trih 242 in T. Ross' eerste schooljaar, '49-'50,


viel
ook 't
eerste bevrijdingsjubileum op
5 mei 1950, dat in Den Haeg groots werd gevierd op de Lange Voorhout,
alwaar Enk von Ham vijf jaar eerder, op 7 mei '45, met de Prinses Irene Brigade
als eerste geallieerde eenheid trots was binnengereden: we kregen 'n parade, 'n toespraak v/d burgemeester,
'n glimp van PB, & 'n stenen herdenkingsbekertje. Naast mij (schrijft TR), ook 5 jaar oud, stond 'n jongetje dat pas de vorige maand
i/d klas was gekomen: 'n bruin jongetje dat 'r nog geen bal van snapte? Na 't feest vroeg hij of ik bij hem wilde komen spelen, in 'n Haegse portiekwoning waar rare luchtjes me tegemoet walmden: ze kwamen uit 't keukentje, waar 'n kleine, donkere vrouw achter 'n fornuis eten stond te bakken! Of ik wat lustte? Dit was m'n eerste kennismaking met nasi goreng, in 'n bovenhuisje vol met houtsnijwerk, 'n wajang-pop, 'n kleurige parasol tegen 't plafond, de moeder in sarong. De vader kwam ook even later, 'n Nederlander die bij 't Koninklijk Nederlands Indisch Leger (KNIL) tegen de Japannners op Java had gevochten
& daar in 't kamp gezeten had.

Net als zijn zwangere vrouw
en mijn vriend-je, dat daar was geboren.
Het gezin was nog maar net in Nederland. De vader was woedend
omdat er tijdens de dodenherdenking de vorige dag met geen enkel woord over Indië was gerept!
Nu begreep ik er geen bal van, al wist ik wel dat Indië sindskort Indonesië heette. En van dat KNIL had ik ook gehoord,
want bij ons thuis woonde tijdelijk een tante met haar man die met het KNIL had gevochten. 'Tegen die smeer-lap van een Soekarno!'

Oom Jan was soldaat geweest tijdens de politionele acties: ik herinner me nog dat hij af & toe huilde, wat ik nogal gek vond voor een soldaat die net nog zo hard lachte als hij vertelde hoe ze de ploppers in een brandende kampong hadden neergeschoten.
Maar wat had dàt met ònze bevrijding te maken? Het is nog steeds de klacht van veel Nederlanders
& Indische menschen die de Japanse bezetting hebben meegemaakt: wij hier in NL besteedden
er tóen nog nauwelijks enige aandacht aan & eigenlijk nog steeds niet, ondanks 'n Indië-mo-
nument & de jaarlijkse herdenking v/d Japanse capitulatie op 17 augustus '45.

De Verhalen v/d Overlevenden zijn vaak nòg verschrikkelijker dan die uit
de Nederlandse Bezettingstijd, ook al reden dáár dan géén overvolle
treinen naar de gaskamers. Het heeft ook lang geduurd vóór
er aandacht voor kwam, en dan nòg, de 'Indische Herdenking'
komt er nog altijd bekaaider af dan 'onze' 4de & 5de mei! Datzelfde
schrijnend gebrek aan aandacht overkwam overigens aanvankelijk joodse overlevenden hier
& i/d vernietigingskampen; je kunt gerust stellen dat we - de anderen - vooral met onszelf, òns verzet,
ons verráád ook, bezigwaren in die naoorlogse jaren: dit heeft misschien met onze ontkenning te maken, 't was
ook vooral 'n kwestie v/h niet wìllen weten & bij Indië ongetwijfeld ook: door die politieke chaos & razendsnelle ontwikkelingen
die binnen 'n paar jaar tot díe "Politonele Acties" & vervolgens tot 't Onafhankelijke Indonesia geleid hebben?!

We hadden, kortom, al wel wat anders aan ons hoofd dan nog meer
zielige verhalen over Japanse Concentratiekampen,
jappenmartelingen &
de Birmaspoorweg
etceterara!?

Die verhalen
zijn inmiddels al wèl bekendgeworden!

Waarover straks of later misschien nog wat meer?

Vanavond naar de Wester voor 't groep-je over Socrates, Siddharta
Gautama de Boeddha & Yehosjoea via Frédéric Lenoir. De Griekse wijsgeerfilosoof,
de Indiase hindoegoeroe & de joodse 'terrorist': kun je nagaan hoe diep al die sporen wel of niet
zijn ingesleten en/of veronachtzaamde in ons bestaan van 'door de eeuwen
Trouw' inclusief begrippen als waarheid, gerechtigheid, liefde, verlichting,
wederzijds (on)begrip, wantrouwen,
oppervlakkigheid & 't bijgeloof?
engel
20 feb 2013 - bewerkt op 21 feb 2013 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende