twintig voor twintig

HET
enige dat
we voor ogen
moeten houden in myDi
& daarbuiten is de grondslag
van ons 'debat' met onszelf en
elk ander: niemand heeft de wijsheid in
pacht. Dat sommigen hun eigen gelijk uittoeteren is
vooral onzekerheid! Zo van: als ik deze waarden niet hoog houd,
verdwijnen ze?

We verschansen ons
in onze torentjes en roepen dat we gehoord willen worden.
Zoals die klokkenluidende pastoor in Tilburg, die met een beroep op de vrijheid van religie
om kwart over zeven 's morgens te hard zijn klok luidt!
Maar gehoord willen worden verplicht je tot luisteren naar anderen, die ook gehoor vragen?
Je debatteert met elkaar en beargumenteert je standpunt.
Daarbij moeten we niet bang zijn elkaar te schofferen of om zelf geschoffeerd te worden:
sommige tegenstellingen zullen misschien wel verscherpen,
maar confrontaties mijden, verarmt alleen maar
onze cultuur!

Wij denken blijkbaar nogal eens
dat over de waarheid van onze overtuigingen niet te debatteren valt?
Dat we bijvoorbeeld niet rationeel kunnen beslissen welk uitgangspunt beter is:
'eigen volk {en/of dolk} eerst' of 'discriminatie is ontoelaatbaar'.
Dan kun je nog maar twee dingen doen:
ieder zijn persoonlijke opvatting laten of de eigen overtuiging
{en verbuiging} autoritair opleggen?

Deze situatie is fnuikend:
we komen pas verder als we weer geloven dat we samen in confrontatie
en in aanvulling de waarheid kunnen vinden!
Je hebt meer nodig dan je zelf al weet of kunt verzinnen?
Doordat mensen je tegenspreken, kom je er pas achter wat jij nog niet weet!
Dit zoeken naar waarheid is ook een vorm
van integratie.

Iedereen
moet zich veilig kunnen weten in het debat.
Dat bereik je niet door te gaan dreigen met het uitwijzen van imams of met de rechter.
Naar een rechter ga je alleen maar in noodgevallen, niet als iemand roept dat homoseksualiteit een ziekte is en evenmin als iemand spotprenten
van Muhammad maakt.

De rechter kan wel verbieden
om bepaalde te zeggen, maar men zal ze blijven denken.
We gaan alleen vooruit als we elkaar kunnen overtuigen, elkaar leren respecteren en kunnen zeggen
wat we voelen en denken en doen en laten wat we al of niet willen zonder elkaar moedwillig
te krenken en/of te blijven pesten en verdoemen, volkomen negeren
of stiekum haten.

't Is daarom jammer
dat religie zo [over]gevoelig ligt we haar maar liever uit 't publieke domein weren.
Want je diepste overtuiging moeten opsluiten in jezelf, kan tot [meer] agressie leiden,
terwijl 't juist is bedoeld om vertrouwen te kweken in wat er nog niet is:
dit vertrouwen hebben we nodig om een stapje verder te kunnen komen.
De toekomst kunnen we immers niet
met geweld naar onze hand zetten?

We dragen eraan bij
en zijn er afhankelijk van
en dat leidt op dit moment tot een groot gevoel van onzekerheid
terwijl de joodse, christelijke en moslim traditie eigenlijk zegt:
die toekomst hoef jij niet [laat staan met alle geweld & aanverwante ellende] te maken,
want die komt van "G d" ~ daarop kun je WEL vertrouwen?!
Ik had altijd al de neiging om mij als 'gewoon mens' met 't publieke debat te bemoeien
ook toen 't spreken over religie 'uit' was:
"ik spreek over jouw rechtvaardigheid, houdt dus mijn lippen niet gesloten!?"
ZO staat 't ook in
psalm 40:

Vol verlangen
heb ik op YaHWeH de EEUWIGE gewacht
en hij boog zich naar mij toe, hij heeft mijn roep om hulp gehoord.
Hij trok mij uit de kuil van het graf, uit de modder, uit het slijk.
Hij zette mij neer op een rots, een vaste grond
voor mijn voeten!

Hij gaf mij 'n nieuw lied in de mond,
een lofzang voor onze g d: mogen velen dit zien vol ontzag en vertrouwen op de eeuwige:
gelukkig is de mens die vertrouwt op de eeuwige en zich niet keert tot hoogmoedigen,
tot hen die verstrikt zijn in leugens.

Veel wonderen heb jij verricht,
veel goeds voor ons besloten, eeuwige, YaHWeH, onze g d.
Niemand is te vergelijken met jou!
Wil ik erover spreken, ervan blijven verhalen,
het is altijd weer teveel om allemaal
op te kunnen sommen!

Offers en gaven verlang jij niet!
Nee, jij hebt mijn oren en ogen voor jou geopend en nu kan ik zeggen:
"Hier ben ik, mijn g d, eeuwige schepper van hemel en aarde, verlaat mij niet, blijf niet ver van mij. Haast je om mij weer te helpen, heer,
want alleen jij bent mijn redding!

In mijn visie
staat g d uiteindelijk op het spel
in ons persoonlijke en collectieve leven:
ook voor de rest van ons leven [hoe lang of kort het ook mag zijn]
zullen we voortaan de feitelijke rol van religieuze overtuigingen in onze seculiere samenleving
blijven bestuderen ~ zoals de overtuiging dat wij als mensen bij elkaar horen niet eens zozeer omdat wij dat altijd zo dolgraag zouden willen, maar omdat wij elkaar gegeven zijn en op elkaar zijn aangewezen!
We hebben dus verantwoordelijkheid voor elkaar & delen onze smart & ons genot met elkaar ook in myDi!
Mensen zorgen voor hun zieke buren ook als ze hen eigenlijk helemaal niet zo graag mogen?
Ze gaan bij hun demente moeder op bezoek en het besef van verbondenheid is en blijft er!
Maar jammergenoeg komt het haast bijna nauwelijks nog echt ter sprake?
Dat kan heel funest zijn, omdat we elkaar zo niet meer kunnen uitleggen
waarom het bijvoorbeeld zo waardevol is om in de zorgsector te werken,
ook al betaalt het helemaal
niet zo geweldig.

Ontbreken
die religieuze
genootschappen, kerken & moskeeen
tegenwoordig vaak in die eeuwige strijd
rond integratie, gemeenschapsvorming,
opvang van nieuwkomers en oudstrijders,
zorg voor zieken, bejaarden, verwarden,
hulpbehoevenden en
zwakkeren?

Als
je islam
wilt verbieden dan
verbied je ten diepste
ook 'de kerk',
synagoge &
sekte.

Een
publiek debat
begint met het
innemen van een standpunt.
Als jij iets zegt, dan kan een ander
daarop reageren: negeren, zwijgen & verwijderen
is geen teken van respect maar van onverschilligheid & lafheid!
En ja. wie zijn nek uitsteekt, die kan klappen oplopen,
maar draagt in ieder geval wel bij aan
de voortgang van
onze eigen
cultuur.
03 sep 2007 - bewerkt op 31 aug 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende