trih97/98: op straffe van 'n publicatieverbod

dan wel opheffing werd de nl-kranten verboden om 'onwelgevallige' artikelen & berichten te schrijven.

Hoewel sommige journalisten meteen opstapten, gehoorzaamden de meeste kranten - niet alleen uit economische noodzaak, maar ook omdat ze dan tenminste nog íets konden berichten.

Dat betrof dan, afgezien van de pro-Duitsche berichtgeving, vooral ook de eigen culturele en/of religieuze oriëntatie .

Dag- en weekbladen waren toen, net als de radio-omroepen, verenigingen, en vakbonden, sterk gebonden aan politieke partijen & kerken, de zogenaamde 'verzuiling'.

En al kon dat politieke standpunt niet meer, door toch nog wel te blijven verschijnen kon je tenminste nog iets ÀNDERS melden dan de nationaal-socialistische pers, met name het nsb-weekblad Volk en Vaderland, dat in '43 een oplage had van 200.000 en vooral op straat te koop werd aangeboden door colporteurs. ['Op de hoek van de straat staat een NSB'er, 't is geen man, 't is geen vrouw, maar 'n raspleebeër! Met een krant in zijn hand, staat hij daar te venten, en verkoopt z'n vaderland, voor zes rooie centen!']

Er waren echter méér NATIONAALSOCIALISTISCHE kranten, zoals het Nederlandsch Dagblad van het Nationaal Front. Veelal werd het dag-blad De Telegraaf ook gezien als een nsb-krant, wat onzin is: De Telegraaf was net als de andere kranten noodgedwongen 'deutschfreundlich' & werd pas ÈCHT 'fout' toen er een SS'er in '44 hoofdredacteur werd: vandaar dat het blad, net als andere na de bevrijding, een tijdlang een verschijningsverbod werd opgelegd. Je kreeg je krant nog gewoon thuisbezorgd, of je kocht hem bij de kiosk, ook al was de inhoud volledig bepaald volgens de richtlijnen van de Presse Abteilung, en vanaf eind '40 ook door een persafdeling onder leiding van de beruchte radio-presentator Max Blokzijl op het door de nsb geleide departement van Volksvoorlichting & Kunsten.