Tiamat, Marduk, Rachab & Leviathan?


Waarom vinden wij en G*D
bloedvergieten zo uiterst belangrijk?

Zo'n
hele zin
lijkt een verklaring
te bevatten:

"Wanneer je
het bloed van een mens vergiet,
zal jouw bloed door mensen vergoten worden,
want
naar het beeld van G*D heeft Hij
de mens gemaakt!"

Anders dan de Heer
ziet G*D zijn schepping als
een beeld van zichzelf?

Maar waarom juist dit leidt
tot een verbod op intermenselijk geweld,
is hier niet helemaal vanzelf uit af te leiden.

We kunnen bijvoorbeeld concluderen
dat mensen elkaar moeten respecteren
zoals zij G*D respecteren,
aangezien men door gods beeld te ontheiligen
G*D zelf ontheiligt.

Deze verklaring ligt het meest voor de hand,
maar zij is anachronistisch:
in deze fase van de bijbel heeft G*D nog niet om respect gevraagd,
laat staan om aanbidding door zijn menselijke schepsels.

En ook de Heer heeft dat niet gedaan.

Beginnende bijbellezers zijn soms verrukt over de informele,
persoonlijke manier waarop de godheid
- vooral als Hij "Heer" genoemd wordt -
praat met de mens.

Hij schijnt helemaal geen respect te verwachten.
Maar als we dit in alle ernst willen bezien,
moeten we ons afvragen of hij al weet dat hij respect verdient.

Maar alweer, als er geen aanwijzing is dat hij het weet,
en die is er echt niet,
moeten we zijn verbod op moord wellicht baseren
op iets anders dan een eis tot respect?

De regel
"Wanneer je het bloed van een mens vergiet,
dan zal jouw bloed door mensen vergoten worden",
zou een opmerkelijk passend eind zijn geweest
voor het verhaal over Kain en Abel,
maar is inplaats daarvan
de afsluiting van het verhaal over de zondvloed.

Dit verbod op menselijk bloedvergieten volgt vlak nadat de Heer/G*D
nogal wat menselijk bloed vergoten heeft,
of in ieder geval
een groot deel van de mensen gedood heeft.

Net zoals het enige bevel dat de Heer gaf nadat G*D
de wereld had geschapen een beperking was
van de menselijke macht zich voort te planten,
zo is het enige bevel na de vernietiging van de wereld
door de Heer/G*D
gods beperking van de menselijke vernietigingsmacht.

Vernietiging wordt verboden omdat G*D zowel een vernietiger
als een schepper is.
Los van het respect wordt een mens
die zich bezighoudt met scheppen of vernietigen
Zijn Rivaal!

Een vernietiger EN een schepper?
Historisch-kritische wetenschappers hebben al lang geleden
de gelijkenis opgemerkt tussen het verhaal over de bijbelse vloed
en de vergelijkbare mythe in Babylonia,
zowel wat de algemene structuur
als wat een aantal saillante details betreft.

In die mythe zijn er,
net als hier,
tien generaties tussen de schepping en de vernietiging van de wereld;
goddelijke toorn roept een vloed op;
de held vaart op zijn stampende schip;
de godheid ruikt daarna een brandoffer enzovoorts.

Maar er zijn twee verschillen tussen de bijbelse en de
Babylonische mythe.
Ten eerste verschaft de bijbelse mythe,
tenminste in haar synthetische vorm,
de godheid een ethisch excuus om de mensheid te straffen:
zijn daad is niet ongegrond;
de mens verdient het.

Ten tweede,
wat nog veel belangrijker is,
laat de Babylonische mythe Marduk vechten
tegen het waterige chaos-monster Tiamat.

Met andere woorden,
een god begint de vloed;
een andere god beeindigt hem na een epische strijd.
Genesis kent geen twee verschillende goden,
ondanks het feit dat we bewust de Heer en G*D
tegenover elkaar stellen:
er is er maar EEN,
die soms de Heer en soms G*D wordt genoemd.

Maar in elk van de twee bijbelse verhalen over de zondvloed
die aaneengesmeed zijn tot EEN verhaal
- de "Heer"-versie en de "G*D"-versie -
is er een slangachtige, waterige vernietiger
{elders in het hebreeuws 'Rachab' & ook wel "Leviathan" genoemd}
geheel opgenomen in de Heer/G*D,
de schepper.

In het tweede scheppingsverhaal zagen we dat de slang slechts
een beperkt onafhankelijke rol had.
Op een duistere manier was de opzet van de slang {duivel/satan?}
ook de opzet van de Heer.

In de twee zondvloedverhalen mist de vernietiger zelfs
die beperkte onafhankelijkheid.
Haar vijandige persoonlijkheid
{Tiamat/Rachab is een godin} is opgeslokt
door de persoonlijkheden van de Heer en van G*D.

Haar waterige fysieke realiteit is teruggebracht tot een instrument
in Zijn Handen.
De Heer en G*D verschillen als schepper en als vernietiger,
maar de vergelijking die ons het karakter van de godheid geeft
als het water van de vloed terugtreedt,
is niet Jahweh + Elohim, maar
{Jahweh + Tiamat} & {Elohim + Tiamat}?

Onder elk van zijn belangrijkste namen heeft de schepper bewezen
dat hij een vernietiger kan zijn.
Elk van de twee (NU VERWEVEN) versies
van het oude Israelitische zondvloedverhaal is
een monotheistische toeeigening van een
oorspronkelijk polytheistisch verhaal!

In beide zijn er twee tegenstrijdige godheden
- de EEN de vriend en de ANDER de vijand van de mensheid -
SAMENGESMOLTEN ........

Misschien zouden we zelfs wel kunnen zeggen dat
in de tobbende, straffende Heer "Tiamat" dominant is,
terwijl in de kalme, majestueuze G*D "MaRDuK" dominant is.

Hoe dan ook, de Heer en G*D lijken beiden zo volledig
en zo origineel voorgesteld te worden
dat we niet over hen kunnen spreken
als domweg twee versies van hetzelfde 'recept'.
Ze zijn beiden de vrucht van een afzonderlijke
artistieke en religieuze DOORBRAAK ....

Noch de Heer noch G*D noch de Combinatie van de Heer en G*D
bevat nu al alles waaruit uiteindelijk het goddelijk karakter
gevormd zal zijn,
maar zelfs nu al zijn beiden
- ieder met deze radicale breuk tussen schepper en vernietiger in zich -
samenhangende en oorspronkelijk quasi-menselijke
persoonlijkheden.

En opnieuw hebben we dus, bij Gen(esis) 9:17, een punt bereikt
dat gemakkelijk het sluitstuk van de bijbel had kunnen zijn:
schepping is gevolgd door zonde,
dan door geweld en catastrofe,
en vervolgens door een triomfantelijke nieuwe schepping
en een eeuwig verbond tegen geweld!

Maar ons myDi verhaal is nog steeds niet afgelopen en
in het vervolg zal de verdubbelde en verviervoudigde herinnering
aan G*D in en vanuit deze essentiele openingshoofdstukken
voortleven .............

Ondanks de Regenboog blijft de Heer G*D een object van angst
en bewondering.

Hoewel hij gezworen heeft dat hij de wereld nooit meer totaal
zal vernietigen,
zal hij uiteindelijk dreigen zijn woord te breken.

Zelfs VOOR de eigenlijke dreigementen beginnen,
blijft hij een permanente dreiging.

We beseffen waartoe hij in staat is (waartoe wij in staat zijn?!) en
we kunnen dat eigenlijk nooit meer vergeten .......

Hij is (dus wij zijn) niet gewoon onvoorspelbaar,
hij is (wij zijn) onvoorspelbaar
op het gevaarlijke af ...


Elke dag weer zijn wij als myDi dagboekaniers
levende bewijzen van het voorgaande ....

En het komende!



Salus Populo: Saluut & Salve: God be With You & Goodbye
Uw barmhartige samaritaan de eeuwenoude MoRDeCH@i!


gemeenverwardgaap!bah!nahnahverdrietigcool!erg vrolijkknipoogvrolijk
liefdesverdrietverliefdliefdesverdriet
vrolijkknipoogerg vrolijkcool!verdrietignahnahbah!gaap!verwardgemeen
17 mrt 2004 - bewerkt op 01 dec 2007 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende