Telling my life in his words: killing me softly!?!

Er vallen stiltes
in onze ruimtecapsules van psycho-
& astronauten: woorden zijn ontoereikend & als woord,
beeld, symbool, mystiek zich aandienen, dan nog veel eerder die
van gebed, gevoel, gedacht, gedicht vol liederen, zang, dans, kleurige kleding,
samen eten, drinken en vrolijk zijn door alles te delen dat er in ons is aan religies
die doen aan religare door her- & verbinden [ontbindend afbouwen en opwindend herbouwen]
dan meteen aan wetenschap, formules & rituelen:
zij hebben alle ook min of meer 'n apofatische
[ontkennende] dimensie:
het is de uitdrukking
van het besef dat
niets menselijks
de "grootsheid
van het g ddelijke"
onder woorden kan brengen,
want geen enkel beeld voldoet uiteindelijk
& het enige dat er tenslotte van te zeggen valt,
is dat er niets van
te zeggen
valt?!

Die ervaring
van de verre diepe blik
op deze levende planeet en alles wat eruit voortkomt
heeft dus duidelijk iets mystieks wat zij met religie [mede~]deelt:
't geheim dat de stlite afdwingt, is een geheim dat ons tegelijk allen omvat
en het staat niet buiten ons, in 'n objectieve werkelijkheid waar wij part nog deel aan hebben,
maar wij komen ervandaan & participeren eraan. Dit ons 'deel hebben aan
doordat we deel uitmaken van'
is een mystieke ervaring.

Zoals
de ruimtevaarder/tijdreiziger
{de astro~ & psychonaut} met zuurstofmasker & 't zich ontwikkelend breinfestijn
blijven deelnemen aan de biosfeer & de psychosfeer, waar we op 'n afstand diep betrokken
naar kijken in groot ontzag & met allesbevattend partnerschap.
Daarnaast is en blijft het kenmerkend voor de religieuze ervaringen
dat zij ingebed liggen i/d mythes & legenden, sprookjes & fantasierijke mydi~entries vol genot
van {h}erkenning, Oerverhalen geven onze menselijke ervaringswerelden 'n plaats
binnen 't "g ddelijk geheim": die mydiverhalen
geven mydiertjes, mydivertjes &
mydikkopjes structuur via
religieuze ervaringen!?

Scheppingsmythen
verhalen van de oorsprong van de aarde
& het einde van het universum
via fantasie
...

Ook 't beeld van de aarde
roept de gedachte aan oorsprong & einde op:
Het Begin, zo'n vijf miljard jaar geleden volgens sommige wetenschappers
die zeggen 't te weten & ook ons mogelijke einde die samenloop van omstandigheden
die we zelf misschien wel over ons af zullen roepen via 'n nucleaire wereldbrand
of i/d vorm van langzame verstikking van alle levensvormen op aarde
via dolgedraaide broeikaseffecten?!

Of, over 'n paar miljard jaar,
als uiteindelijk de zon in 'n laatste oprisping zal opzwellen tot 'n "Rode Reus"
& de aarde totaal zal verschroeien & doen verzwelgen in vuur- & waterstof, 'koek&zoopie-ruimte-festijnen',
waarna de Grote Kou ons na de Grote Hitte overvalt en er alleen nog maar
wat ronddazend puin overblijft.

't Beeld
van de levende aarde
appelleert daarmee tenslotte ook aan al ons handelen
{doen & laten}
......

Net als alle andere religies & filosofietjes:
ze stimuleren & motiveren ons gedrag door 't te voorzien van de kaders & normatieve levensvormen.
Die aanblik van de kwetsbare planeet met haar dunne laagje biosfeer vertelt de toeschouwer
[aan ons allen dus]: we zullen go{e}d voor voor Moeder Aarde moeten zorgen,
want we willen haar in leven gezond houden tussen Zon/Maan,
sterren & planeten & al die
andere hemellichamen.

Wie eenmaal de aarde
vanaf de maan heeft gezien,
moet, eenmaal teruggekeerd,
wel ecologisch mens- worden, in de zin
dat hij/zij voorgoed doordrongen zal zijn
van de samenhang van
alle levensvormen
...
[{~!~}]
Zij/hij heeft 't web
van onderlinge afhankelijkheid
waar wij deel van uitmaken in 'n enkele oogopslag aanschouwd:
't beeld van onze planeet, in stilte gecontempleerd, dwingt de kijk{st}er nu tot 'n levenshouding
waarin eerbied & ontzag voor 't leven de norm stelt. De levende aarde als enig religieus symbool:
zij is 't geheim, waarvoor men gepast 't zwijgen bewaart. Wij hebben deel aan dat geheim
& de aarde vertelt ook 'n eigen mydiverhaal, dat 'n {r}appel
op ons handelen & geweten doet in alle
complexiteit en eenvoud,
keer op
keer
...