Update na 20 + jaar schrijven :)?

De vroegste lezers van mijn dagboek zullen hier allang nooit meer hier ronddwalen. Dat
is immers al meer dan 20 jaar geleden.
We zijn een heel leven verder. Toch concludeer ik door stukken opnieuw te lezen dat mijn essentie wezenlijk helemaal niet veranderd is.

Geruststellend zou je denken, maar deze constatering geeft mij vooral gevoelens van falen en stress.

De vraag is ook, na 20 + jaar, hoeveel van hen zouden nog schrijven en lezen?

Ik bladerde zojuist door alle jaren Mydiary. Ik heb hier tot 2005 blijkbaar alle teksten verwijderd in een rare mood. Vast ontlokt door een crisis in de liefde. Maar ik begon hiermee ergens in 2002, toen ik in een ingewikkelde relatie zat in Parijs.

Er is ongelofelijk veel gebeurd in die 20 jaar. Ik zou er alleen al aan gebeurtenissen meerdere boeken mee kunnen vullen maar dat doe ik niet.

Vandaag wil ik jullie slechts meenemen in 1 thema.

Ik heb het altijd slechts als “leegschrijven” van mijn hoofd gezien. Mijn veel te snelle hoofd waar ik niets pretentieus mee bedoel want het is vooral irritant. Mijn eigen hoofd overspoelt mij op dagelijkse basis. Ik moet mij ook standaard inhouden voor anderen, anders vindt men mij “warrig” of “chaotisch”.

Het doet mij inmiddels pijn.
Het deed mij altijd al pijn maar zelfs die pijn slikte ik in voordat ik hem toeliet in mijn keel, mijn keel die droog was geworden van te weinig voeding tot zich nemen. Lezen deed ik nog maar sporadisch terwijl ik een geweldig mooie rijke bibliotheek vol schitterend literair werk heb staan wat mij iedere dag aanstaart. Het werk roept mij letterlijk. Lees ons. Voel onze semi gladde bladzijden weer met jouw inmiddels droge slecht gehydrateerde vingers. Vingers die teveel met de hand af hebben gewassen in hun leven.

Vingers die hele andere dingen hadden willen doen.
Hoe fatalistisch dit ook mag klinken want voor zover ik weet ben ik op dit moment nog niet letterlijk stervende (buiten het feit dat ieder mens elke dag dichterbij zijn eigen einde komt dan de dag ervoor en dus op zal moeten schieten met leven, echt leven, side note, biggest note to self die ik nu nog niet toe kan laten blijkbaar terwijl ik dit schrijf).

Vingers die vliegensvlug dwarsfluit konden en kunnen spelen (als ik de korte stijfheid als ik net start even voor lief neem). Barok, Mozart, Études, de 5 stuiver opera, jazz, improvisatie om de absoluutheid van mijn nagenoeg absolute gehoor te testen. Ik deed het effortless.

Vingers die via krachtige expressie tezamen met mijn soepele lijf een goede moderne danser van mij maakten.
Zozeer een danser dat men op terrassen vanuit het niets. Na jaren niet gedanst te hebben, men mij niet aansprak met : “Hallo” maar met: “Jij bent een danser”.
In tegenstelling tot de klassieke balletlessen die ik trouw volgde vanaf mijn vierde, waarin ik mezelf geregeld als als een marionet voelde die erg vooral technisch goed moest dansen. Continue zat ik in mijn hoofd alles te perfectioneren.
Toch had ik ook daarin veel gelukmomenten door te spelen met de lucht en te testen hoezeer ik mijn lijf en handen kon beheersen en zowel technisch sterk als vloeiend en lichtheid erin bracht.

Terwijl ik naar ze keek en het best mooi vond hoe ze elegant haar klassiek ballet-bewegingen maakten.

Via moderne dans hoefde ik niet te vechten om gehoord te worden maar kon ik gehoor geven aan alle gevoelens en deze ongegeneerd en onbeperkt uiten, binnen de choreografie die door de strenge Dansdocent was bedacht. Toch was het bevrijdend om me tijdens dat dansen, mooi, krachtig, zelfverzekerd, onwrikbaar, en met een stevige ruggengraat te voelen. Op de dansvloer kende ik geen twijfels. Daar kwamen haar beperkende gedachten niet, die vloer voelde veilig omdat er ten alle tijden getuigen bij waren. Publiek en mede-dansers, dus daar kon ze niks.

Vingers die pijnlijk werden van uren tekenen met verschillende grijze potloden, in allerlei diktes en hardheden en zachtheden. Precisie fotografische beelden waar ik af en toe nog stiekem naar kijk.

Uit schaamte denk ik. Schaamte, dat ik al die dingen nog maar zo weinig doe.