trih 248 eigenlijk is 't niet die 5e maar 6 mei,
BEVRIJDINGSDAG,
want tóen tekende Generaloberst J. Blaskowitz die capitulatie
na onverwacht hevige duitsche achterhoedegevechten als i/d Achterhoek & vooral i/d stad Groningen.
En het was ook uniek dat Carmiggelt die twee Canadezen zag,maant nergens waren er geallieerde soldaten in het westen te zien die 5e mei?
Dat kwam pas de 7e,
óók 'n dag die Carmiggelt,
& mèt hem duizenden A'dammers nooit meer zouden vergeten, en niet vanwege de feestelijkheden!
De Binnenlandse Strijdkrachten, die eindelijk 'voluit' konden gaan, ontwapenden daar tusschen de feestvierenden
Duitsche soldaten op de Dam, ondanks alle instructies van hogerhand om 'rustig & ordelijk' te doen.
Toen dat door één officier werd geweigerd en er 'n opstootje ontstond,
begonnen Duitsche mariniers die zich in een gebouw
hadden verschanst, op die menigte te schieten,
waarbij 20 doden
vielen
...
Tragischer
kan het haast niet:
bevrijd, je vlaggetje in je hand en dan toch alsnog
door Duitschers te worden
doodgeschoten.
Het gebeurde
elders inde chaos
van jagende BS'ers & vluchtende Duitschers: in Utrecht,
waar tien doden vielen bij het huis van Mussert,
en in Juthaas zes. Althans,
dat zijn de officiële cijfers. Hoeveel
doden onder de NSB'ers het gevolg waren
van de opgekropte wraakgevoelens van BS'ers,
maar ook van uitgehongerde mannen en vrouwen,
is onbekend. Of, erger nog, van privéveten & -rancunes:
wie controleerde wie of wat dan nog? 'n Jonge vrouw die in Drenthe door 'n verzetsgroep was gevraagd om
als secretaresse bij de plaatselijke SD te gaan werken om juist op díe manier aan gegevens & informatie te komen,
werd die 7e mei te pakken genomen door 'n jaloerse ex-minnaar als 'moffenhoer'
& kaalgeschoren. Van die kleine VERZETSGROEP
was al verder niemand meer inleven,
niemand die haar wanhopige
Verhaal over de waarheid
nu nog kon bevestigen.
Asih, man, 80 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende