time to p{r}ay

We moesten na al die miljoenen jaren
nog wel even leren om als 'sapiens/ludens' &
'prudens' de werking van ons lichaam en onze geest
'onder de knie' te krijgen.

Net zoals een peuter leert lopen,
zo moesten wij steeds opnieuw vallen en opstaan
tot we ons [voorlopige] evenwicht vonden:
het was dus al met een een heel langzaam en eentonig proces,
maar wel noodzakelijk en
onvermijdbaar!

Natuurlijk,
het was heel begrijpelijk
dat we elke keer dat we gevallen waren
nog even achterom keken om te zien
of "G D" [of 'de goden']
kwaad op ons was?
DAT hield in
dat we onze fouten moesten gaan accepteren
en ervan moesten gaan leren,
niet alleen meer instinctief,
maar nu ook als denkende 'menswordende'
dierlijke schepsels.

Dat lijkt misschien wel een kleinigheidje,
en voor ons was het telkens een klein stapje,
maar voor de mensheid 'n Grote Stap
Voorwaarts:
een enorme paradigmaverschuiving.
En DAN
ben je [zo nu en dan,
als hormonaal/banaal mensje]
al heel snel van oordeel dat je eigenlijk
toch helemaal NIETS waard bent
en dan spreek je al snel schande over jezelf,
je broertjes & zusjes?!

Het IDEE
dat we fouten konden maken
en DESONDANKS minnenswaardig waren,
was totaal nieuw,
want DAAR hoefde je vroeger,
in die mate,
niet mee aan te komen
bij Grandpa Greyback en/of
Grandma Fuck!
Sommigen onder ons
deden alsof ze dat wel snapten
zonder dat dit ook werkelijk
het geval was ...
OFWEL we snapten de nieuwe spelregels
[nog] niet,
OF we namen ze
niet aan?

Het paradigma veranderde [alweer],
zoveel is wel zeker, maar we veranderden NIET allemaal TEGELIJK mee.
Sommigen onder ons trokken een loodzware slee achter zich aan
door de plaatselijke hersensneeuw:
het was dan wel een onzichtbare slee,
maar dat maakte hem nou niet bepaald ook
meteen veel lichter!

WAT we ook presteerden,
we draaiden ons steeds weer [alweer!]
opnieuw in de penarie
en bleven achterom kijken om te zien
of "G D" een welwillende glimlach
of een frons op zijn gezicht had?
"DOE IK HET GOED?
IS DIT WEL ACCEPTABEL?"
vroegen we onszelf en elk ander tegen wil en dank steeds weer af:
we liepen nu immers wel rond in volwassen lichamen,
maar voelden ons nog steeds
kinderen ...

We wilden nog steeds
de goedkeuring van papa en mama [of g d]!
DAT pa en ma er nu niet meer waren,
maakte niet zo bar veel uit:
we sleepten ze aldoor
met ons mee ...
G d had ons
aan onszelf overgelaten,
maar dat weerhield ons er niet van om naar Hem/Haar
OP te kijken en Hen te personifieren:
het is helemaal niet ze verwonderlijk
dat we "HEN"/Elohiem/YaHWeH,
in die allereerste langvervlogen fase
van onze tijd na de 'paradijstuin',
personifieerden als Moeder
of Vader?!

Sommigen onder ons
doen dat ook nu nog steeds,
hoewel er sindsdien al weer diverse volgende paradigmaverschuivingen
hebben plaatsgevonden.