uitbundig sober

~*~

Natte
dromen,
loftuitingen, wierook, mirre &
gouden bekers vol
water &
wijn?



De
psalmen
kunnen ons ook leren
'hoe' we moeten 'aanbidden & prijzen',
activiteiten die Europeanen meestal lang niet
gemakkelijk
afgaan!

DAT
laten we liever over
aan de zuidelijker temperamenten en/of
mensen uit andere
continenten ...

Sjemieten,
Arabieren, "Afrikanen' &
"Aziaten" zijn ook goed in de kunst der overdrijving:
himmelhoch jauchzend & zum Tode
betruebt?

Juichende lofzangen
op grote profeten en koningen,
wrede onverschilligheid ten opzichte van kaffers, ongelovigen,
kannibalen, koppensnellers, geheime onderaardse gevangenissen en
duizenden stervenden aan hun kruis,
op palen gestoken ...

Traditionele
benaderingen van goed & slecht,
Britten die buigen voor koninginnen en de imperialistische hand reikten
aan vreemde potentaten ...

Nooit
interumperen of juist wel
afhankelijk van 'tegen wie je het hebt',
het afbranden van politici of mislukte zakenlui,
onderwereldfiguren, gangsters, underground, gevangenisbevolkingen,
paleisbewoners, huurmoordenaars, heiligen,
lomperikken & huilmachines,
amusementsprogramma's
met makke schapen &
dolle apen!

Om
eerlijk te zijn,
komt het idee van een G D [ofzoiets]
die ons vraagt om bij "HEM" [of "HAAR"]
te komen zitten om hem/haar te complimenteren,
ons nog steeds nogal vreemd
voor?

Heeft
G D [indien aanwezig]
onze 'lofprijzingen' eigenlijk wel zo nodig?
Een vroom familielid streepte in de psalmen en gezangen
alles door wat betrekking had op
lofprijzingen.

Als
mensen zich al
zo ongemakkelijk kunnen voelen als ze complimenten krijgen,
vond hij, dan zou "G D"
daar ook niet op
gesteld
zijn?

Ik wil
niet dat
mijn hond door te blaffen aangeeft
dat hij mijn boeken
waardeert!

WAAROM
zou 'g d' geprezen willen
worden?

Hij suggereerde verder
dat we lofprijzing het best nog kunnen vergelijken met
onze reactie op een groot kunstwerk, of een symfonie, of buitengewone
schoonheid in welke vorm
dan ook ...

De
natuurlijke reactie
is eerst stil te staan en te genieten
van de weergaloze
schoonheid!

Er
als het ware
voor neerknielen en DAN
pas anderen deelgenoot te maken van
onze ervaring?

ZO'N
gezamenlijke beleving werkt op verschillende niveaus?
"Een grijze walvis kwam recht op onze boot afzwemmen en ik kon hem
haast aanraken!"

"O,
ik zou willen dat jij ook hier was: het sneeuwt en dat maakt alles
ZO MOOI!"

"Was
die zanger,
danser, grappenmaker, kunstenaar, cabarettier, soepjurk gisteravond niet fantastisch, boeiend, leuk, schitterend, grappig, amusant en/of
irritant?"

Ik
bespeur
dit soort bewondering die grenst aan 'aanbidding',
ook wel als ik sportevenementen bijwoon of via de media aanschouw:
juichende massa's & brullende tribunes, hijgende sportfanaten en hooligans die alles vernietigen
wat ze aantreffen!

Ondanks
de vrieskou
of de laaiende hitte staan fans uren van tevoren aan de rand van
het parkeerterrein van 'Het Team", om maar een glimp op te vangen van
"Hun Held", de "Superstar" of
"Het Idool"?

Als zo'n
limo het terrein opreed,
dan gingen ze als gekken schreeuwen en krijsen, springen & huppelen
of zijn/haar naam scanderen, smeken om een handtekening, om een groet, een kushandje, zakdoekje, souvenier, aandenken, druppels bloed, zweet en tranen, zweetdoeken, afbeeldingen, portretten, heiligen,
helden en de een of andere vorm van aanraking,
handen omhoog, bloemen gooien of bommen:
om IEDER signaal dat maar kon wijzen op enige connectie met zo'n
mydimassaidool!

Is het
niet merkwaardig dat
het prijzen van "G D" toch vaak
door hele bevolkingsgroepen zo vreemd wordt gevonden
in een cultuur waarin een Michael Jackson of Madonna
worden bewierookt?

Als je
iets moois
beleeft,
dan wil je dat ook graag
delen met anderen,
waardoor je er nog meer plezier aan beleeft
[heb je wel een geprobeerd om een geweldig goede grap
voor jezelf te houden, of het feit dat je net
bent geslaagd, bevorderd, iets hebt gewonnen,
gekocht of onverwacht
gekregen?] ...

Vertel me
dat oude verhaal over het ongeziene
'daarboven', aldus een oude gospelsong en dat heeft ook met lofprijzing te maken: "Gimme that ol' time
religion?"

Zoals
het gaat
met sportfans, veteranen, klasgenoten e.d. die er plezier en genoegen aan beleven om steeds dezelfde oude verhalen op te halen en te herhalen
zo gaat het ook met lofprijzingen, loftuitingen en meer van
dergelijke tradities en merkwaardige
gewoontes ...

Iemand
schreef eens een verhaal
over pauwen en over de reacties die ze kregen als ze hun veren uitspreidden om een 'melkweg van ons aankijkende, omfloerste zonnen'
te laten zien; een bouwvakker riep 'geef me daar maar een dozijn van';
de meeste mensen werden er helemaal stil van en de mooiste reactie
kwam van een oude vrouw die alleen maar riep:
"Amen! Amen!"

Die
vrouw wist
wat lofprijzing
was?

Als
schepselen
hun "G D", "ALLAH", het 'opperwezen' of iets dergelijks loven,
dan erkennen ze over het algemeen dat alles wat goed en mooi en waar is,
afkomstig is van de "Schepper":
de BRON!

DIE
erkenning
maakt ons ook onze positie duidelijk[er]
tegenover
"G D"?

Of
koning, keizer, admiraal, diktator, 'afgevaardigde',
sportheld, afgodsbeeld, idol ...
ijdel idool ...

Ik heb
ondervonden
dat je veel van kinderen kunt leren
als het gaat om het 'prijzen & loven' van "G D":
zij hebben er meestal absoluut geen probleem mee om spontaan en luidruchtig hun waardering te laten blijken als ze iets erg mooi en/of
interessant
vinden!

DAT
komt misschien wel omdat ze nog geen
pretenties
hebben?

Psalmdichters,
en in het bijzonder David
die bijna naakt door de hoofdstraat danste,
stonden dus waarschijnlijk ook veel dichter bij de natuur dan wij:
zij waren daardoor ook eerder geneigd
om hun "G D" te loven
[of the 'haten'?] ...

David
begon als schaapherder
en bracht jaren door in het bergland van Israel,
op de vlucht voor 'koning'
Sja'oel!

Het is
dan ook
helemaal niet zo verwonderlijk dat uit veel van zijn gedichten grote liefde, ja zelfs verering, spreekt voor
de natuur?

De
psalmen
laten een wereld zien
van enkele duizenden jaren geleden,
die een eenheid vormt,
waarin een 'persoonlijke g d' praktisch alles
'in zijn hand
houdt' ...

Die
laatste gedachte
drong zich ook aan mij op
tijdens mijn allereerste frustrerende pogingen
om de psalmen [e.d.] te
'bestuderen' ...

HOEWEL
ik geen samenhang kon ontdekken aanvankelijk
in al die elkaar tegensprekende psalmen en gezangen,
bevestigde ondertussen WEL de schitterende omgeving van de woeste natuur "G ds grootheid":
de oorsprong van alle leven op aarde [heelal of eeuwigheid?],
de aanwezigheid van bewustwording ~ wordende aanwezigheid en
aanwezige wording van 'iets' kleiner dan het kleinste en groter dan de som van 'alle dingen' en TOCH 'liefdevol aandachtig',
beschermende zorg & geduldige
mededeelzaamheid ...

Ongerepte,
grootse natuur
laat ons een toontje lager zingen
door ons te herinneren aan iets
wat we misschien vaker
liever vergeten:
dat we 'een schepsel' zijn in die natuur
die ons de grootheid 'verkondigt'
van een onzichtbare,
ontembare "G D" ~
wij zijn volgens HK
'voor een tijd[je] een plaats van g d',
en hoe zou ik [ondanks alles] "HEM"/"HAAR"
niet 'prijzen' die ons 'laat
vergezellen' door stekelvarkens & salamanders,
olifanten & walvissen,
en heldergroene bomen en struiken rondstrooit op berghellingen
en heuvels, woeste bergketens en lieflijke dalen,
vulkanen & aardbevingen
die datzelfde landschap gedurig veranderen
samen met sneeuwstormen,
regenbuien, hittegolven
en
hun innerlijke
equivalent diep binnenin ons:
minimaxi zintuigen die alles willen leren
kennen, zien, horen, betasten,
begrijpen, omvormen, naamgeven,
loven en prijzen,
afkraken en tenietdoen,
geboren laten worden en begeleiden
tussen de wieg en het 'voorlopige'/tijdelijke
[OOK daarvan deeluitmakende]
graf?

Eerst
dus maar
weer eens de brave trouw provocerende
ochtendkrant doorbladeren
nu het nog kan ...
intussen:
hou je taai en
maak er wat van
als je kan!