Thuiskomen, weggaan & terugkeren (zo nu & dan) ...

Uit: Henri J.M. Nou(w)en, Ons Dageljks Brood ~ 'n overweging over 't eucharistisch leven. "Als we de pijn van onze verliezen voelen, dan opent ons bedroefde hart ons innerlijk oog voor 'n wereld waarin 't verlies veel zwaarder is dan in ons eigen kleine wereldje van 't gezin, de familie, wat vrienden & collega's? DÀT is de wereld van gevangenen, vluchtelingen, aidspatienten, verhongerende misbruikte kinderen & de ontelbare mensen die voortdurend in angst leven. DÀN verbindt de pijn van ons schreiende hart ons met 't klagen & steunen van 'n lijdende mensheid. DÀN wordt ons verdriet groter dan wijzelf?!" Zijn wij niet ÀLLEN (zo & dan) 't verloren kind (dochter/zoon)?! 't Was 'n worsteling voor mij, want de ene stem lijkt om 'n opwaartse beweging te vragen & de andere om 'n neerwaartse beweging & ik heb nooit begrepen hoe ik dat ÀLLEBEI TEGELÍJK zou kunnen 'waarmaken'. Het was, vermoed ik (aldus HN), omdat ik de oudste zoon ben in 'n erg ambitieus gezin, dat ik me snel gewonnen gaf aan die opwaartse beweging. In eerste instantie wilde ik de wereld laten zien dat ik 't KÒN, & DÙS werd ik priester met koppelteken. Weet je wat dat is, 'n priester met 'n koppelteken? 'n Priester-psycholoog. Alleen priester-zijn was niet genoeg. Ik wilde óók psycholoog zijn. Als mensen niet van priesters houden, dan houden ze misschien wel van psychologen ......

ZÓ betrad ik m'n opwaartse beweging: ik ging weg uit NL naar de USA & algauw verder als docent @ Notre Dame. Vervolgens ging ik van Notre Dame naar Yale & van Yale naar Harvard & m'n vader zei: 'Henri, je doet 't heel gorredijk!' Maar aan de andere kant vroeg m'n moeder: 'Ja, maar ben je niet bezig om jouw band met Jezus te verliezen?' BÌJ dit alles heb ik steeds de pijn v/d eenzaamheid in me gedragen & 'n knagende behoefte aan affectie. Ik hield v/h doceren a/d universiteit, maar ik smachtte voortdurend naar intimiteit in m'n leven. Tot op zeker hoogte vond ik die speciale liefde i/d relatie met m'n moeder. Ze hield op 'n bijzondere manier van me, volgde iedere stap die ik zette, schreef me trouw, & gaf ZÓ uitdrukking aan 'n liefde die tastbaar, totaal & nagenoeg onvoorwaardelijk was. Toen ze in 1978 stierf tijdens m'n verblijf @ Yale, heb ik heel diep vanbinnen om haar afwezigheid gerouwd. In HÁÁR liefde was ik altijd veilig geborgen geweest, maar NÚ was die 'r niet meer. HÁÁR dood betekende voor mij 'n dubbel verlies, nl. van haar persoon & ÓÓK van heel mijn gevoel van 'thuis'. Door haar heengaan kwam ik in 'n neerwaartse spiraal terecht, waardoor aan 't begin v/d jaren '80 m'n laatste jaren als docent aan Harvard tot de ongelukkigste van mijn leven behoren. DÀT was voor mij 't begin van 'n belangrijke levensovergang: uit de eenzaamheid naar De Ark ... 't Afgelopen jaar ben ik ... Maar dat komt misschien straks, of later, aan de beurt. Eerst aardappels schillen nu ...
09 jan 2012 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende