stop [en kijk]


"Vergeten te kijken!"



ALLE
taal is
onder woorden gebrachte
'kijk op', verbeelding.
Daarvandaan is het dat taal
[onder woorden gebrachte verbeelding]
in staat is tot de verbeelding te spreken!
De kinderen die op het "MuiDerSlot" 'kicken', nee,
dat zouden ze niet doen als ze niet eerst
van die verhalen hadden gehoord
of gelezen en plaatjes hadden
gezien over en van kastelen
en dappere
ridders.


Feitelijk
gaat de taal
{"MyDiVerhalen"} vooraf aan alles ...
ALLES begint met taal [ook al gebruiken we
'het' vaak nog als pure homomuchomachobonobo's]?
Waarom we ons dat niet elke dag en elk uur realiseren
is omdat de beelden van de taal sleets zijn geworden, door het gebruik,
door het niet zien. Vergeten te kijken zegt de dichter [Herman de Coninck],
achteloos ermee omgaan,
met alles, ook met
de taal.


ZO
kom ik
voor de zoveelste
keer [alweer] uit bij de dichters
als onze grote helpers om weer te ontdekken wat een wonder taal is,
taal als onder woorden brengen. Ze poetsen onze taal weer op, [zo goed] als nieuw,
helemaal klaar voor hergebruik, recycling & spiralling us into space inside and around ourselves.
Neem Wislawa Szymborska met haar gedicht [staat in Einde en begin
over de terrorist,
die kijkt.



De bom in het cafe zal om dertien uur twintig ontploffen
Nu is het pas dertien uur zestien.
Er kunnen nog een paar mensen naar binnen,
Een paar naar buiten.



Vanuit
zijn veilige
schuilplaats kijkt de terrorist toe
en registreert nauwgezet wat er gebeurt, als zat hij in een bioscoop, zegt Szymborska.
Een vrouw in een geel jack gaat naar binnen, twee jongens komen eraan, EEN gaat naar binnen,
de ander stapt weer op z'n scooter.
En dan gaat het verder:



Dertien uur zeventien en veertig seconden
Er komt een meisje - ze heeft een groen lint in haar haar.
Maar nu belemmert een bus het uitzicht opeens.
Dertien uur achttien.
Het meisje is verdwenen.
Of ze zo dom is geweest om naar binnen te gaan of niet,
Zullen we zien als het uitdragen begint.

Dertien uur negentien.
Om een of andere reden gaat nu niemand meer naar binnen.
Er komt wel een kale, dikke man naar buiten.
Maar het lijkt alsof hij iets in zijn zakken zoekt en
Toen seconden voor dertien uur twintig
Gaat hij voor twee rottige handschoentjes terug.

Het is dertien uur twintig.
De tijd - wat gaat hij toch langzaam.
Nu is het vast zover.
Nog niet.
Nu dan.
De bom - ontploft.



ADEMBENEMEND.
Wisten we dan niet dat een aanslag met een bom vreselijke gevolgen heeft?
Jawel, maar wat zijn vreselijke gevolgen?
Woorden die hun beeldend karakter hebben verloren.
Versleten, gladgeprate woorden, onmisbaar voor de dagelijkse mydiomgang, voor de snelle hap,
maar toch:
versleten,
geen motor voor de verbeelding,
voor hetzelfde anders zien.
Szymborska doet daar wat aan.
Zijn dat nu wel gedichten, hoorde ik eens over haar werk zeggen.
S. ziet, dat is het, dat maakt haar tot dichter{es}.
Ze brengt onder woorden wat een terrorist aanricht,
niet alleen bij anderen maar ook
bij zichzelf.


De dichter
en de lezer,
zo werkt dat dus:
de dichter komt een simpele steen tegen,
of zoiets afgrijselijks als een daad van terreur,
en maakt een gedicht, brengt onder woorden, geeft een nieuwe betekenis [of: opnieuw betekenis]
aan wat hij/zij zag [wie niet kijkt kan geen dichter zijn].
En wij mydilezers, wij lezen dat weer, of als het wordt voorgedragen:
horen dat weer, en we worden geraakt, ontroerd, bedroefd,
ontzet, bemoedigd, opgevrolijkt,
en ga zo maar
door.



Een
nieuwe betekenis
wordt over de
oude heengelegd,
we zien,
ineens zien we ook,
net als de dichter, zien nieuw,
krijgen een andere
kijk.
02 aug 2006 - bewerkt op 03 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende