sterrenstof zijn wij & dat is go{e}d zo te dromen!
Al bijna meer dan 2000 jaar kropen de theologen dus achter de troon g ds & keken mee over zijn schouders naar de wereld & de opstellenschrijvers 'over g d' keken ook omgekeerd vanuit de wereld naar hun eigen g dsbeelden: ze kruipen achter de schrijftafeltjes van Sjapo & v/d evangelieschrijvers, van de joodse filosoof Philo & de wijsheid van Yesjoea ben Sirach & van de alle malle bisschoppen & ze blijven ook nu nog steeds meekijken over hun brede schouders naar de wordingsgeschiedenissen van g d {god[innen]en, duivels, engelen & mensen~ geesten} totdat alle beelden volkomen versplinterden en vergruisden tot het stof waaruit ze voortgekomen waren.
G d, zo blijkt telkens weer, verandert met de mensen mee & de mensen met hun zelfontworpen noties?!
Dat troost, ondanks alles, want g d kan wel tegen een stootje zoals gebleken is in de afgelopen eeuwen. Door die hele mensen- & god[en]geschiedenis heen verdwijnen telkens weer godsbeelden en duiken er weer andere op: zo gek is het dus helemaal nog niet dat de G d van onze jeugd, een bijproduct van de 19de eeuwse theologische studeerkamers, haast alweer totaal verdwenen is. Opgeruimd staat netjes en laat tegelijk een vreselijke chaos achter van potscherven, schriftfragmenten en alle menselijke gevoelens.
De wereld waarin we nu hier & elders leven is totaal anders dan de wereld van toen: wij zijn mee blijven veranderen & daarmee is, onvermijdelijk, ook g d in 'n nieuw ontwerp terechtgekomen. Geloof is nu meer vertrouwen geworden dat de schepping uiteindelijk go{e}d is: wat of wie go{e}d is, wil ook goede dingen.
Go{e}d is groeien, ons blijven ontvouwen: de natuur is go{e}d & wil zich daarom alsmaar verder gaan ontplooien binnenin & rondom ons ~ dit proces is aan de gang ook in ieder van ons in meerdere of mindere mate ... Die weg van ontvouwing v/d mydimens is de weg v/d langzame opgang tot g d: 't hoogste go{e}d & de ultieme oorsprong & bestemming van alles wat bestaat ~ 't hemelse rijk g ds is binnenin & rondom ons.
ZO: met g d bovenaan, onder, in & rondom ons & met de mydimens via daden van liefde & go{e}dheid op weg omhoog, omlaag, naar links & rechts in alle richtingen van het heelal in alle eeuwigheid blijven we op weg naar onszelf en elk ander via alles wat leeft & ooit is ontstaan ~ al deze voorlopige ontwerpen & tijdelijke posities laten ook de g dsontwerpen van onze jeugd achter zich ~ elk moment & elke plaats is nu in principe gelijkwaardig met alle andere gebundelde & individuele ontwerpen over g d en gebod[en]!
Het aantal waterputten kan niet op net als alle uitzichten op het heelal & de eeuwigheid binnenin ons ...
Er is steeds weer van plaats gewisseld: vroeger had de mydimens een plaats in 't ontwerp van G d ~ nu is g d een bepaalde plaats in het ontwerp van de mydimens. Onze dimensies en onderlinge verhoudingen zijn afhankelijk van keuzemomenten en 'genade', 't lot, de 'voor~ zienigheid', predestinatie via ons DNA ...
Ondertussen hangt Yehosjoea nu samen met zijn volgelingen nog steeds verwarrend onbestemd aan ons kruis tussen hemelen en aarde: 't ene ontwerp trekt ons samen richting aarde & 't andere richt ons naar de hemelen ~ de orthodoxie pendelt als 't ware bij wijze van spreken, vertellen & schrijven eeuwig heen en weer tussen beide?!
Weerloos tegen al 't theologisch vernuft & technologisch geweld hangen wij daar nu al samen met 'n overgave & liefde die niet meer passen in al die oude ontwerpen, hypothesen & dogma's ...
Ook van die last 'heeft hij mij bevrijd' en verlost leg ik mij ter ruste, niet wetend of ik morgen ook weer op zal staan en/of verder gaan. Maar het is go{e}d: ik heb er vrede mee & blijf me verzetten tegen 't vast- leggen in woorden, ontwerpen, structuren & tijdelijke vormgevingen ~ 't leven gaat verder en door ook in dromenland door raadsels omgeven & nieuwe puzzles blootleggend tussen voorstellingen & verre visies ...