"de maatschappij moest behoed worden voor 'anti-sociaal gedrag & ontsporingen op zedelijk gebied'"!
Liefdesgestichten heetten ze, de door mysterieuze sterfte in opspraak geraakte internaten Sint Joseph & Sint Anna in 't Limburgse Heel tussen Horn & Thorn [in tegenstelling tot 't Vlaamse Geel tussen Kasterlee & Westerlo!]? Maar 't leven was er vooral liefdeloos & hard ...
Ouden van dagen, alcoholisten, epileptici, ongehuwde moeders, krankzinnigen & zwakzinnigen: decennialang waren alle hulpbehoevenden welkom bij de Broeders van de Heilige Joseph & de Kleine Zusters @ Heel. Hun instituten waren pareltjes van caritas, 's lands grootste instellingen voor Katholieke zwakzinnigenzorg. En dat in 'n tijd waarin verreweg de meeste mensen met een verstandelijke beperking nog niet in 'n inrichting, maar doodgewoon thuis door 't gezin of de eigen familie werden opgevangen. Pas i/d jaren '60 v/d vorige eeuw komt immers professionele, door de overheid gefinancierde gehandeicaptenzorg v/d grond. In instituten als St. Joseph & St. Anna ('de vader & de oma' van Yesjoea HaNatsri!?) kwam je dus niet 'zomaar', bevestigt ook dr. Henk Beltman, die in 2001 promoveerde o/d geschiedenis v/d na-oorlogse gehandicaptenzorg: "Tot ver i/d jaren vijftig is 't beeld dat met deze mensen vaak wel wat meer a/d hand is dan alleen maar 'n verstandelijke handicap: sociaal gaat 't ook niet goed!" Dat beeld bevestigen de patientendossiers die de Limburgse historica dr. Annemieke Klijn begin jaren negentig licht uit de archieven van Sint J. & Sint A. [volgens Hans Wiegel was Joop den Uyl Sinterklaas ...]!!
Beide instituten leggen zich sinds 't begin v/d jaren '50, in overeenstemming met de nieuwe inzichten van zorg, weliswaar meer & meer toe op de 'zwakzinnigenzorg', maar van ECHTE specialisatie is nog geen sprake. Debiel, idioot, seksueel psychopaat, imbeciel e.d. melden de dossiers als diagnose. Voor vrijwel alle patienten geldt dat ze 'maatschappelijk ongeschikt' zijn. Patiënten moeten tegen de gevaren van de toch al zo bedorven maatschappij' worden beschermd & arbeidstherapie moet hen nu weer 'sociaal bruikbaar' maken. Zo heeft Philips 'n werkplaats ingericht in St. J., wat i/d winter van 1952/'53 nog tot 'n rel leidt als bij Justitie klachten binnenkomen over de hoge werkdruk. Zelfs 'n nachts moet doorgewerkt worden. 'n Philipscontract levert 't internaat immers de nodige inkomsten op, maar de pu-pillen krijgen niks: de zaak loopt met 'n sisser af. 't Doet me denken aan soortgelijke affaires in talloze landen 'met & zonder ziekenzorg'.