tranen terwijl ik dit schrijf

Ik heb een echte haat-liefde relatie met mijn lichaam.

Ik heb nooit van mijn lichaam gehouden, maar was ook nooit beschaamd voor hoe ik er uitzag. Het kon mij niet schelen wat mensen van mij dachten, tot ik mijzelf opeens op een foto zag en zag dat ik naast al die andere meisjes wel echt veel te dik was.

Het is niet dat mijn ouders me dit niet lieten merken, mijn mama raadde me meermaals aan om naar een diëtiste te gaan en daarvan moest ik altijd heel hard beginnen wenen. Ik ben nogal emotioneel en zelf nu ik dit schrijf, krijg ik tranen in mijn ogen. Dat was vreselijk, ik wou wel iets aan mijn gewicht veranderen, maar ik kon dit nooit volhouden...

Toen ik in het vierde middelbaar zat had ik er genoeg van, van mijn ouders. Ik besloot om gewicht te verliezen en dit is gelukt helemaal op mezelf was ik 25 kilo verloren. Maar nog zag ik mezelf niet als mooi. Ik heb mezelf nooit mooi gevonden. Langzaam aan begon ik weer snoep uit de kast te halen en verschillende zoetigheden stiekem te eten en ben ik weer even dik als vroeger. Op nog geen twee jaar tijd. Ik heb ook de energie en de wilskracht niet meer, ik voel me futloos en ik weet niet wat ik moet doen...

Mijn mama begint terug over de diëtiste maar dat wil ik niet, ik wil ook niet meer op een weegschaal staan...

Vnaf morgen begin ik gezonder te leven, maar tijdens de examens is dat vaak ZOOOOO moeilijk! ik wil mijn best doen, want ik wil mezelf mooi kunnen vinden en in de spiegel durven kijken. Nu heb ik bang van wat ik voor me zie staan.