the beat goes on
+
Wie
de stelling
huldigt dat God
zo groot is dat
Hij niet hoeft te bestaan,
is geen atheist.
Want
de bewering is niet
dat God te groot is om te bestaan,
maar dat Hij zo groot is dat Hij niet [meer] hoeft
te bestaan.
De dwang van het 'moeten' is eraf.
Wie beweert
dat God niet bestaat
[en dat doet de doorgewinterde atheist meestal]
is zeker van een zaak
waarvan je per definitie niet zeker kunt zijn:
de wetenschap of God wel
of niet 'bestaat'.
Je kunt
zijn bestaan immers niet aantonen,
maar zijn niet-bestaan
ook niet.
Wie meent
met zekerheid te weten
dat God niet bestaat
trekt uit de bewezen onmogelijkheid van een godsbewijs
de verkeerde conclusie.
Het is een aanname
en interessant is slechts wat die aanname betekent
voor de manier waarop
de atheist leeft!
Ontlenen wij
een engagement aan ons atheisme,
worden wij erdoor
geinspireerd?
In dit opzicht
staat de atheist voor dezelfde opgave als de gelovige,
voor wie het geloof in God pas betekenis heeft
als het haar of hem
tot bepaalde overtuigingen
en opvattingen
brengt.
En vooral
tot een humanitaire moraal
en overeenkomstige
levenswijze.
Zoals
B reeds zei:
'"Van God spreken"
wordt een volkomen leeg gebaar als het niet van begin tot einde
verbonden is met 'van
onszelf spreken'!'
Dat geldt
ook van het geloof
'niet van God te kunnen spreken'
omdat "HIJ/ZIJ/HET"
niet zou bestaan?
Als atheistisch geloof
niet van begin tot eind
verbonden is met 'van onszelf spreken'
is het totaal leeg
en zinloos ...
Het wordt pas zinvol
als het tot bepaalde overtuigingen en opvattingen
gaat leiden.
En niet minder
tot humanitaire moraal
en een overeenkomstige
leefwijze.
Het ontbreken
van het geloof in God
is geen ongeloof,
maar het geloof van een atheist.
Het is een hardnekkig volgehouden misverstand
dat alleen gelovigen een geloof hebben
en atheisten niet.
Als geloof
is atheisme niet eens origineel,
het zou er niet zijn als er niet eerst
godsgeloof was geweest.
Opvallend is echter wel
dat de christelijke theologie zich altijd ongemakkelijk heeft gevoeld
tegenover het methodisch atheisme, en zelfs het milde atheisme
met argusogen bekijkt?
Op de EEN
of Andere manier
was men blijkbaar TOCH onder de indruk van de eis
het bestaan van God te moeten bewijzen!
DAT gebeurde
uitgerekend met grote inzet
toen in de Middeleeuwen een pril begin van modern wetenschappelijk denken
ontstond ...
Dat maakt
nieuwsgierig naar de reden
waarom men juist TOEN zoveel betekenis
aan 'godsbewijzen'
ging hechten?
WIE
zegt mij
dat God bestaat
en dan nog wel
in de gedaante waarin het
Christendom Hem
uittekent?
-
Wie
de stelling
huldigt dat God
zo groot is dat
Hij niet hoeft te bestaan,
is geen atheist.
Want
de bewering is niet
dat God te groot is om te bestaan,
maar dat Hij zo groot is dat Hij niet [meer] hoeft
te bestaan.
De dwang van het 'moeten' is eraf.
Wie beweert
dat God niet bestaat
[en dat doet de doorgewinterde atheist meestal]
is zeker van een zaak
waarvan je per definitie niet zeker kunt zijn:
de wetenschap of God wel
of niet 'bestaat'.
Je kunt
zijn bestaan immers niet aantonen,
maar zijn niet-bestaan
ook niet.
Wie meent
met zekerheid te weten
dat God niet bestaat
trekt uit de bewezen onmogelijkheid van een godsbewijs
de verkeerde conclusie.
Het is een aanname
en interessant is slechts wat die aanname betekent
voor de manier waarop
de atheist leeft!
Ontlenen wij
een engagement aan ons atheisme,
worden wij erdoor
geinspireerd?
In dit opzicht
staat de atheist voor dezelfde opgave als de gelovige,
voor wie het geloof in God pas betekenis heeft
als het haar of hem
tot bepaalde overtuigingen
en opvattingen
brengt.
En vooral
tot een humanitaire moraal
en overeenkomstige
levenswijze.
Zoals
B reeds zei:
'"Van God spreken"
wordt een volkomen leeg gebaar als het niet van begin tot einde
verbonden is met 'van
onszelf spreken'!'
Dat geldt
ook van het geloof
'niet van God te kunnen spreken'
omdat "HIJ/ZIJ/HET"
niet zou bestaan?
Als atheistisch geloof
niet van begin tot eind
verbonden is met 'van onszelf spreken'
is het totaal leeg
en zinloos ...
Het wordt pas zinvol
als het tot bepaalde overtuigingen en opvattingen
gaat leiden.
En niet minder
tot humanitaire moraal
en een overeenkomstige
leefwijze.
Het ontbreken
van het geloof in God
is geen ongeloof,
maar het geloof van een atheist.
Het is een hardnekkig volgehouden misverstand
dat alleen gelovigen een geloof hebben
en atheisten niet.
Als geloof
is atheisme niet eens origineel,
het zou er niet zijn als er niet eerst
godsgeloof was geweest.
Opvallend is echter wel
dat de christelijke theologie zich altijd ongemakkelijk heeft gevoeld
tegenover het methodisch atheisme, en zelfs het milde atheisme
met argusogen bekijkt?
Op de EEN
of Andere manier
was men blijkbaar TOCH onder de indruk van de eis
het bestaan van God te moeten bewijzen!
DAT gebeurde
uitgerekend met grote inzet
toen in de Middeleeuwen een pril begin van modern wetenschappelijk denken
ontstond ...
Dat maakt
nieuwsgierig naar de reden
waarom men juist TOEN zoveel betekenis
aan 'godsbewijzen'
ging hechten?
WIE
zegt mij
dat God bestaat
en dan nog wel
in de gedaante waarin het
Christendom Hem
uittekent?
-
04 jan 2007 - bewerkt op 24 jun 2008
- meld ongepast verhaal
-
mahakala
donderdag 04 januari 2007 17:52
om god te kunnen bewijzen op wetenschappelijke manier dien je enig feiten over god te hebben,
of een eenduidige definitie van het begrip god
zodat je in het duister kan tasten naar dat wat de definitie omschrijft
zolang gelovigen, geleerd of niet, nog niet kunnen overeenkomen wat god werkelijk moet of zou zijn, dan is het nimmer te onderzoeken, omdat ieder onderzoeks resultaat niet geaccepteerd zal of kan worden
daar zie je de onwil van georganiseerde gelovigen om de wetenschap te steunen in deze zoektocht.
iedere filosoof wordt veracht wanneer er negatief over god gesproken wordt
zelfs wanneer de filosofen vaak wetenschappelijker en religieuzer te werk gaan dan zij die de filosofen op hun zoektocht afkraken.
-
mahakala
donderdag 04 januari 2007 17:53
nog ff,
god bestaat, zolang je durft te dromen hoe god er voor jou kan zijn. -
Asih
donderdag 04 januari 2007 18:02
vooral dat laatste
mensen zeggen dat ze ergens naar kijken
maar wie zegt dat het zo is
we zien slechts wat onze ogen zien
zelfs al kijken we misschien wel naar hetzelfde
sommige wetenschappers geloven in van alles en nog wat
en sommige gelovigen weten zeker wat ze ervaren
alle mensen zijn hetzelfde
en ieder mens is anders
we doen wat en hopen er het beste van
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 31 mei 2026 Na de mislukte revolutie van 1848 besteeg in Wenen
- O 30 mei 2026 De veranderende economie begon die bestaande maat-
- O 30 mei 2026 Zij verwachtten in fabrieken e.d. meer te kunnen….
- O 30 mei 2026 De steeds snellere opmars van het machinetijdperk
- O 30 mei 2026 Ouwe Mor Asih Nilam wil niet té negatief in myDear
- O 29 mei 2026 Juist in hun afzondering hadden de Joden
- O 29 mei 2026 50/60 In de diaspora vormden die joden commerciële
- O 28 mei 2026 De verlichting
- O 28 mei 2026 IN HET BEGIN VAN DE TWINTIGSTE EEUW ZOU deze Mart
- O 28 mei 2026 48/49 Zó ontstonden erookal uiteindelijk duidelijk
- O 27 mei 2026 Veel traditionele rabbijnen zagen in deze nieuwe
- O 26 mei 2026 Het meest hopeloze valt natuurlijk al eeuwen onder
- O 25 mei 2026 Zijn filosofieën ontleende deze BA’AL SJEM TOV aka
- O 25 mei 2026 50 Dùs in ‘t Dagelijks Leven Toegepaste Kennìs v/d
- O 24 mei 2026 49 Anders dan de rabbijnen, leerde deze ‘Besjt’ je