uithuilen & opnieuw beginnen {asutffkan}

Net zoiets als
een portret of een poster in je kamer.
Velen hebben ergens in hun kamer {indien zij daar al de beschikking over hebben!}
[en anders wel elders in hun brein, omgeving of 'wherever']
een portret staan van een dierbare
die is overleden?

DIE
foto
{o.i.d.}
staat daar niet
om tegen een onbekende bezoeker te zeggen:
"ZO
zag mijn vader eruit"!
Die foto
[dat beeld]
staat er om de overledene in ere te houden,
en de ruimte eromheen
schikt zich naar
die foto
...

ALS
de foto
op een bijzettafeltje in de hoek staat,
leg je er niet zomaar een stapel oude kranten voor
[of je moet wel heel ver
'heen' zijn].

WIE
voor 't eerst
zo'n foto in een hoek van de kamer zet,
zal dan ook merken dat de betekenis van de ruimte verandert.
[En iets dergelijks gaat op voor elke focus van ieder beeld dat opkomt in ons bewustzijn?]!
In moeilijke tijden zoek je misschien wel de nabijheid van die foto, je pakt het fotolijstje op, praat ertegen
en zoent het misschien
zelfs wel?

ER
is dan ook
geen betekenispraktijk
waarin zoveel wordt aangeraakt als in die 'volksvroomheid'!
Hoe vaak zie je niet rouwenden de kleren van een overledene vasthouden, kussen, 'ten hemel heffen'.
Kun je alweer vragen:
"WAAROM
doen ze dat
toch?"

OM
die vraag
enigszins te kunnen beantwoorden,
moeten we haast wel in spirituele taal gaan spreken:
symbolen [waar die dan ook uit mogen bestaan]
hebben nu eenmaal een kracht waar we nooit helemaal 'omheen kunnen'.
Die lege plek in het bed, de foto van mijn moeder, de kleren of het speelgoed van een kind
dat is omgekomen bij een bombardement of een verkeersongeval ~
we reageren op de betekeniskracht
van die symbolen
'in & rondom'
ons
...

ALWEER,
als je zegt:
"ONZIN!",
dan zijn we nu al
uitgepraat.

DAT
zijn we
dus [duidelijk!] niet:
onze mydiverhaaltjes [in wat
voor vorm, kleur of inhoud dan ook]
gaan over de betekeniskracht van symbolen
die ons 'overtuigen' [en soms 'anderen']!
En wat heeft dat nu met godsdienst,
voetballen, oorlog en vrede
te maken?

HET
is niet
zozeer de rationaliteit
die ons van de [andere] dieren onderscheidt!
Rationaliteit is gradueel: ook planten en dieren kunnen 'verstandig' zijn, en mensen heel 'onverstandig'!
Wat ons dus echt heel 'anders' maakt is [vooral] onze symboolgevoeligheid: geluiden, gebaren en taal-vaardigheid bestaan uit betekenis, beeldvorming, zingeving en uitdrukking van wat 'in ons aanwezig is'?
Dat betekent dus ook dat we spontaan, onnadenkend, direct, kunnen reageren
op die kracht[en] van
symbolen
...

WAT
maakt onze
symboolgevoeligheid tot 'religie'?
G dsdienst ontstaat wanneer de verbondenheid tot stand komt met een symbool
dat op transcendentie gericht is, op het 'bovenwerkelijke', op wat niet [meer] aanwezig is
maar wel door het symbool aanwezig
gesteld wordt!

DAT
kan vele
vormen & inhouden
aannemen.

HET
symbool wordt
een religieuze plaatsvervanger.
Elk geluid, elke visie, elk gebaar,
elke gewaarwording, elke gevoel is in feite een symbool!
Elk woord heeft een betekenis, of we ons dat nu realiseren of niet: ieder moment heeft een eigen waarde.
Je kunt dus ook de term 'vertegenwoordiger' gebruiken: maar je dient ~ en dat is belangrijk om nu
[en telkens overal en altijd weer] te benadrukken ~ deze termen [hulpmiddelen] in letterlijke
[en niet alleen maar figuurlijke], sterke zin
op te vatten
...

HET
symbool stelt
NIET
[alleen maar]
het 'goddelijke' voor,
het symbool is veel sterker:
het participeert aan datgene waarnaar het verwijst.
EEN van de sterkste voorbeelden is en blijft [voorlopig nog] het 'icoon'?
Iconen zijn als het ware [bij wijze van spreken, schrijven, vertellen, verbeelden & 'duiden'] incarnaties:
tijdelijke belichamingen van een 'goddelijke' [want 'onbekende' maar essentiele] kracht?
Als je wilt weten hoe ze werken dan moet je maar eens kijken bij primitieve volken,
of in een oosters~orthodoxe kerk en gewoon zien wat mensen doen met
hun eigen symbolen, iconen, afbeeldingen en 'aanduidingen'!
Ze zeggen hun gebeden op voor hun icoon, voeren allerlei
rituelen uit als ze nog veel meer willen 'doen' en ze
knielen, strekken zich languit op de vloer uit,
raken de grond aan en zoenen de
objecten van hun 'aanbidding'
als een levensbrengend
'icoon' van betekenis
en belang!

IN
feite doen
wij in mydi
iets dergelijks hier&nu
met onze gebaren, woorden,
vormen en betekenissen, aanduidingen en variabele 'activiteiten'?
Zoals de rouwende{n} de kleren van de overledene kussen en bewaren [zolang dat nog gaat]!
Precies zoals de kleren de kracht van de overledene in zich 'opnemen', zo heeft ook de icoon, de foto, het beeld of het 'voorwerp'/gebaar 'de kracht'
van degene{n} die het vertegenwoordigt,
naar wie hij/zij/het
'verwijst'
...

ICONEN
[afbeeldingen/symbolen/woorden]
zijn dus in de praktijk van ons dagelijkse
mydileven van Elckerlyc in Dagboekaniers~alledagsland
concrete vindplaatsen van een 'goddelijke/geheimzinnige/mysterieuze/behulpzame' kracht!
DAT zo'n 'icoon' verwijst naar een goddelijke kracht is het bewijs van onze aanwezigheid
hier en nu: en 'dat' [rak kach & tat tvam asi!] we die kracht dus nu tegelijkertijd
als 'zender & ontvanger "INEEN" tegenwoordig stellen in ons menselijke{r]
gedrag, ja, we moeten zelfs zeggen: zich kenbaar maakt in ons
'verbale/gebarende' gedrag, DAT nou,
noemen we genade [als
het werkt!]
...

DAAROM
is g dsdienst
religie: een symbolische weergave
en praktijk van de werkelijkheid [afhankelijk van de innerlijke kwaliteit] ~
of nog preciezer gezegd ~ 'n symbolische gebeds~ & meditatie~ overwegingspraktijk,
waar alle mydimensen in principe met al onze woede, angst, opluchting, liefde en blijdschap
terechtkunnen! Aanbidden we daarom "myDi"? Welnee: dat is alleen maar het voertuig, het medium:
het blijft natuurlijk gaan om de kwaliteit van de inhoud en betekenis die we erin leggen?!
Maar er is dus best wel sprake [in wat voor 'vorm' dan ook] van 'smeekgebeden',
er zijn gebden van woede, van verontwaardiging en schuld, boete en hoop.
Van eenzaamheid EN van vreugde! En wanneer we 'zo' [ongeveer],
onze 'gebeden opzeggen', kenbaar maken aan 'de ander',
[en onszelf!], DAN worden mijn boosheid, angst, hoop,
blijdschap, verontwaardiging en alles wat er ook
maar in ons aanwezig is bij tijd en wijle
ge- en verhoord!

ICONEN
[woorden. beelden.
symbolen e.d.] zijn net
als myDi opvangcentra in ons
hier en nu van de eeuwigheid en 'het heelal' [en omgekeerd!]:
ze nemen op wat ik zeg en bewaren dat, ze vangen op wat het onuitsprekelijke te zeggen heeft en delen het mee aan ieder van ons die daarvoor wil openstaan!
Deze 'g dsdienst'/religie neemt al onze eigen
[en andermens'] symboolgevoeligheid
op in een zich vernieuwende
'spiritualiteit' [heilige geest]:
het cultiveert en opent ons
van binnenuit naar
buiten toe
...

ZO
ontstijgen we
onze particuliere emoties:
we hebben de neiging om de
nelangrijke momenten en gewaarwordingen
{'bewustzijnsverruimingen'}, in ons leven te betrekken op 'iets' wat groter is dan ons 'kleine' zelf?
Bij de geboorte van een kind zeggen we [telkens weer!] :
"IS HET GEEN WONDER?"

JA:
'het is'
werkelijk een wonder!
Je dankt, maar niet alleen je vrouw, niet jezelf: niet onze prestatie.
Je dank reikt verder dan jezelf: in de geboorte van het kind vieren we het leven!
Nee, niet alleen maat enkel 'het leven', maar 'iets dat geschonken is'. Als ik mijn vader en moeder dank
dan dank ik daarmee tegelijkertijd 'het vader- & moederschap' [YaHWeH/Elhiem/Adonai]!
En als ik treur om een overledene dan kan ik, ondanks alle verdriet en pijn,
g d danken om het leven dat hier
ten einde loopt
...

ALS
ze gezond
is, dan heeft
dit soort g dsdienst als religie
de kracht om al onze spontane symboolgevoeligheid
te versterken en te bevestigen, te cultiveren en uit te bouwen tot alles wat goed is en heilzaam.

In de oeroude Byzantijnse g dsdienst had de icoon duidelijk de betekenis van verrijzenis:
ook in de icoon wordt {wonder boven wonder?} tastbaar 'aanwezig gesteld'
dat die langverwachte gekomen masjiach/gezalfde niet meer afwezig is,
dat hij/zij/het ons niet 'verlaten heeft', maar zich [tegen de klippen op]
blijft openbaren, uiten, verenigen met en in ieder van ons die dat wil!

Die allereerste 'icoon' was dus g d 'zelf' {in beeld & gelijkenis} en
in die geschilderde {geestelijk aanwezige} symbolen,
woorden & 'zegeningen' openbaart hij/zij/het
zich in ieder mensenkind:
ook in ons
...