tussen oude toverformules & verse liefdesliedjes

G d
'gebruiken' op
geestelijk gebied is
net zoiets als liefde
alleen maar gebruiken
voor 't lichamelijke?

Vroeger
was dat
geen enkel probleem:
alles lag vast [leek vast te liggen!]
& allemaal bijna waren we het er over eens
naar het scheen!

Maar die woorden
zijn zo lang erg heftig misbruikt
dat ik tegenwoordig aarzel om ze nu nog steeds in de mond te nemen of op te schrijven.
Voor mijn gevoel kan ik over g d niets zeggen net zo min eigenlijk als over mijn liefde:
het gaat om de inhoud, maar die is zo teer, gevoelig, onzichtbaar & allesdoordringend,
dat woorden er eerder iets aan af lijken te doen
dan eraan toevoegen.

Als
het gaat
om echte wetenschap,
dan hebben we een taal nodig,
of tenminste symbolen die weergeven
wat we willen duidelijk maken.

Je
kunt wel
op goed geluk
aan het zaaien, verzorgen,
oogsten, bewaren en koken gaan,
en dat gaat goed zolang het
allemaal lukt & lekker is,
maar als je huizen gaat bouwen,
irrigatiewerken, dijken,
schepen
& onderzoek gaat doen,
dan komt er alras meer om de hoek kijken
dan zandkasteeltjes, emmertjes water, drijvende boomstammen
& een beetje stokjes in gaatjes steken &
wat kunstjes vertonen met stokken, stenen en rondtollende ballen
& slingeren aan een verouderde
mucho macho
trapeze?!

Zo
ook met
g d & liefde:
in alle eenvoud &
groeiende kinderlijkheid voldoen sprookjes,
mydiverhalen, mythen en grote bossen bloemen, kloppende harten met
dat typische gevoel in je maagstreek, onzekerheid, aanhankelijkheid, grote woorden & wijdse gebaren wel!
Maar als het gaat om 't ontstaan van eeuwigheid & heelal & hoe je jarenlang trouw bent aan elkaar
in alle ups & downs, voor~ & tegenspoed
dan krijg je wel wat meer met de inhoud te maken
dan met talloze mooie woorden & allerlei goedbedoelde trouwe beloften
van ik hou van jou & blijf je trouw,
almachtige schepper van hemel & aarde,
& 't verbaal uiten van veranderlijke gevoelens,
gedachten & aanverwante dadendrang
ter vervulling
ervan.

We
moeten wel
over alles kunnen
blijven praten
& zelf ervaren
wat het betekent om lief te hebben
& telkens nog wat menselijker te worden,
maar niet meer in de taal van toen & daar,
maar met eigen woorden
nu & hier.

Hoe
doe je
dat eigenlijk: gelukkig
worden? Tegenwoordig kunnen allerhande
deskundigen ons de weg wel
wijzen naar geluk in werk, liefde & levensbeschouwing{en}?
De eeuwenoude les is ook nog steeds: wees onbaatzuchtig in de liefde!
G d & gebod, ouders & buren, normen & regels spelen nauwelijks nog 'n rol in de liefde naar 't schijnt.
Wij laten onze partnerkeuze tegenwoordig & relatievorming
graag nu alleen nog maar leiden
door onze aller-
individueelste voorkeuren &
emoties!

We
hebben 'n
verplicht 'leven lang
altijd samen'
opgelucht verruild
voor 'n vrijwillig 'liefde lang samen'.
Dat is heel mooi & bevrijdend, maar soms ook wat lastig.
Want hoe houden we die liefde zo lang mogelijk [liefst wederzijds] goed?
Zijn er nog wel adviezen & richtlijnen te formuleren
voor 'n gelukkige{r}
relatie?

Als
we 'n
beetje op elkaar
lijken biedt dat
nog wel de beste kansen
[vroeger had je dan ook in heel veel landen matchmakers die vantevoren al de huwelijken arrangeerden naar ogenschijnlijke overeenkomsten &
elkaar aanvullende gelijkgestemdheden]
maar tegenpolen vinden elkaar vaak aantrekkelijk
omdat ze bij die ander iets zien wat ze bij zichzelf
wel zouden willen ontwikkelen?

Maar als je erin slaagt
dat bij jezelf te ontwikkelen [vrouwen zijn steeds jonger
in staat om onafhankelijk te leren, werken & leven], dan heb je de ander daarvoor niet meer echt nodig!
En als je er niet in slaagt, dan is 't risico op polarisatie erg groot.
Maar ook dit is allang geen gouden regel
meer, want ook leeftijdsverschillen
& allerlei culturele verschillen
kunnen in 'n relatie werken:
als partners over al die verschillen & overeenkomsten
maar voldoende in gesprek blijven.

Al te hoge verwachtingen en wensen
zijn & blijven dus [levens]gevaarlijk:
hoge[re] verwachtingen = hoge[re] echtscheidingskansen?!
Hoe realistischer je bent des te meer kans op slagen heeft ook jouw relatie.
'n Vrouw die denkt: hij heeft nu eenmaal die onhebbelijkheid maar met al mijn aandacht & liefde
zal hij daar wel vanafkomen ~ die is hoogstwaarschijnlijk maar heel weinig kans beschoren
[en dat gaat natuurlijk ook andersom op &
dus vice versa]!

Verwachtingen gaan vaak over
wat de Ander allemaal voor jou zou moeten kunnen doen
en ook steeds weer betekenen;
beter is 't om wat realistischer verwachtingen te hebben
van jezelf in 'n
relatie
...

Belangrijk
is bijvoorbeeld
om van jezelf te verlangen
dat jij onbaatzuchtig bent:
doe belangeloos dingen voor de ander;
probeer elkaar zaken uit handen te nemen
[maar niet al te fanatiek]
& je te verplaatsen in jouw partner.
Als 'n 'open huwelijk' 'n goede afspraak is
die voor beide partners echt blijkt te kunnen werken,
dan kun je daar moeilijk nog iets tegenin brengen,
dergelijke afspraken zijn ook al zo oud
als de mensheid?

Maar je komt in de praktijk
maar heel weinig mensen tegen die allebei kunnen zeggen:
jij hebt wel eens iemand anders, en ik ook, maar onze band samen ~ daar kan niemand tussenkomen?!
Meestal is 'gewone trouw' veel beter, want mensen hebben nu eenmaal behoefte aan vertrouwen
en onze eigen betrouwbaarheid: je wilt ook niet altijd weer over alles hoeven onderhandelen
of alsmaar weer van die vraagtekens hoeven zetten bij alles wat de ander doet.

Dat vraagt meestal veel teveel energie,
die nu dan dus ook veel beter aangewend zou kunnen worden
voor de goede dingen in
onze lopende
relaties.

Misschien is geestelijke trouw
uiteindelijk wel veel belangrijker dan lichamelijke trouw,
maar lichamelijke ontrouw veroorzaakt in de meeste relaties toch heel veel pijn?
In dit geval komen de gemeende liefde voor wat wij beschouwen als 'g d' & 'de {'vermeende'} geliefde' vaak bijna naadloos overeen!

Zo werken we blijkbaar nu eenmaal
& zitten we van oorsprong al in elkaar.
Echte vriendschap is dus heel belangrijk:
onze my-dimenselijke levenswerelden moeten nu ook weer niet TE ver van elkaar afliggen
en er moet wel sprake zijn van minstens een gedeelde taal, 'n betekenisarsenaal
& wat culturele overeenkomsten of {ECHT} gemeende belangstelling.
Je moet 't gevoel heben dat je er niet meer helemaal alleen voorstaat:
dat je iemand dus naast je hebt op wie je toch wel kunt rekenen op belangrijke momenten
of redelijke vragen en duidelijke antwoorden.

Maar wanneer je te close wordt is er vaak nog maar weinig ruimte
voor onderlinge seksuele aantrekkingskracht? Dan betaalt dus meestal 't seksleven de tol voor 't 'maatjes~zijn'! Dus het is al met al maar net wat jullie allebei belangrijk vinden.
En we kunnen allemaal zo nu en dan ook wel anderen wat proberen te helepen
om een beetje losser van elkaar te komen & niet permanent
op elkaars lip te zitten
of aan de andere kant te ver van elkaar verwijderd te zijn
& als lat-vreemden 'naast elkaar' ritueel
voort te bestaan?

Tussen twee individuen
kan aantrekkingskracht beter bloeien als er sprake is van een bepaald flexibel evenwicht
tussen die beide uitersten van 'closeheid & latheid' in?!

Ik zie zelf helemaal niks
in porno~ en loos seksgedoe ook al schijnt het 'n grote business te zijn all over the world
samen met hoerecava's en onderwerelden, gokken, drugs, alcohol, wapens, sensatiebladen, reklame-industrie & propaganda-organisaties.

Al dat kommersjele gedoe
is een en al buitenkant, verharding, criminele uitbuiting,
smakeloosheid & ook misselijkmakende armoede,
en helemaal niet over echte menselijke{r} beleving van onderling contact.
Als je dan zo nodig een advies zou willen geven op dat soort gebied
ga elkaar dan liever eens wat meer aanraken met gevoel:
als jij zijn/haar rug streelt,
voel dan ook hoe het echt met
die rug
GAAT:
probeer je
echt op elkaar
af te stemmen en als je meer sensiviteit ontwikkelt onderling
dan kan vrijen ook nu iedere keer weer anders zijn ~ dan krijg je niet meer van die geijkte sleurpatronen van spanning &
verveling
...

Hoewel
sommige mensen
genieten van de
voorspelbare kanten van seks
[net als iedee andere normale menselijke handeling
als je wassen, eten & drinken, uitgaan & thuisblijven, studeren, werken & leren],
is het toch vaak zo dat routinematige seks [o.i.d.] waarbij je iedere keer bijna hetzelfde doet,
niet zoveel met het contact van het moment te maken:
de ene keer heb je behoefte aan 'n troostende aanraking
en de andere keer heb je nu eenmaal zin om je eens lekker uit te leven?
De ene keer langdurig & liefdevol,
de volgende keer gewoon fel & snel!
Dat alles geeft prikkels in onze relaties,
want dan weet je dus nog vantevoren niet wat het vandaag gaat worden vooraf?!
Echt in contact met 'n ander vrijen, zoals ook verder
echt met elkaar in contact zijn ~
dat zijn de voornaamste sleutels tot ons geluk
en religieuze beleving is
dus ook een aspect van de typisch menselijke voelen & ervaren:
de afwisseling tussen de uitersten waar we ons altijd weer tussen bevinden
als bij de plus~ & minpolen van electriciteit,
noord~ & zuid-
pool
...
ook dat zijn
wij {tat tvam asi: rak kach}!
Kortom: religie, filosofie, wetenschap,
psychologie e.d zijn in feite in die zin 'hetzelfde'
dat we aan onze relaties zullen moeten blijven 'werken' ~
er kan nooit meer sprake zijn
van comfortabele vanzelfsprekendheid,
rotsvast vertrouwen of 't verzekeren van eeuwige bestendigheid?
Als je samen gelukkig wilt blijven dan moet je de relatie belangrijk blijven maken
om zo eventueel jullie eigen 'gulden middenweg' te kunnen vinden
en dan is en blijft er wel sprake
van 'n zekere wet-
matigheid.

Helaas
merken veel
mensen dat pas
op 't moment dat de relatie ons dreigt te ontvallen?
Een relatie moet
je steeds blijven bevestigen,
je moet elkaar geregeld laten blijken dat je elkaar leuk vindt als je het echt meent!
Vroeger had 't ouderwetse bosje bloemen die functie?
Maar zoiets verwordt soms ook maar al te gemakkelijk tot 'n leeg ritueel:
de kunst is en blijft 't dus om dat levend vorm te geven & echt te beleven.
Door af en toe eens wat meer met z'n tweeen te gaan doen,
door je te verplaatsen i/d ander van binnen-uit!
Begin daarbij gerust maar eens met je af te vragen:
snap ik eigenlijk wel waar mijn partner mee bezig
is, of waarom hij/zij dit of dat stokpaardje
[holyhobbyhobbelpaard]
heeft?

Je
moet contact
met elkaar zo
blijven behouden en regelmatig
leuke dingen met elkaar doen ook al is dat misschien tegenwoordig
ook al ontzettend vaak 'n struiklblok: sommige moderne yuppiecluppiestellen
kunnen zelfs niet eens meer de tijd vinden om eens iets volkomen anders te ondernemen
dan ze gewend zijn of ze maken afspraken als
een leeg ritueel van gespeelde 'belangen'
& reeds lang gepasseerde dode gewoonten
& idolatrische 'soap~
pret'?

De tijd
die we investeren in relaties,
liefst elke dag, geeft je de rest van de dag energie:
als 't maar niet telkens weer ontaardt in oeverloze loodzware gesprekken & allerlei overbodige ruzieachtige discussies over niks & verwijten die nergens meer op slaan
want dat trekt onze energie helemaal weg
in verspilling
& shit.