stilte

Volgelingen
van Yehosjoea
beroepen zich op
hem als hun "Heer"
en "Redder", als
DE
"[Be]Middelaar"
tussen 'g d' {de Vader/Moeder} & mensen {kinderen}:
zij hebben zich gewonnen gegeven aan zijn verhaal, aan 't getuigenis over hem,
aan zijn "Naam" {de reddende eeuwig aanwezige 'komende'} & de openbaringskracht {'t Inzicht}
die hij meedeelt ~ 'gelovigen' treden binnen in een ruimte
van licht en vrijheid {bevrijding/verlossing}!

Ons dusdanig 'geworteld' bestaan
kenmerkt zich door een verdiepende blijvende dankbaarheid,
wat er ook verder in hun leven kan en mag gebeuren, omdat ze ooit mochten inzien
en ervaren dat de grond van alle dingen genade is:
mededogen, barmhartigheid,
aandacht/begrip.

Die kwaliteit van vrijheid
en heling die de consequente verdieping van deze visie op ons leven bewerkt,
leidt, naar het getuigenis van vele tientallen eeuwen [in de taal & begrippen van die tijd/plaats/persoon],
niet meer tot veroordeling, diskwalificatie, suprematie of asocialisatie
of iets van dien aard ten opzichte van de anderen [of onszelf]:
als nederigheid bij voorbeeld en zachtmoedigheid tot die kern behoren,
van wat de Zachtmoedige & Nederige van hart ons te leren heeft via zijn leerlingen {MAT 11:28~30},
dan kunnen we, gevormd in die open school, moeilijk nog arrogant, misprijzend of onverschillig zijn
ten opzichte van elk ander geloof of zelfs ongeloof?

Een kind van g d gelooft in de gemeenschap van eenvoudigen, nederigen, kinderen in
EEN
Thuis.
Hun universalisme is onweerstaanbaar en onweerlegbaar en de vraag
die ontmoeting met andere geloven
ons telkens weer stelt is:
"Zijn wij wel 'nederig'
genoeg?"

De ware
ontmoeting met de ander
[hoe jonger je begint des te beter]
in zijn of haar doorleefde vrijheid ~ zo kan ik ten minste uit eigen ervaring getuigen ~
leidt tot verruiming en tot een feestelijk besef van iets heerlijks & [ver]nieuw[end]s?!
Toen 'n zenmeester ons de drie stadia van zijn gebruikelijke meditatie uiteenzette
en tot in 't laatste doorstootte via 'het Grote Bewustzijn'
{"Noem het goddelijk als je dat wilt!"},
was er niemand onder de aanwezigen die niet even deelde
in het milde licht waarin hij ons stralende toe-sprak:
ons op die weg begeven vraagt uiteraard ook tijd, plaats, studie, geduld,
overwinning van allerlei obstakels, vooral binnenin onszelf,
van psychologische
of culturele
aard.

De vrucht
van een dergelijk proces kan zijn:
groter mildheid, breder compassie,
dieper stilte
...