to feel or not to feel

DE vraag is misschien niet eens OF de geschiedenis zich blijft herhalen bij gebrek aan opvoeding en onderwijs, maar HOE!

In het najaar van 1941 werden joodse ouders gedwongen om hun kinderen naar aparte scholen te sturen. EEN vooroorlogse burgemeester weigerde met steun van zijn wethouders medewerking bij het uitvoeren van die scheiding & twee niet-joodse onderwijzeressen namen hun ontslag uit protest. 'Stadhouder' Seyss-Inquart bepaalde dat joden niet langer lid mochten zijn van een vereniging waar ook niet-joden lid van waren & vooral i/d studentenwereld gingen toen tal van verenigingen
tot ontbinding over. Hoe heeft de joodse bevolkingsgroep op al die maatregelen tot isolement & beroving gereageerd?

Dat antwoord is niet zo eenvoudig: optimisten dachten als steeds 'de oorlog is over 'n paar maanden wel weer afgelopen'?!

Men was veerkrachtig, leefde zo normaal mogelijk verder, in eigen gezin & eigen kring. Dieper was er, misschien wel bij velen, het veront-rustende gevoel: waar loopt dit allemaal op uit? Wat hangt ons van deze Haman {zie Esther en Mordechai} Hitler boven het hoofd? En ook: wat zijn wij verlaten!

De NL-overheid bood nu voortaan helemaal geen enkele bescherming meer & de joden werden met EEN enkele pennestreek voortaan onder een eigen schijnoverheid geplaatst: de Joodsche Raad. Die Raad was nu onder voorzitterschap van de A'damsche industrieel Asscher & de hoogleraar Cohen, kort voor de februaristaking van dat jaar tot stand gekomen:
van de Duitsers uit gezien met geen ander doel dan om hun bevelen door te geven & te bespoedigen ...

Reeds voordien was er 'n joodse commissie van totaal andere aard in 't leven geroepen: na overleg tussen de Nederlandsche kerkgenootschappen & enkele andere joodse organisaties zoals de Nederlandse Zionistenbond,
was namelijk a/h eind van '40 'n joodse coordinatiecommissie opgericht die zich tot taak had gesteld om de joodse belangen te dienen ZONDER Duitse op-dracht, zonder Duitse inmenging & zonder contact met de Duitsers.

Om in DIE geest als voorzitter aan de commissie leiding te geven, was de aangewezen man Mr. Lodewijk Ernst Visser,
die in november was afgezet als president v/d Hoge Raad der Nederlanden. Hij stond naar opvoeding & milieu 't Jodendom verre, maar i/d laatste twintig jaar van zijn leven was zijn gemeenschapszin niet alleen Nederlands-, maar ook Joods-gericht. 't Zijn maar 'n paar flarden uit die tijd, net als mydiverhaaltjes over wat daaraan voorafging & wat erop volgde ...

Het punt is: er zijn nog steeds talloze stam- & volksgemeenschappen op alle continenten in soortgelijke posities van dis-criminatie, onmacht onder overmacht, ingeklemd tussen min of meer vijandige groepen & strijdende politieke partijen ...

De meeste landen hebben dan we hun handtekening gezet onder mensen- & kinderrechten e.d., maar in de praktijk van alle dag blijven die situaties vaak volkomen beheerst door gebrekkige vluchtelingenkampen, voedsel- & watergebrek, rampzalig onderwijs & gezondheidszorg, terwijl politici zich vooral bekommeren om bezuinigingen, JSF-jachtbommenwerpers & global free enterprise voor multinationals, lage-lonen-landen, status quo & strenger bewaking van grenzen door meer uniformen ...

Alweer: ga maar eens na wat nu eigenlijk de overeenkomsten en verschillen zijn tussen onze situatie TOEN & landen als Nrd
Korea, Birma, Thailand, Laos, Cambodja, Vietnam, Filippijnen, Indonesia, Papoea Nieuw Guinea, Nepal, Tibet, Kashmir, Paki-stan, Afghanistan, Iran, Irak, Jordania, Syria, Egypte, Saoedi Arabia & de golfstaatjes, de Nrd Afrikaanse landen, Israel & Turkije ~ zo'n lijst lijkt schier eindeloos als je verder blijft kijken naar Afrika, Amerika, Asia & Europa [toen/nu/straks] ...

Ik bedoel maar: de enige 'invloed' die men heeft is via stemhokjes, lidmaatschap van organisaties met hun idealistische bedoelingen en/of wat buitenparlementaire demonstraties, acties, donaties & aanverwante bezigheden?

Wat nu dan wel of niet te doen gezien onze recente voorgeschiedenis?