Kerken
doen dus
ook zo nu
en dan maatschappelijke uitspraken
over ons.
Bijvoorbeeld
over klimaatbeheersing,
de toestand in Afghanistan,
de rol v/d Wereldraad & 't verminderen van de spanningen
in bijvoorbeeld Kenya, Darfur, Eritrea [waar dan ook]
dezelfde Wereldraad die toen ooit zo pijnlijk zweeg over
die collaborerende orthodoxe patriarch
van Roemenia, die liever nooit sprak
over de wantoestanden onder
het toenmalige
communisme.
Volgens
bepaalde topmannen
{& ~vrouwen}
MOET
de kerk
zich 'profetisch' wenden
tot samenleving & overheid,
anders 'zou zij immers volkomen
in zichzelf gekeerd kunnen raken &
totaal sprakeloos worden'?
En de Paus in Roma heeft 't zo nu & dan
over 't celibaat & de condooms, abortus, euthanasie,
oorlog & vrede, verzet & repressie, burgers &
bengels, knollen &
citroenen.
"Profetisch spreken"
is kerkjargon voor spreken namens G d:
dan bedoel je [meestal] dat jij de waarheid in pacht hebt
[en/of te huur of in bezit, te koop
of [misschien al wel]
'in de uitverkoop'?]!
Ook met kerken
kun je alle kanten op?
Maar ze hebben tegelijkertijd ook
meestal het echte gesprek ingeruild
voor [hun versie van]
de waarheid!
Zij heeft
het eerstgeboorterecht gekocht
v/d wereld & is er blijkbaar daarna met die vaderlijke zegen vandoor gegaan:
sindsdien geeft ze haar mening over de wereld,
maar ze gaat er niet meer mee in gesprek
en nodigt niemand uit tot debat,
het blijft bij wat getuigen,
betuigen, verbuigen &
zuigen naar
vermogen.
Bij
Gesinnungsethik &
haast nooit Verantwortungsethik?!
De kerk ontneemt daarmee mensen de mogelijkheid
om G d als 'werkelijk & zichtbaar' te beleven in hun eigen leven.
Het Woord G ds blijft wat haaks staan op die alledaagse mydiwerkelijkheid!?
Met als gevolg een oorverdovende stilte van die kant onder 't oorverdovende lawaai
van de seculiere 'werkelijkheid' die roept & schreeuwt
op alle hoeken van de vaderlandse straten &
prostituerende walletjesstegen,
geautomobiliseerde meerbaanswegen,
verroestende rails & al die andere globale terminals
& nationale aeroports?!
G ds pijnlijke afwezigheid onder des duivels gebler!
Dit laatste punt
is blijkbaar van cruciaal belang:
als je mensen de mogelijkheid ontneemt
om g ds zichtbaarheid te ervaren,
dan zul je [zelf] uit het gezicht verdwijnen:
in de protestantse kerken in Nederland
is g ds zichtbaarheid nu nog zo ongeveer
gelijk aan nul!?
Nergens
wordt er in de liturgie
een ervaring aangedragen die G d,
voor een tijd & plaats,
zichtbaar maakt,
terwijl katholieken die zichtbaarheid g ds
nog wel willen benadrukken
in hun eucharistie
{'brood & wijn zijn werkelijk
het lichaam van de joodse masjiach'}?
Daar kunnen protestanten dan wat meewarig
[genadiglijk] naar kijken,
maar dan gaan ze wel voorbij
aan de enorme bemoediging & troost
die daarvan uit kan gaan?
"G d"
'woont' werkelijk
in mensen, bij
mensen
...
Wat
ons dan
terugbrengt bij die
eigenliefde, 'bi{j}doer'~ervaringen e.d.
die anderen zo sterk afwijzen!
Zij gebruikten die 'vakterm', amor sui,
om de zonde van de mens te kunnen benoemen,
maar de 'heilige' Augustinus leert [net iets] anders:
in zijn leer over de "Drievuldigheid" laat hij zien
dat G d zowel op het leven buiten
hem [de 'schepping'] als 't leven
in hem is
gericht.
Het
is een
dubbele beweging van
exitus {uitgaan} & reditus
{terugkeer}!
Dat laatste
heet dan eigenliefde,
maar die is niet zoiets als goddelijk narcisme.
Nee, ook in de eigenliefde blijft 't onderscheid bestaan tussen degene die
liefheeft & degene die wordt liefgehad, want [volgens zijn redenatie]:
G d is onderscheiden van Yehosjoea
en van zijn Geest &
TOCH
zijn zij nu juist
het 'zelf' dat hij lief heeft ~
met andere woorden:
in g d zelf verstomt het gesprek
NOOIT,
want 'in den beginne was het woord'
[ook al toen 'de {veronderstelde} geest g ds
zweefde over de wateren']!
Is g d dan geen waarheid,
valt in hem de waarheid dan niet samen met hemzelf?
Ongetwijfeld!
Maar dat moment is zo ongrijpbaar
dat je alleen [nog maar] slechts kunt spreken
over een g d waarin al die stemmen
een suizelende stilte worden &
een koele
bries.
'n Stilte
die geen
definitie verdraagt
& waarvan de kerk
in haar beste tijden ook geen
omschrijving heeft willen
[en kunnen]
geven.
"Denk je dat je g d begrijpt?
Als je het kunt begrijpen
dan heb je iets anders
begrepen dan g d!
Dit is niet wat g d is
als je het begrijpt?
En als dit is wat g d
is, dan begrijp
je het
niet!" [Augustinus,
Sermo 117]
Het
gaat ons
dus om dat
'suizelende' van g d
dat Elya ooit hoorde voorbij
het gewone
horen.
En tegelijkertijd
moet dat ook nog eens ergens 'zichtbaar' worden
in [al] onze woorden
en daden.
In de liefdeservaringen,
die woorden achter zich [kunnen] laten,
in het mysterie van de 'eucharistie',
maar ook in kunst.
DAT
is
amor sui:
ons ontdekken
van die suizende stilte, waarin de liefde
je [uiteindelijk] thuisbrengt
bij 't mysterie van
de eeuwige
...
