Toekomst

Hallo leeg vel papier...

ik heb besloten vandaag mijn hoofd eens leeg te schrijven. Ik weet eigenlijk niet waarom, misschien gewoon omdat mijn hoofd vol zit, misschien omdat ik hoop dat het leert mij te begrijpen of wellicht dat het me wakker schudt... het kan in ieder geval geen kwaad.

Waar moet jij aan denken bij de titel Toekomst? Ik vraag me af wat het woord precies betekent...
Is toekomst niet iets wat je wilt bereiken en naar toe leeft? Heeft toekomst niet te maken met hoop op iets beters?

Als ik denk aan toekomst dan blijft het leeg in mijn gedachten. Wat is nu de toekomst die ik graag zou willen hebben en waarom? Wat is het doel van die toekomst? Als snel dwaalt mijn gedachten af op de doel van het leven.

Of ik nu depressief of rationeel ben laat ik in het midden, maar wat is nu het uiteindelijke doel van het leven? Ik vergelijk het even met het spelletje The Sims, waar ik overigens een hekel aan heb. Maar In mijn ogen probeer je een bijna onhaalbaar ideaalplaatje te bereiken. Door onverwachte tegenslagen zal dit je echter nooit lukken, gevolgd door de keuze om het op te geven of helemaal opnieuw te beginnen. Mocht het je onverhoopt wel lukken om je ideaalplaatje te bereiken, dan zal het nooit zijn zoals je jezelf had voorgenomen en moet er toch weer iets anders... Conclusie is dat alles draait om het dromen over een doel dat je eigenlijk nooit wilt bereiken, want als je het bereikt is de lol er af...

Ben ik te rationeel als ik hierop zeg dat het leven eigenlijk niets voorstelt. Wat zul je uiteindelijk bereikt hebben aan het eind? Je hebt waarschijnlijk meegedaan aan de maatschappij, netjes gewerkt en alles gedaan om je hoofd boven water te houden. Misschien heb je een partner gevonden en samen de weg bewandeld. Je hebt waarschijnlijk wel wat gelukkige momenten beleefd als je er aan terug denkt. Maar hoe zat het dan tussen al deze gelukkige momenten? De sleur van het leven? Pijnlijke momenten van verlies en tegenslag?

De enige toekomst die ik mezelf kan voorstellen is de dood. Dat is immers waar we naartoe leven, het eindpunt. En uit angst voor het onomkeerbare proberen we deze dood alsmaar uit te stellen. Nu moet je niet direct in paniek raken en denken dat ik suïcidaal ben, ik heb hier natuurlijk wel ooit aan gedacht maar zie mezelf er niet snel zelf een eind aan maken. Los van dat ik daarvoor de ballen niet heb, zou ik het mijn omgeving niet aan willen doen om het feit dat het niet begrepen zal worden.


Wie nu nog steeds niet afgehaakt is in dit onsamenhangende verhaal verdient wat achtergrond informatie. Hoe kom ik immers tot dit punt en deze denkwijze...

In het verleden heb ik al te kampen gehad met depressies, gevolg van een thuissituatie en indentiteitscrisis. Indentiteitscrisis, leg uit? Ik wist niet meer wie ik zelf was, wie de jongen achter dat masker is en wat zijn toekomst is. Heb ik toen de toekomst gevonden? Niet echt, maar het is me wel gelukt om mijn gedachten ergens anders op te zetten, een uitdaging te vinden. Vanaf toen is alles als een raket omhoog gegaan, relatie en werk. Inmiddels 5 jaar verder ben ik flink gegroeid. Ik heb grote sprongen kunnen maken op mijn werk. Reden hiervoor is dat ik ver onder mijn niveau zat te werken en hierdoor kon uitblinken. Dit leverde veel krediet op, wat je een goed gevoel en zelf vertrouwen geeft. Uiteindelijk heb ik wel de keuze gemaakt dat ik door wil groeien, ten eerste om meer te verdienen en financieel gelukkiger te zijn. Ten tweede omdat ik een nieuwe uitdaging nodig had.

Inmiddels zit ik zelfs iets boven mijn niveau te werken en volgens ik studies om dit niveau op te halen. Hierbij merk ik hoe onzeker ik diep van binnen ben, al straal ik het niet uit. Op mijn werk ben ik de meest onervaren en kan ik niet meer uitblinken. Bij elke studie en examen heb ik telkens opnieuw de angst dat ik het niet ga halen. Tot nu toe heb ik alles gehaald, maar tot en met het examen ga ik kapot van binnen. Stoppen is momenteel geen optie voor mij.

Qua relatie kan ik duidelijk zijn, die is sinds een paar maanden over. We hebben hier samen een punt achter gezet omdat... daar komt ie dan... we er geen toekomst in zagen. Mijn ex bleek meer met zichzelf bezig te zijn dan met ons en speelde ook niet altijd open kaart, ik weet niet of vreemdgaan in het spel was maar ik zou hier niet van schrikken. Hoewel ik volledig achter deze keuze sta heb ik wel ontdekt dat ik niet alleen kan zijn.

Ik heb iemand nodig die volledig achter mij staat, die me aanmoedigt en zelfvertrouwen geeft. Ik verwacht echter niet dat ik met mijn mindset mezelf echt openstel voor iemand om zich aan mij te binden. Los van het feit dat ik net als bij examens e.d. zo gespannen ben op een eerste date dat ik bijna flauwval.

Ik weet nog steeds niet waarom ik dit allemaal opschrijf maar het zal wel... voor nu stop ik er weer mee en ik kijk wel of het uiteindelijk opgelucht heeft...