevoel waarin ik mijn leven beleefde een reflectie begon te worden van mij ziel, hopeloos

Ik geloofde niet meer dat er ooit nog iemand echt van mij zou kunnen houden om wie ik was, dat er iemand bij mij zou willen blijven zelfs na een ruzie, meningsverschil of überhaupt want waarom zou iemand die niet eens een bloedband met mij deelt van mij houden of bij mij blijven of voor mij vechten als mijn eigen moeder dat niet eens kon.


Echter schrijf ik deze brief niet met de bedoeling om de verantwoordelijkheid voor wie ik nu ben bij jou te leggen, zo heb ik mijzelf niet opgevoed.

Zoals ik al zei is het doel van het schrijven van deze brief meerdere male veranderd.

Ik heb jaren lang gehoopt en verlangt naar jou als "moeder".

Bij ons laatste contact realiseerde ik mij dat ik verlangde naar ''een'' moeder figuur maar genoegen nam met jou in deze rol.

Ik kwam tot de ontdekking dat ik verlangde naar iets wat ik nooit heb gehad en ook zeker nooit zal krijgen van jou maar dit ontkende ik toen ten volle omdat inzien, zou betekenen dat ik afscheid moest nemen van mijn hoop en verlangen en moest accepteren dat ik geen moeder had.

Dit zorgde ervoor dat ik een jaar lang heb gerouwd om het sterven van; het idee van een moeder.



Ik schrijf deze brief als afsluiting, Ik hoef geen erkenning voor jou gebrek aan moeder-gevoelens/schap.

Ik hoef geen excuses voor jou egoïsme.

Ik heb geen baat bij jou kant van het verhaal.

Ik heb geen interesse in jou uitleg of het externaliseren en hecht geen enkele waarde aan de redenen die in jou ogen jou gedrag rechtvaardigen.

Ik accepteer dat jij nooit jou verantwoordelijkheid zal nemen, nimmer jou fouten zal toegeven.

Mij nooit zal erkennen of mij het gevoel zal geven dat ik het waard was/ben iemands dochter te zijn.

Jij hebt jou kinderen de ouders gegeven die jij verafschuwde toen jij zelf bij ze opgroeide.





Ik schrijf deze brief zelfs om jou te vertellen dat jij het niet waard bent mijn "moeder" te zijn.

In mijn beleving verdien jij het op geen enkele manier om de titel; mama, moeder,mam, ma, ect te dragen.

Ik vind jou een ongelofelijk slechte moeder met zelfs niet eens een greintje de ambitie om een betere te worden.

Ik wil dat jij weet dat ik niet op jou lijk, niet als jou ben en zeer zeker niet de keuzes maak die jij maakt/maakte en nooit zo zal worden zo als jij bent geëindigd en zal eindigen.

En nooit maar dan ook nooit te nimmer heb jij het recht om mij of een van mijn zusjes naar beneden te halen door dan ook maar te verwoorden of uit te spreken dat wij persoonlijk of als ouders niet deugen/slecht zijn want jij als persoon en ouder bent meer dan 100% gefaald en in al dat wij bereikt hebben en ooit zullen bereiken valt voor jou geen enkel lof te halen!



Vandaag de dag kan ik met opgeheven hoofd zeggen dat ik jou niet meer haat.

Ik ben niet langer boos, wrokkig of bitter ik voel zelfs niet langer pijn, gemis, verdriet of liefde.

Ik hou simpel weg niet meer van jou, niet als moeder, niet als persoon, niet van het idee van jou.

Ooit was jij mijn alles, mijn held, mijn voorbeeld, ik keek tegen jou op, hield onvoorwaardelijk van jou, nu vertegenwoordig jij voor mij slechts nog al wat ik verafschuw in een moeder.

Ik ben vrij, vrij van jou omdat ik heb kunnen accepteren dat ik het niet was, ik was niet dat vreselijke kind met onvergefelijke daden, er was en is niets mis met mij, jij bent het, jij bent het altijd geweest.

Jij bent degene die een stel geweldige kinderen mist.

Want wat ben ik trots op al mijn zusjes die ondanks het gebrek aan opvoeding/basis, alle pijn en beschadigingen die jij ze hebt toegebracht, zelf de verantwoordelijkheid over hun leven hebben genomen en stuk voor stuk, allemaal geweldige dingen presteren, meer dan jij ooit heb gedaan of behaald.

Ik hou onvoorwaardelijk van ze zoals ze zijn en zoals ze verdienen.

Wat zeker is, is dat hun ''een moeder'' verdienen maar jij verdient hun niet!



Ik wil dat jij weet dat ik jou vergeef voor wat jij mij hebt aangedaan, niet voor jou maar voor mij!

Ik zal dagen hebben dat vergiffenis mij moeite zal kosten maar ik zal er voor mijzelf voor kiezen omdat ik het verdien om totaal los te zijn van jou en alle pijn die jij mij brengt.

Ik bedank voor het feit dat jij voor mij duidelijk in kaart heb gebracht, wat onder slecht ouderschap valt, hoe oud zeer een mens bitter, negatieg en totaal geblokeerd voor geluk kan maken.

Jou slechte voorbeeld maakt mij vandaag de dag een geweldige moeder en een fantastische jonge vrouw die het waard is zich te omringen met voorspoed, mensen die ze kan vertrouwen en die onvoorwaardelijk van haar houden, want gek genoeg tegen jou uitspraken in bestaan deze mensen en mogelijkheden toch echt!



Ik schreef deze brief voor mijzelf om afscheid te kunnen nemen, om af te kunnen sluiten zonder hoop op contact herstel ooit, zonder verlangen naar erkenning, acceptatie, liefde of de wens op een reactie op de inhoud van deze brief.

Dit is een keuze die jij voor mij hebt gemaakt, hierin heb ik nooit een werkelijke keuze noch zeggenschap gehad en omdat jij niet van mij kan houden van mij zoals ik verdien , kies ik nu om van mijzelf te houden zoals ik verdien en altijd al had moeten doen.

Dit zal de laatste keer zijn dat jij ooit iets van mij zal horen.

Niet met de geboorte van mijn kinderen, verjaardagen, feestdagen, mijn trouwdag niet met ziekte noch sterfgevallen.

Mocht ik ooit komen te overlijden voor jou dan ben jij niet welkom op mijn begravenis; until you do right by mijn zusjes en broertje.



Ik eis ook dat jij mijn keus daar in respecteert en geen enkele poging ooit doet tot het leggen van contact, ik wil ook geen reactie op deze brief/mail, die tijd is voorbij, die mogelijkheid heb je tien jaar lang gehad. Ongeacht wat de of jou situatie ook is, ik ben oprecht niet meer geïnteresseerd.

Voor mij ben jij slechts nog "een" persoon.

Mijn ´´moeder´´ is overleden samen met mijn hoop en verlangen naar het idee van een moeder en hier heb ik eindelijk vrede mee.





Vaarwel, het ga je goed.