teruggrijpen naar het begin ten einde nu te zijn?!
HOEZO
een 'plaats van
my/di/g d'?
Ik dwaal
telkens weer af:
de mydimens
voor een tijd een plaats
van g d!
Hoofdletter
of kleine letter,
het maakt
niet uit,
er hoeft niet
een kwestie van te worden gemaakt,
dat zien we telkens
weer.
De regels
inspireren ons
tot de inhoud en de titels van
onze mydiverhalen ...
Reageerders
mogen dan zo nu en dan
zeggen dat we op een dieptepunt zijn beland,
dat er dan niets overblijft dan
'die mens',
maar die reactie
gaat dan voorbij aan wat de titel wil zeggen:
een plaats van g d,
die mydimens!
Dat is
toch niet [helemaal] NIKS,
zou je zeggen,
en in elk geval moet je haast wel
naar het woordje g d grijpen
om te zeggen wie of wat een mens
al of niet is?
G d
is onze
'definitie'!
Dat is
wel wat anders
dan 'alleen maar
die mens' ...
We willen ermee zeggen,
dat je,
als je dan werkelijk
boven het allerplatste vlak wilt uitstijgen
- in de klassieke terminologie: bij G d wilt uitkomen -
dat je dan NIET
op de verkeerde plek
moet zoeken.
Zeg niet:
laten we ten hemel opklimmen
[a la Toren van Ba{b}bel of Yuri Gagarin]
en het daar halen,
en ook niet:
naar de overkant van de wereld varen,
want OOK DAAR is het niet,
ook al zoeken de meeste mensen 'het'
nog het liefste boven
in de hemel,
of VER WEG bij andere
culturen?
Maar:
NABIJ ons
is 'het',
in jouw mond en
in je hart!
We citeren vrij
bijbelse [EN allerlei andere teksten],
dus OOK het woord uit DEUT 30,
en verbazen onszelf
dat we ineens
'ergens'
opkomen?
NABIJ!
HET
'religieuze' wonder,
de verbinding
tussen al die menselijke 'eilanden'
& 'continenten':
LAAT zich ontdekken
aan wie wijzelf zijn ~
bij de
['mydi'-]mens moet je
'insteken'!
Asih, man, 81 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende