Er is nu veel veranderd in onze "coping": de manieren waarop we omgaan met spanningsvelden tussen de
uitersten waarmee we te maken krijgen gedurende ons korte bestaan. Tussen de ouderwetse bijgelovigen
& de nieuwerwetse ongelovigen zijn er nog steeds gelovigen te vinden die niet meer willen trappen in een
te kinderlijk sprookjesgeloof & een volkomen nietszeggend ongeloof. Waar het om draait zijn de waarden
waar levende wezens iets aan hebben: geduld, aandacht, liefde, mededogen, waarheid, rechtvaardigheid!
Voor veel moderne gelovigen hebben de oude vastliggende antwoorden afgedaan net als de loze niksig-heid van nihilisten die alles afkraken zodat niets meer overblijft dan egotisme, inhaligheid en populisme?
"God"
zou door mensen te laten lijden hun
'geloof beproeven',
of
'hen straffen voor zondig wangedrag'
...
Dat zijn net zulke loze beweringen als 'niets bestaat behalve m'n eigen ego' & 'als ik er maar van geniet'!
't Probleem der bijgelovigen is dat "G d" 'n slechte mikker blijkt te zijn, omdat iedere logica bij 't verdelen
van onheil ontbreekt: vaak gaat 't de onrechtvaardigen juist zeer voor de wind. En 't mankement van alle
ongelovigen is dat ze zich geen reet aantrekken van zwakkeren, minder bedeelden en lijdende kinderen.
Andere stemmen beweren dat "God" gewoon veel ruiger met z'n schepping omgaat dan wij zouden willen,
en dat ons weinig anders rest dan dit - al dan niet onder protest - te accepteren. Deze gedachte doet wel
ernstig afbreuk aan z'n betrouwbaarheid: heeft 'g d' dan geen menslievend gezicht
maar 'n soort van januskop?
Weer anderen menen
dat die waaromvraag op onze hoogmoed wijst:
wat heeft 'n nietig mensje in te brengen ten aanzien
van 'n almachtige schepper of 'n gevoelloze natuur?
Op die manier wordt hij/zijniet meer gewaardeerd
als mondige bondgenoot van 'de Eeuwige'.
Hoe dan ook: 't blijft
een levenslange
worsteling.
Allerlei facetten hiervan
zijn ook terug te vinden in 't bijbelboek IOV/Job & ook daar klinkt geen
eenduidig simplistisch antwoord! Hij moet zich na eindeloos getouwtrek gewonnen geven aan 't inzicht dat
sommige dingen gewoon niet te vatten zijn. Iets van dat besef is voor moderne mensen niet verkeerd:
we zijn tijdelijke levende wezens die proberen inzicht te verkrijgen
met vallen & opstaan zodat zowel 'bijgeloof'
als 'ongeloof' allebei even uitzichtloos
en kleinzielig zijn als de
uitersten waartussen we
ons blijven
bevinden
...
