totall[y] {out of} 'mydi'~control (o.i.d.) necktie
Eigenlijk ben ik misschien wel een vreselijk warhoofd?
Net als al heel lang geleden toen we 's maandagsochtends nog 'n psalmversje uit het hoofd moesten leren op de lagere school! Op tijd moesten zijn met opstaan, wassen, aankleden en de deur uitgaan
...
Of 's zondagsmorgens in een 'net pak' {met stropdas!} naar 'de kerk' met bidden, bijbellezing, zingen,
preek, opstaan en weer gaan zitten en al die andere rituelen, tradities en gewoonten. Ik haatte dat gedoe
van netjes, beleefd, schoon, op tijd en alles wat er ook maar een beetje op leek! Ik wou gewoon m'n eigen gangetje gaan zonder van alles en nog wat te 'moeten'. Geef mij maar een goed boek met of zonder plaatjes & praatjes: het mooiste in mijn leven was rondlopen in de natuur door bos en hei!
Die innerlijke en uiterlijke dwang heeft me altijd al dwarsgezeten: je kunt toch ook gewoon je eigen gang gaan? Waarom al die poespas van je moet dit en je zult dat? En ergens daar tussenin lag dus altijd die scheidslijn van mijn lichaam en geest en al dat 'andere' wat van buiten kwam en waar je toch rekening mee moest houden om te kunnen overleven. Soms viel dat best wel mee, maar meestal gaf [en geef] ik de voorkeur aan m'n eigen weggetje gaan waar en hoe dan ook? Het blijft een 'strijd' tussen binnenin en daar buitenom. Maar dat betekende dus wel bijna meer dan zestig jaar me ontzettend lopen haasten om toch maar telkens weer 'op tijd te zijn', me 'aan te passen' aan de omstandigheden en het idee op de achtergrond dat ik nooit 'volmaakt' genoeg zou zijn om aan alle verplichtingen te voldoen
...
Maar goed: als sloddervos zit er toch maar mooi mee ~ levanslang 'gerommel' & 'ontstane spanningen'!
Je moet dus altijd 'kiezen en delen' op die manier: kies maar, net als in al deze voorbeelden, een min of meer willekeurig moment in de tijd? Altijd en overal moest je rekening houden met de innerlijke drang en
die uiterlijke dwang!
Omdat ik wel afdrukken van indrukken maak, tegen wil en dank, blijf ik hoe dan ook
telkens weer verbonden met wat was en wat komt. Je bent immers altijd wel 'iets' aan het 'doen'? Tegelijk
kunnen we, als we dat [al of niet] wensen, verbonden zijn met wat achter en voor ons ligt: we beleven dus
onszelf altijd en overal maar weer binnen die continuiteit van de tijd waarin we leven met daarin zowel het verleden, 'het heden' als de toekomst.
Die continuiteit geeft dan ook voortdurend herkenning [zolang je nog een beetje goed bij je hoofd bent en niet al te afhankelijk van anderen, omstandigheden & eventuele
ongelukken, onvoorziene gebeurtenissen & whatever 'drops down on you from 'heaven' or raises its ugly head from 'hell'!] en dat alles vormt zo al doende als het ware bij wijze van spreken, vertellen en schrijven
'het decor van je leven'?!
Zonder afdrukken te maken van indrukken is dat soort van belevingen ondenkbaar. Een kind zal zich aanvankelijk alleen maar wat 'onzeker' voelen en in dergelijke situaties voelt [aan de andere kant van het muchomachohomobibonobonale spectrum der tijd- & ruimtereizigers] 'n demente
of min of meer chronisch aangedane persoon zich meestal steeds minder met iemand of iets verbonden?
Net als "Papa Chai" [je weet wel!] kan een dementerende figuur in dergelijke omstandigheden niet meer echt gehecht raken, ook al zou hij dat misschien nog wel min of meer vurig wensen.
Een onthechte of zich
'losmakende' persoon leeft al bijna in een soort van 'niemandsland': en we voelen ons allemaal wel eens
al of niet 'onafgebroken' gescheiden van iemand en/of iets. Dat is de aard van het mydibeestje vaak dan
ook 'tegen wil en dank'?! Maar we blijven op de ene of andere manier houvast zoeken als sociaal mydidier
en 'verantwoordelijk staatsburger' [of hoe je 'het' ook maar wilt noemen]!
Ons geheugen speelt ons altijd
weer blijvend 'parten'? Sommigen zijn totaal ingekapseld in bepaalde routines van '[on]heiligheid', gekke
streken of disciplines, roestige regels & rommelige of uebervet nette structuren totdat we het om wat voor
reden dan ook haast wel moeten loslaten en alle houvast lijkt te zijn verdwenen. Wie gebeurt zoiets niet?
Zonder een afdruk van een indruk te maken bestaat ons houvast slechts nog zolang we dat houvast direct
waarnemen, voelen [zien/horen/betasten/proeven/delen e.d.]!
Zitten we daar [alweer] zonder, dan is het er als het ware ook 'nooit geweest' en moeten we weer opnieuw 'op zoek naar iets' [hetzelfde of anders]?
Op een bepaald moment [heel jong, erg oud of 'onder invloed' daar ergens tussenin] kunnen er allerlei momenten zijn dat we zelfs niet meer '{h}erkennen':
"Oh, daar is mijn houvast weer!"
We raken langzamerhand [of soms zelfs ook heel plotseling?] ontheemd, losgeslagen, verdwaasd, 'gek'?
Het blijft de kunst om ons daar [met behulp van 'anderen'] min of meer 'bewust' van te worden en te zijn,
zolang dat nog kan, is toegestaan, of ook maar 'een beetje' mogelijk is.
De meesten van ons zitten ook vaak zo 'gevangen' tussen 'hemel & hel': en we merken dat wel of niet en zijn ons er 'ergens' bewust van?
Alle leven is een kwestie van gradatie, verschillen en overeenkomsten, tussen conceptie & 'crematie'.
En dus moeten we het daar maar voorlopig mee doen! Bij gebrek aan beter of allesverklarende antwoorden vanuit een 'theorie van alles'.
Want DIE is er nog niet, ondanks alle pretenties van Blijdorpen & Artissen?
Net als al heel lang geleden toen we 's maandagsochtends nog 'n psalmversje uit het hoofd moesten leren op de lagere school! Op tijd moesten zijn met opstaan, wassen, aankleden en de deur uitgaan
...
Of 's zondagsmorgens in een 'net pak' {met stropdas!} naar 'de kerk' met bidden, bijbellezing, zingen,
preek, opstaan en weer gaan zitten en al die andere rituelen, tradities en gewoonten. Ik haatte dat gedoe
van netjes, beleefd, schoon, op tijd en alles wat er ook maar een beetje op leek! Ik wou gewoon m'n eigen gangetje gaan zonder van alles en nog wat te 'moeten'. Geef mij maar een goed boek met of zonder plaatjes & praatjes: het mooiste in mijn leven was rondlopen in de natuur door bos en hei!
Die innerlijke en uiterlijke dwang heeft me altijd al dwarsgezeten: je kunt toch ook gewoon je eigen gang gaan? Waarom al die poespas van je moet dit en je zult dat? En ergens daar tussenin lag dus altijd die scheidslijn van mijn lichaam en geest en al dat 'andere' wat van buiten kwam en waar je toch rekening mee moest houden om te kunnen overleven. Soms viel dat best wel mee, maar meestal gaf [en geef] ik de voorkeur aan m'n eigen weggetje gaan waar en hoe dan ook? Het blijft een 'strijd' tussen binnenin en daar buitenom. Maar dat betekende dus wel bijna meer dan zestig jaar me ontzettend lopen haasten om toch maar telkens weer 'op tijd te zijn', me 'aan te passen' aan de omstandigheden en het idee op de achtergrond dat ik nooit 'volmaakt' genoeg zou zijn om aan alle verplichtingen te voldoen
...
Maar goed: als sloddervos zit er toch maar mooi mee ~ levanslang 'gerommel' & 'ontstane spanningen'!
Je moet dus altijd 'kiezen en delen' op die manier: kies maar, net als in al deze voorbeelden, een min of meer willekeurig moment in de tijd? Altijd en overal moest je rekening houden met de innerlijke drang en
die uiterlijke dwang!
Omdat ik wel afdrukken van indrukken maak, tegen wil en dank, blijf ik hoe dan ook
telkens weer verbonden met wat was en wat komt. Je bent immers altijd wel 'iets' aan het 'doen'? Tegelijk
kunnen we, als we dat [al of niet] wensen, verbonden zijn met wat achter en voor ons ligt: we beleven dus
onszelf altijd en overal maar weer binnen die continuiteit van de tijd waarin we leven met daarin zowel het verleden, 'het heden' als de toekomst.
Die continuiteit geeft dan ook voortdurend herkenning [zolang je nog een beetje goed bij je hoofd bent en niet al te afhankelijk van anderen, omstandigheden & eventuele
ongelukken, onvoorziene gebeurtenissen & whatever 'drops down on you from 'heaven' or raises its ugly head from 'hell'!] en dat alles vormt zo al doende als het ware bij wijze van spreken, vertellen en schrijven
'het decor van je leven'?!
Zonder afdrukken te maken van indrukken is dat soort van belevingen ondenkbaar. Een kind zal zich aanvankelijk alleen maar wat 'onzeker' voelen en in dergelijke situaties voelt [aan de andere kant van het muchomachohomobibonobonale spectrum der tijd- & ruimtereizigers] 'n demente
of min of meer chronisch aangedane persoon zich meestal steeds minder met iemand of iets verbonden?
Net als "Papa Chai" [je weet wel!] kan een dementerende figuur in dergelijke omstandigheden niet meer echt gehecht raken, ook al zou hij dat misschien nog wel min of meer vurig wensen.
Een onthechte of zich
'losmakende' persoon leeft al bijna in een soort van 'niemandsland': en we voelen ons allemaal wel eens
al of niet 'onafgebroken' gescheiden van iemand en/of iets. Dat is de aard van het mydibeestje vaak dan
ook 'tegen wil en dank'?! Maar we blijven op de ene of andere manier houvast zoeken als sociaal mydidier
en 'verantwoordelijk staatsburger' [of hoe je 'het' ook maar wilt noemen]!
Ons geheugen speelt ons altijd
weer blijvend 'parten'? Sommigen zijn totaal ingekapseld in bepaalde routines van '[on]heiligheid', gekke
streken of disciplines, roestige regels & rommelige of uebervet nette structuren totdat we het om wat voor
reden dan ook haast wel moeten loslaten en alle houvast lijkt te zijn verdwenen. Wie gebeurt zoiets niet?
Zonder een afdruk van een indruk te maken bestaat ons houvast slechts nog zolang we dat houvast direct
waarnemen, voelen [zien/horen/betasten/proeven/delen e.d.]!
Zitten we daar [alweer] zonder, dan is het er als het ware ook 'nooit geweest' en moeten we weer opnieuw 'op zoek naar iets' [hetzelfde of anders]?
Op een bepaald moment [heel jong, erg oud of 'onder invloed' daar ergens tussenin] kunnen er allerlei momenten zijn dat we zelfs niet meer '{h}erkennen':
"Oh, daar is mijn houvast weer!"
We raken langzamerhand [of soms zelfs ook heel plotseling?] ontheemd, losgeslagen, verdwaasd, 'gek'?
Het blijft de kunst om ons daar [met behulp van 'anderen'] min of meer 'bewust' van te worden en te zijn,
zolang dat nog kan, is toegestaan, of ook maar 'een beetje' mogelijk is.
De meesten van ons zitten ook vaak zo 'gevangen' tussen 'hemel & hel': en we merken dat wel of niet en zijn ons er 'ergens' bewust van?
Alle leven is een kwestie van gradatie, verschillen en overeenkomsten, tussen conceptie & 'crematie'.
En dus moeten we het daar maar voorlopig mee doen! Bij gebrek aan beter of allesverklarende antwoorden vanuit een 'theorie van alles'.
Want DIE is er nog niet, ondanks alle pretenties van Blijdorpen & Artissen?
03 jul 2007 - bewerkt op 08 aug 2008
- meld ongepast verhaal
-
*Samen*
dinsdag 03 juli 2007 12:31
Het enige waarin een emns gevangen zit, is zichzelf. In de knoop met je lichaam, en geest. Verward voor en door de keuzes die je zal moeten maken, met de vraag of je ooit de goede keuzes zal kunnen maken. Opgesloten zitten voelt benauwd, maakt angstig. En dan heeft men het cirkeltje weer rond. Dus feitelijk, moet je maar leren leven met zowel je lichaam als je geest. Maar wat als je dat niet kan en je daardoor juist verdwaald raakt? ....
-
Asih
dinsdag 03 juli 2007 14:32
@*samen*:
Logisch is 't natuurlijk wel ~
net als met al die andere planten & dieren ~
dit lichaam met deze geest uit die {voor}ouders ~
opgegroeid onder bepaalde omstandigheden en getroffen door toevalligheden die ons onszelf en de ander laten zien
voor wat we/ze lijken te zijn ~
uit die wirwar van [on]zekerheden komt 'n mydiertje tevoorschijn
dat kan kiezen voor de ene of de andere kant/richting
van wat doordringt tot ons brein ~
mydiertjes in alle soorten, lengten, breedtes en [on]diepten,
m/v/k die/dat hoort/ziet/voelt?
'n myDiKermis/circus al met al
waar men kunstjes vertoont al naar gelang er energie & inzicht is
of gebrek daaraan:
ik heb net de zoveelste nieuw{st}e supermarkt hier
[de 6de of 7de?] bezocht & ook daar kom je ze allemaal tegen
met hun boodschappenwagentjes vol met lekkers!
Ook mydiertjes zijn van die produc~ & consumenten die in alle chaos kiezen & delen wat we zijn ...
Neem dat alles dus maar met een glimlach en een traan
{& 'n korreltje zot zout zoet zuur bitter & "Ingredient X':
'g d' als Mederlander op zoek naar zichzelf tussen al die andere levensvormen van lijders. leden, leiders & al die andere
snotneuzen, snoekbaarzen, snelbinders, snuivers, snuiters & snabbelende sneuvelaars, Barby's, Bambies, Bokito's & Buitelende Clowns,
Kabouters, Elfjes, Druiloren, Dwergen, Dumbo's, Kleinduimpjes & Sprookjes-figuren als Sneeuwwitjes, Doornroosjes, Assepoesters
& gelovigen in 't EEN
of Ander.
We hebben het maar voor het kiezen
wat wij er zelf van maken of van ons 'laten maken'?
En myDi kan ook niet zo bar veel anders doen
dan die keuzemogelijkheden van 'ons allen' laten zien in alle verscheiden-heid of 'sameness'!
Keus genoeg?
DAT
valt soms
best nog wel
een beetje
tegen.
-
*Samen*
dinsdag 03 juli 2007 16:02
Niet alle keuzes kan je zelf maken. Neem nou bijvoorbeeld als je psychotisch bent -ja ik ken dat-. Dan kan jij voor jezelf niet beslissen wat er nou wel of niet echt is, toch? Hoe kan je op dat moment dan goede keuzes maken? En wat maakt een keuze de juiste? Het is zo onduidelijk, onzeker en weet ik veel wat. Een keuze voelt voor jou vaak goed, al blijkt later iets anders. En dan ga je weer nadenken bij de volgende keuze. ... Eigenlijk is deze reactie dom gezeur, sorry..
-
Asih
dinsdag 03 juli 2007 18:20
@*samen*:
psychotisch hoort er ook bij ~
het kan de besten overkomen!
Er zijn medicijnen en er is therapie?
Oorzaken en gevolgen: genetisch en opvoedingsomstandigheden ~ ik 'heb ze ook zien vliegen' en er ook van geleerd dat de 'werkelijkheid' heel anders kan zijn dan ze zich voordoet ...
Helemaal geen dom gezeur dus:
'liever' psychotisch dan 'gewoon' dom & irritant, of crimineel en kwaadaardig!
Net als elke andere ziekte wel vervelend lastig en pijnlijk verwarrend,
maar we hebben wel het geluk te wonen in een land waar men er
wat aan kan doen en het niet meer noodzakelijkerwijs hoeft te leiden
tot dood en verderf, onherstelbare schade & totale schrikbarende zinloosheid ...
Je kunt er 'rustig' over vertellen & uitleggen wat 't voor jou betekent
in de praktijk van alledag?
Niemand zal je er hier & nu meer voor de rest van je leven opsluiten
achter tralies en er kan ook nu en hier meer aan gedaan worden
dan ooit tevoren!
Het ergste wat ik me kan voorstellen is echte kwaadaardige criminaliteit of allesbeheersende totale verveling en zinloosheid:
die massakuddementaliteit van 'bevel is bevel',
'eigen volkjes komen op de eerste plaats' & botte haat tegen mensen die 'ietsje anders zijn' omdat ze een andere kleur hebben,
er anders uitzien of een andere taal spreken, anders leven, eten,
voelen en handelen.
Maar moeilijk ja, dat is het wel!
Als je dingen ziet, hoort, voelt of denkt 'die er niet zijn' dan is er
vaak sprake van invaliditeit net als bij 1001 andere kwalen
en gebreken ...
Maar je hoeft je er niet meer voor te schamen of te verkommeren
in totale eenzaamheid, zonder enige hulp & niets anders te verwachten dan dat er nog veel meer ellende
op zal volgen?
Er is hoop:
en ik weet nog helemaal
niet zeker of dat ook het geval is
voor psychopaten, criminelen en pestkoppen hoewel
die 'normaal' zouden zijn
of zich althans als
zodanig kunnen
voordoen
...
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 05 jun 2026 55 In sommige kolonies was de verdraagzaamheid nog
- O 04 jun 2026 54 De Fundering van de Amerikaanse natie was zo nu
- O 04 jun 2026 *53 Maar de aanhoudende pogroms deden hen die wer-
- O 03 jun 2026 ‘52 I/h begin v/d 19e eeuw kregen Joden
- O 02 jun 2026 Joden die i/d cherta woonden in ‘sjtetls’ (Jiddisj
- O 02 jun 2026 In 1858, na zes maal te zijn gekozen, kon Lionel…
- O 01 jun 2026 In 1847 werd Lionel Rothschild al tot Lagerhuislid
- O 31 mei 2026 Na de mislukte revolutie van 1848 besteeg in Wenen
- O 30 mei 2026 De veranderende economie begon die bestaande maat-
- O 30 mei 2026 Zij verwachtten in fabrieken e.d. meer te kunnen….
- O 30 mei 2026 De steeds snellere opmars van het machinetijdperk
- O 30 mei 2026 Ouwe Mor Asih Nilam wil niet té negatief in myDear
- O 29 mei 2026 Juist in hun afzondering hadden de Joden
- O 29 mei 2026 50/60 In de diaspora vormden die joden commerciële
- O 28 mei 2026 De verlichting