tampa mydi hortus psychedeliciarium op de myditrap

DAT
was wel
weer genoeg mydiflauwekul
voor deze zonnige, regenachtige
en winderige
mydidag!

~*~

DE
erkenning
van het tragische
is een typisch Europees inzicht:
we moeten er trots en zuinig op zijn!
Tot nog toe waren we dat,
ondanks onze minstens zo grote inzet op techniek?
De traditie van sociaal mededogen steunt behalve op christelijke naastenliefde
ook op humanistische lotsverbondenheid: in de zorg- en hulpverlening heeft dat geresulteerd
in een hoge graad van 'ambiguiteitstolerantie'. We laten mensen niet stikken,
zelfs al hebben ze zichzelf in de vernieling geholpen.

~~~

DIT
mededogen
dat de schuldvraag in het midden houdt,
moet ook het levensloopbeleid blijven bepalen.
Een onlangs verschenen rapport van de Wetensschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid
over de toekomst van de verzorgingsstaat pleit voor een 'zachtmoedige{r} samenleving'.
Dat klinkt soft, maar is dat allesbehalve. Nederlanders, zo blijkt uit onderzoek,
willen ook zelf graag in zo'n zachtmoedige samenleving leven.
{Zie ook SCP 21minuten.nl}

~~~

TECHNIEKEN
van zelfmanagement
laten zich goed gebruiken tegen de grillen van het lot?
Maar besef wel dat het lapmiddelen zijn: voed jongeren dus op tot mondigheid,
zorg dat ze hun leven zoveel mogelijk in eigen hand willen nemen!
Planning en controle zullen hen helpen bij het weren van ellende en gebrek.
Maar laten ze er niet in gaan geloven: het is geen evangelie.
Als het om ons eigen hachje gaat, is ondernemerschap niet meer dan een metafoor.
Wie door het lot getroffen wordt, moet niet het verwijt krijgen dat hij zijn leven niet goed gemanaged heeft heeft: hij verdient mededogen en steun om ervan te maken
wat ervan te maken valt.

~~~

WAT
blijft er
over als we
ook de planningsmythe hebben afgezworen,
en erkennen dat het leven ongewis is en vol van tragiek?
De symbolische levensloopconstructies uit vroegere eeuwen zijn ons onderhand vreemd geworden!
Wat rest is de lege huls van de keuzebiografie: we kunnen nu dan ook dat begrip stuk willen denken,
maar ik doe dat niet. Omdat het in de verte resoneert
met wat ik uit de christelijke traditie
heb meegekregen.

~~~

HET
christendom heeft
in zijn geschiedenis
naar hartelust meegedaan met
de inbedding van de levensloop in collectieve symboliek?
Maar het kent daarnaast ook een uniek, individualiserend element!
Dat zouden we voor vandaag de mydidag weer vruchtbaar kunnen maken.
In het geloof wordt het leven gezien als een reis van de ziel op weg naar G d, een persoonlijke pelgrimage: die ontdekkings~'tijdreis' nodigt de gelovige uit om de eigen levensgang te overdenken!
Daarmee legt het christelijke geloof ook de kiem
voor het moderne ideaal
van de levensloop
als reflexief
project?

~~~

NIET
in welke
fase jij je
bevindt is beslissend voor
de zin van het leven,
maar hoe ver de ziel van G d verwijderd is!
Jeugd en ouderdom kunnen dan ook als 'geestelijke' fasen worden verstaan.
Je kunt lichamelijk oud zijn, maar geestelijk jong, en omgekeerd?
Volwassenheid is dan niet: lichamelijke of sociaal volgroeid zijn, maar het bereiken
van de 'volle wasdom in Christos' [Efeze 4:3], de spirituele perfectie!
In dit geestelijk verstaan van de levensloop valt een
mydimens niet meer samen met zijn fysieke staat.
Het geloof dat een mens MEER is
dan zijn natuurlijke levenscyclus,
komt erin tot uitdrukking ...
Ik verwerkelijk mijzelf, door
de kringloop van opgaan,
blinken en verzinken,
te transcenderen.

~~~

IN
het puritanisme
speelde dit beeld
van de spirituele pelgrimage
een belangrijke rol: generaties protestanten zijn met John Bunyans "Pilgrim's Progress" [1678]
grootgeworden en hebben de symboliek ervan ingedronken.
Het draait in 's Christen's reis op weg naar de eeuwigheid om individuele bekering en heiliging,
NIET om jong of oud; de held in Bunyans allegorie blijft,
ook al reist hij een heel leven lang,
merkwaardigerwijze
leeftijdsloos.

~~~

EIGENLIJK
wordt hij dan
ook nooit echt 'volwassen':
hij blijft een eeuwige adolescent?
En ook al is de wereld van Bunyan
niet meer de onze, het pelgrimsmotief is nog steeds vertrouwd!
De protestantse traditie spreekt misschien wat eerder van 'roeping', de rooms-katholieke van bestemming
maar voor BEIDE geldt: het leven is een reis, waarin een taak moet worden vervuld.
OOK wie 'de religie' heeft afgezworen, zal misschien diep in zichzelf nog dat
'heilige moeten' herkennen, de onweerstaanbare idee
dat er een levensopdracht voor jou klaar ligt die
vervuld moet worden, speciaal voor JOU,
speciaal DOOR
jou!

~~~

EEN
innerlijke rode
draad die je volgen moet,
ook al is er aan je leven soms geen touw meer vast te knopen.
Opgaan, blinken en verzinken ~ het is EEN kant
van het mydiverhaal!
De buitenkant.

~@~
16 mei 2007 - bewerkt op 23 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende