The hitting on heads or the cutting of throats?

Hij begreep wel dat dit niet altijd voor alle schapen gold, maar op die ene ochtend was hij kennelijk op een troepje uitzonderlijk gevoelige dieren gestuit. Ik vond het een ontroerend verhaal: het kwam bij mij terug door 'n brief i/d NRC vorig jaar waarin 'n vrouw iets vergelijk-baars vertelde over haar vader, die slager was.

't Speelt rond 1950: 'Hij was op 'n maandag aan tafel zo ontroerd dat hij niet kon eten ...

Hij had namelijk paarden gezien, die buiten 't abattoir stonden te wachten om geslacht te worden: deze paarden huilden volgens hem.'

Ik geloof niet dat dieren behept zijn met 'n dergelijke vooruitziende blik. Niet dat dieren geen dreiging, dat doen ze natuurlijk wel! Doe maar 'ns net of u die valse hond v/d buren 'n schop wilt geven! Maar de dreiging moet wel aanwezig zijn & niet i/d toekomst liggen ...

Wittgenstein zei hierover: 'n hond kan wel bang zijn voor 'n klap, maar niet voor 'n klap die hij morgen gaat krijgen. Ik geloof dus niet dat die huilende paarden & schapen hun einde zagen naderen. 'Als 'n schaap werd hij ter slachting gebracht!' Ook al niet, omdat paarden & schapen als je ze met de dood bedreigt niet in tranen uitbarsten, maar er snel vandoor gaan. Ja, maar vluchten was zinloos, dat zagen ze, & dus begonnen ze in smartelijke wanhoop te huilen. Uit niets in hun hele levensstijl blijkt dat paarden & schapen 't vereiste inzicht &/of overzicht hebben om in 't zicht van 'n onvermijdelijke dood verdrietig te kunnen worden. Als ze zo goed om zich heen konden kijken dan zouden schapen zich niet meer in drommen naar 't abattoir laten loodsen: paarden met zoveel doorzicht zouden allang 'n eigen land gesticht hebben om voorgoed van mensen af te zijn. J's opmerking over gemankeerde mensen deed me denken aan 'n kattendeskundige die gevraagd werd wat katten van ons dachten. 't Antwoord was: "Ik denk dat ze ons zien als zeer domme katten". Wat 'n treffende ob-servatie is van ons wederkerig onvermogen, dat natuurlijk niet onbegrensd is. Zo weet ik heel goed wanneer mijn kat bang is, of boos, of
slaperig, of hongerig! Ik zou dan ook heel goed durven inschatten of zij de gang naar 'n kattenabattoir als verschrikkelijk zou ervaren, omdat ik haar ken & weet hoe ze doet als ze zich niet goed voelt. Ik weet nauwelijks iets over 't gevoelsleven van schapen, koeien, kip-pen, varkens, konijnen of al die andere huis-, tuin- & keukendieren, maar EEN ding weet ik wel: ze merken niet of ze op rituele dan wel commerciële basis worden gedood. Of die kommersjele stalen pin in 't brein MINDER lijden geeft dat 't vakkundige mes i/d halsslagader zou ik niet durven zeggen. MIJ lijkt 't mes minder erg, omdat je dan 't bewustzijn verliest door bloedleegte: je valt flauw! Terwijl die ijze-ren pin in je laatste duizendste seconde wellicht 'n epileptische aanval veroorzaakt van 'n ondraaglijke scherpte & diepte. Echt verwarrend vind ik de gedachte dat 'r zo vreselijk veel aandacht lijkt te zijn voor 'dierenleed' i/d laatste minuten, terwijl 'r i/d maanden of jaren die daaraan voorafgaan natuurlijk heel veel meer ellende in dierenlevens wordt aangericht. We zijn dan misschien wel 'de slimsten' op 't erf, maar meestal niet bepaald de leuksten.

@TrouwRelFil