tumoren maagdelijkheidsverklaringen mediacratie ed

Het verwijt
aan de westerse filosofie is
dat ze de Ander onderbrengt
in iets dat gekend en beheersbaar is,
waardoor aan diens eigenheid geen recht wordt gedaan!

Die ander toont echter zijn gelaat, waarmee hij een beroep doet
op ieders verantwoordelijkheid om
NIET
'te doden',
maar de mens als mens te zien ...

Het komt maar al te vaak voor dat artsen alleen maar naar een tumor kijken
en niet naar de mens eromheen?

Dat ze
NIET
luisteren
en moeilijk contact maken!

Tijdens trainingen blijken artsen dan ook soms
een draai van 180 graden te moeten maken om zich niet langer meer
achter een protocol of ziektebeeld te verschuilen,
maar echt aandacht te hebben voor de ander.

Het gaat in de medische praktijk vooral om de ethiek,
over zekerheid en onzekerheid: de ander is uniek ~
en jij bent onvoorwaardelijk verantwoordelijk
voor hem/haar/het.

Dat betekent voor de zorg
dat geen enkele theorie of beroepsregel
kan voorschrijven wat een hulpverlener
in een unieke situatie voor een eniek persoon moet [gaan] doen.

Artsen en verpleegkundigen kunnen dus niet 'automatisch varen' op vastgestelde protocollen,
maar moeten zich steeds weer afvragen wat goed is voor de patient.

Daarbij blijft er altijd onzekerheid: er is nooit een voorgeschreven juiste beslissing!

Maar dat voorkomt ook dat je zutomatisch gaat handelen?

Die kritische houding tegenover protocollen zorgt er juist voor dat artsen
'bewuster met de patienten omgaan'!

We zullen moeten bekijken of het protocol
beantwoordt aan de zorgvraag van de patient.

Dat zal dilemma's in de zorg
zichtbaar maken;
NU
doe je 'het' goed als je het protocol volgt,
OOK
als de patient daarbij tussen de wielen komt.

De beslissing over wat goed is voor een patient
heeft niet alleen maar betrekking
op de persoon
in de behandelkamer, maar
OOK
op diens omgeving.

OOK
daar ben je verantwoordelijk voor.

Als een Marokkaans meisje
haar arts om een maagdelijkheidsverklaring vraagt,
terwijl ze 'officieel' geen maagd meer is,
dan heeft die beslissing van de arts niet alleen maar betrekking op het meisje,
maar ook op haar familie en de cultuur waarin zij staat.

Volgens een protocol is het afgeven van een valse verklaring dan misschien wel verboden,
maar als de arts het meisje als een uniek geval binnen een unieke context bekijkt,
dan kan hij overwegen om die verklaring toch te geven.

Hoe het verder gaat weten we niet.

Maar de medische wereld zoekt [nog] steeds
naar de best mogelijke hulpverlening
en voor mij biedt de ethiek
van Emmanuel Levinas
die.