Thuiskomen, weggaan & terugkeren (zo nu & dan) ...
Uit: Henri J.M. Nou(w)en, Ons Dageljks Brood ~ 'n overweging over 't eucharistisch leven. "Als we de pijn van onze verliezen voelen, dan opent ons bedroefde hart ons innerlijk oog voor 'n wereld waarin 't verlies veel zwaarder is dan in ons eigen kleine wereldje van 't gezin, de familie, wat vrienden & collega's? DÀT is de wereld van gevangenen, vluchtelingen, aidspatienten, verhongerende misbruikte kinderen & de ontelbare mensen die voortdurend in angst leven. DÀN verbindt de pijn van ons schreiende hart ons met 't klagen & steunen van 'n lijdende mensheid. DÀN wordt ons verdriet groter dan wijzelf?!" Zijn wij niet ÀLLEN (zo & dan) 't verloren kind (dochter/zoon)?! 't Was 'n worsteling voor mij, want de ene stem lijkt om 'n opwaartse beweging te vragen & de andere om 'n neerwaartse beweging & ik heb nooit begrepen hoe ik dat ÀLLEBEI TEGELÍJK zou kunnen 'waarmaken'. Het was, vermoed ik (aldus HN), omdat ik de oudste zoon ben in 'n erg ambitieus gezin, dat ik me snel gewonnen gaf aan die opwaartse beweging. In eerste instantie wilde ik de wereld laten zien dat ik 't KÒN, & DÙS werd ik priester met koppelteken. Weet je wat dat is, 'n priester met 'n koppelteken? 'n Priester-psycholoog. Alleen priester-zijn was niet genoeg. Ik wilde óók psycholoog zijn. Als mensen niet van priesters houden, dan houden ze misschien wel van psychologen ......
ZÓ betrad ik m'n opwaartse beweging: ik ging weg uit NL naar de USA & algauw verder als docent @ Notre Dame. Vervolgens ging ik van Notre Dame naar Yale & van Yale naar Harvard & m'n vader zei: 'Henri, je doet 't heel gorredijk!' Maar aan de andere kant vroeg m'n moeder: 'Ja, maar ben je niet bezig om jouw band met Jezus te verliezen?' BÌJ dit alles heb ik steeds de pijn v/d eenzaamheid in me gedragen & 'n knagende behoefte aan affectie. Ik hield v/h doceren a/d universiteit, maar ik smachtte voortdurend naar intimiteit in m'n leven. Tot op zeker hoogte vond ik die speciale liefde i/d relatie met m'n moeder. Ze hield op 'n bijzondere manier van me, volgde iedere stap die ik zette, schreef me trouw, & gaf ZÓ uitdrukking aan 'n liefde die tastbaar, totaal & nagenoeg onvoorwaardelijk was. Toen ze in 1978 stierf tijdens m'n verblijf @ Yale, heb ik heel diep vanbinnen om haar afwezigheid gerouwd. In HÁÁR liefde was ik altijd veilig geborgen geweest, maar NÚ was die 'r niet meer. HÁÁR dood betekende voor mij 'n dubbel verlies, nl. van haar persoon & ÓÓK van heel mijn gevoel van 'thuis'. Door haar heengaan kwam ik in 'n neerwaartse spiraal terecht, waardoor aan 't begin v/d jaren '80 m'n laatste jaren als docent aan Harvard tot de ongelukkigste van mijn leven behoren. DÀT was voor mij 't begin van 'n belangrijke levensovergang: uit de eenzaamheid naar De Ark ... 't Afgelopen jaar ben ik ... Maar dat komt misschien straks, of later, aan de beurt. Eerst aardappels schillen nu ...
ZÓ betrad ik m'n opwaartse beweging: ik ging weg uit NL naar de USA & algauw verder als docent @ Notre Dame. Vervolgens ging ik van Notre Dame naar Yale & van Yale naar Harvard & m'n vader zei: 'Henri, je doet 't heel gorredijk!' Maar aan de andere kant vroeg m'n moeder: 'Ja, maar ben je niet bezig om jouw band met Jezus te verliezen?' BÌJ dit alles heb ik steeds de pijn v/d eenzaamheid in me gedragen & 'n knagende behoefte aan affectie. Ik hield v/h doceren a/d universiteit, maar ik smachtte voortdurend naar intimiteit in m'n leven. Tot op zeker hoogte vond ik die speciale liefde i/d relatie met m'n moeder. Ze hield op 'n bijzondere manier van me, volgde iedere stap die ik zette, schreef me trouw, & gaf ZÓ uitdrukking aan 'n liefde die tastbaar, totaal & nagenoeg onvoorwaardelijk was. Toen ze in 1978 stierf tijdens m'n verblijf @ Yale, heb ik heel diep vanbinnen om haar afwezigheid gerouwd. In HÁÁR liefde was ik altijd veilig geborgen geweest, maar NÚ was die 'r niet meer. HÁÁR dood betekende voor mij 'n dubbel verlies, nl. van haar persoon & ÓÓK van heel mijn gevoel van 'thuis'. Door haar heengaan kwam ik in 'n neerwaartse spiraal terecht, waardoor aan 't begin v/d jaren '80 m'n laatste jaren als docent aan Harvard tot de ongelukkigste van mijn leven behoren. DÀT was voor mij 't begin van 'n belangrijke levensovergang: uit de eenzaamheid naar De Ark ... 't Afgelopen jaar ben ik ... Maar dat komt misschien straks, of later, aan de beurt. Eerst aardappels schillen nu ...
09 jan 2012
- meld ongepast verhaal
-
Undine (opgeheven op 8-3-2015)
maandag 09 januari 2012 23:14
Als we de pijn van onze verliezen voelen, dan opent ons bedroefde hart ons innerlijk oog voor 'n wereld waarin 't verlies veel zwaarder is dan in ons eigen kleine wereldje ~
Afsluitend met aardappels schillen
-
Asih
dinsdag 10 januari 2012 01:51
Ook die combinatie is niet zo vreemd als zij lijkt: i/d afgelopen honderden jaren werd 't aardappelschillen een dagelijkse taak van mensen in gezinnen: een meditatief moment waarin men 't eigen & wereldleed kon voelen van dichter bij & verder af? Hele bevolkingen zijn ooit aan 't emigreren geslagen nadat de aardappeloogst was verwoest door 'n epidemie, uitbuiting, werkloosheid & de wrede onderdrukkingen van miljonairs & miljardairs! Met andere woorden: basisvoedsel is net zo onmisbaar als de realisatie van eigen & 'ander' leed ... Iets dergelijks eveneens in ons myDi van elke dag & nacht: je kunt niet buiten eenvoudig gezond voedsel, iemand moet dat bereiden & we staan dan tegelijkertijd stil bij pijn & verdriet van far & near?! Wat al die myDi eettijden, leeftijd & epibrerende gevoelens, gedachten & daden samenbrengt weerspiegelen we dan met z'n allen op eigen wijze. 'n Aanlokkelijker wereldbeeld dan dat van CDA/VVD/PVDA & PVV (voor mij) ...
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 01 apr 2018 31297gkbvo6143 mijn zoon, Yóràm, de kóning van ~~~
- O 01 apr 2018 31296gkbvo5141b/antipropagandanepnieuwshogwashshit
- O 01 apr 2018 31295gkbvo5140b wie dàt praetje blijft geloven ~~~
- O 01 apr 2018 31294gkbvo5139b ik kan 't niet beschrijven, maar ~
- O 01 apr 2018 31293gkbvo5138bpoetinerdogantrumpbibibaba&bubuNIKS
- O 31 mrt 2018 31292gkbvo5138mijn jongste zoon, de dappere Yóràm,
- O 31 mrt 2018 31291gkbvo5137b Ik wil niet zeuren, maar wáár.....
- O 31 mrt 2018 31290gkbvo5137 Athaliyah vertrok gemelijk ~~~~~~~~
- O 31 mrt 2018 31289gkbvo5136 zó wàs het, Prìns, níemand kàn ~~~~
- O 31 mrt 2018 31288gkbvo5135 Yóràm aarzelde? Ik keek hèm nu níet
- O 31 mrt 2018 31287gkbvo5134 de allergrootste dagelijkse ellende
- O 31 mrt 2018 31283gkbvo5134b ik knielde naast Achaziyahs bed &
- O 30 mrt 2018 31280gkbvo5133 de profeet verscheen aan Achaziyahs
- O 30 mrt 2018 31279gkbvo5132 'Geen sprake van,' zei ik.
- O 30 mrt 2018 31278gkbvo5131'O,' zei Achaziyah. Hij zweeg ~~~~~~