the end

Orde op zaken:
de zaken op orde?
We eindigen vandaag onze mydihom en -kuit,
-kip en -eiverhaaltjes met een kleine omkering van die woorden
als mini-omwaardering, -hervertaling, -inwisseling & -herwaardering van onze religieuze
en ook ongetwijfeld seculiere bezigheden, want wat blijft er over als kerken - in onze visie dan -
nu hun zaken op orde zouden hebben en als we niet alle kinderen en andere mensen
met het vuile bad- en dopewater der eeuwen hebben weggespoeld?
Wat er overblijft is wat er altijd al was: onze religieuze verlangens en aspiraties!
De lokroep van de onbekende verte, van de overkant, van de oorsprong, van onze mysterieuze herkomst. Jouw ouders en voorouders? Kom nou, dat kan toch niet alles zijn?
Het oerverlangen dat ons allen altijd vergezelt, spreekt duidelijke taal:
er moet ergens nog de navelstreng liggen waarvan we allemaal zijn losgerukt als mensen ...
Maar wat bedoelen we daarmee, en waar komen we uit
als we ernaar blijven zoeken?

Dat is wat overblijft:
het wandelen in mysteries waarop we greep krijgen via onze verbeelding,
en via het omzetten van die verbeelding in een leefbare [nou ja], iets leefbaarder wereld.
Maar de rest blijft, een rest van zwijgend heelal, dat zijn we.
En religie een restproduct ...

De zoektocht
naar het raadsel van ons bestaan,
het lijkt mij de noemer waaronder we de religies kunnen plaatsen.
Of liever, de religies zijn de antwoorden, de gestolde antwoorden op de vraag.
Daar ligt juist het probleem wat we met ze hebben:
ze blokkeren de zoektocht omdat ze hun voorstellingen
tot waarheden hebben verheven die ze niet meer
los kunnen laten zonder
zichzelf te verliezen.

Verstandige religies,
als ik ze zo mag noemen,
onderkenden het gevaar, en verboden daarom ook beelden,
echte handtastelijke beelden ['gij zult u geen gesneden beelden maken om voor te knielen of te aanbidden'], want die houden vast wat gevonden is, en dat is altijd maar tijdelijk.
Dat doen waarheden ook, ze vallen onder die 'gesneden beelden', afgodsbeelden!
Daarom stokt de zoektocht, waar de gevestigde religies heersen [in kerk, zakenleven en/of parlement],
stokt ze abrupt, en worden de gelovigen de slaven en
gevangenen van hun eigen
[waan]denkbeelden?

Zoeken brengt ons
voorbij waar we al gekomen waren,
voorbij de bestaande religies, ook de christelijke, anders is het geen zoeken meer.
Er moet iets wezen - dat is de taal van de zoeker - dat boven wat we al hebben uitgaat.
Ik heb mijn best gedaan in duizenden en nog een {EN NOG EEN} om daar naar te grijpen op de tast,
met open en gesloten ogen en oren, op handen en voeten,
zwemmend, liggend, zittend, staand
en vliegend ...

En een antwoord
kan nooit het laatste woord zijn, zeker niet mijn antwoord!
Ik zou mijn eigen zoektocht verraden als ik er een definitief antwoord van maakte?
Maar een woord als antwoord
heb ik [nog] wel!

Wat boven de religies,
boven goden, 'yhwh', "G D" & ALLAH uitgaat
is de sprake die uitgaat van een mens die op ons is aangewezen [als het ware de dope]:
zoals wij sprake zijn voor anderen in onze behoeftigheid [als ware het een lichaam, brood en wijn].
Het is die sprake waarvan nu sprake is die ik zie als een ervaring die mensen overkomt, omdat we mensen zijn [en worden], omdat we mensen zijn en met elk ander leven;
het is de dope in de sprake die er onvoorwaardelijk
toe doet ...

De zaken op orde
wil zeggen dat een kerk, de christelijke dan in ons geval,
zich mag uitputten in waar ze goed in is: in de religieuze verbeelding van mensen zoals jij en ik.
Maar als zij zich door haar eigen erfenis laat inspireren, weet ze haar zoektocht voort te zetten [niet
zonder ons], maar dan wel samen op weg inclusief onze eigenheid en met alle eigenaardigheden ter vrije discussie: religie is goed, ze geeft rust, bevredigt het gemoed, maar haar voorstellingen bergen geen transcendentie. Wat boven de religie{s} uitgaat is onrust, is als het ware een tweede religie,
is de zoektocht naar wat onvoorwaardelijk er echt toe doet, en daarom boven alles uitgaat:
in mijn ogen is dat het horen van de aanspraak van de ene mens op de andere,
puur door ons [samen]
bestaan ...

Op de mens moet gepast worden,
want wij zijn er maar kort: wij zijn allen breekbaar.
Een kerk die mensen voorthelpt, mensen ontdekt aan henzelf,
mensen boven leer of dogma stelt, boven goden, wat voor naam ze ook mogen hebben,
die werelden voor hen opent, hen niet vastlegt, vastpint en ophangt in hun religie
maar juist uit die kluisters bevrijdt, zo'n kerk verdient het eeuwige leven.
Ze heeft het ook, denk ik, al bestaat ze dan evenzeer natuurlijk
buiten als binnen haar muren of andere virtuele
cyberborderlines.
20 aug 2006 - bewerkt op 05 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende