still raining ~{ka}~

nevertheless Toen Gandhi vanuit Zuid-Afrika terugkeerde naar India, liet hij de stedelijke elites voor wat ze waren & reisde 't hele land af, waarbij hij vol zorg 't leed v/d gewone mensen registreerde, voordat hij 'n beslissing nam over de te volgen koers.

Bij deze stap moeten we ons dus nu in gedachten verplaatsen naar de top van 'n hoge berg, waar we de dingen van 'n grote(r) afstand & vanuit 'n ander perspectief kunnen bekijken ...

Wanneer we deze oefening doorlopen, helpt 't misschien om in termen v/d confuciaans concentrische cirkels van compassie te denken? Je begint (wie niet?) bij je familie, gaat dan verder met je vrienden & de mensen om je heen, & besluit (voorlopig even!) met 't land waarin je (momenteel!) woont & leeft!

De laatste tijd lijken veel dingen die we lange tijd als vanzelfsprekend beschouwden ~ 'onze' financiële instellingen, 'ons' politieke stelsel, zowel in 'eigen' land als elders ~ opeens niet meer zó 'adequaat' als voorheen? We zijn (nog steeds) niet in staat om die oplossingen te vinden voor de enorme problemen van (uitdijende) honger, armoe, dorst & basale behoeftenbevrediging! We weten dat ons milieubeleid nog niet duurzaam genoeg is & tòch kunnen we blijkbaar geen haalbare aanpak vinden om hier ècht iets aan te doen. We kijken om ons heen: realiseren ons dàt 'r 'iets' gedaan moet worden, maar dat we niet 'zomaar even' 'n afdoende oplossing voorhanden hebben ...

We moeten onze taak echter niet meer benaderen met de strenge gedrevenheid van 'n 'fanatieke' (milieu~}activist: in ons overzicht behoren woede, frustratie & ongeduld niet (meer) thuis. We moeten met compassie naar onze gemeenschap(pen) blijven kijken, haar stèrke ÈN haar zwàkke punten inschatten, & bepalen wàt nú onze mogelijkheden tot verandering zijn. We beginnen met 't 'gezin' (toepasselijk woord, vooral dat 'zin' erin!): 't oude gezegde dat 't hemd nader is dan de rok, draagt 'n kern van waarheid in zich (speciaal als we denken aan bomgordels, ~onderbroeken, ~luiers & ~schoeisel!)? Zoals de confucianisten ons geleerd hebben, is 't gezin 'n leerschool voor compassie, omdat we hier meestal leren (of juist niet) 'met de andere mensen samen te leven'? 'n Gezinsleven vraagt offers, omdat we èlke dag (& nàcht) rekening moeten (kunnen) houden met de behoeften v/d 'andere familieleden'! Bijna èlke dag is 'r wel weer íets wat we iemand moeten vergeven: inplaats van dit als irritant te ervaren, kunnen we deze inspannin-gen beter (leren) zien als mogelijkheid voor groei & verandering.

Vraag je af wat jij wèrkelijk (al of niet) voor jouw familieleden voelt! In wèlk op-zicht maken 'ze' JOU 'trots & blij'? Stel 'n lijst op v/d dingen waarin jouw familieleden jou steunen (& jij hèn) bijvoorbeeld (toen, nu & straks?)!