Terwijl Luther nog 't gevoel had dat hij niets kon

bijdragen aan z'n eigen verlossing, geloofden de kabbalisten al dat zij de wereld konden veranderen, G d z'n 'ware aard' terug konden geven & de bijbeltekst konden transformeren! Ze ontkenden hun lijden niet; integendeel, de rituelen van Tsfat/Safed waren bedacht om hen dat onder ogen te laten zien: ze hielden nachtelijke waken waarbij ze huilden & hun gezicht door 't stof wreven. Op die manier iden-tificeerden zij zich in hun eigen ballingschap met de Sjechina. Maar Loeria stond erop dat ze niet in hun verdriet zouden zwelgen ......

De kabbalisten moesten hun leed bewust ondergaan tot ze een zekere staat van vreugde bereikten: zo'n wake eindigde steevast met een meditatie over de hereniging van de Sjechina met de ongeduldige "ZEÏR ANPIEN", waarin men zich voorstelde dat het eigen lichaam een aardse schrijn voor de goddelijke aanwezigheid was geworden.

Ze hadden visioenen, beefden van verwondering & ontzag, & lieten zich vervoeren tot 'n transcendente staat waarin de schijnbaar zo wrede & vijandige wereld HERSCHAPEN leek!

Dit gevoel van éénheid & vreugde moest in daden worden omgezet, want de Sjechina kon niet gedijen in 'n klimaat van pijn & verdriet?

Alle leed kwam voort uit de machten van het kwaad in de wereld, & daarom was de ervaring van vreugde 'n wezenlijke voorwaarde voor TIKOEN/heling/herstel: als tegenwicht tegenover de overmacht van DIEN/oordeel moest de kabbalist alle woede & agressie UIT z'n hart bannen, zèlfs ten opzichte van de GOJIEM die hem hadden onderdrukt & hem alles hadden afgenomen & ontnomen eeuwenlang ...

Er stonden strenge straffen op vergrijpen die anderen schade berokkenden: op seksuele uitbuiting, kwaadaardige roddelpraktijken, diepe expresse vernedering, & gebrek aan eerbied voor de ouders ~ Loeria's mythische her- & omschrijving v/h scheppingsverhaal hielp joden om nieuwe levensvreugd & naastenliefde te vinden in een tijd waarin zij heel makkelijk ten prooi hadden kunnen vallen aan woede & wanhoop.