stapje voor stapje


Eeigenlijk ben ik nog steeds een soort van holbewoner & astronaut tegelijk.

Een peuterkleuter die in de zandbak speelt of op het strand met water & gevonden voorwerpen en ook een
vliegende hollander gedoemd om voor eeuwig & altijd rond te blijven drijven, varen, zweven, onderzoeken & naspeuren: ergens daartussenin zit ik dan zo nu en dan op m'n hobbyhobbelpaardjes & daas in 't rond.

Ook vuurtjes stoken hoort daarbij net als dingen in de grond steken, wankele bouwsels fabriceren tot die op hun beurt in elkaar vallen door gebrek aan gedegen constructie of gewoon de tand des tijds: I really don't know. Als tijdreiziger in de eeuwigheid waren al die landen op eigen wijze boeiend tussen de Vale Ouwe aan de oeroude Zuyderzee en de verre kusten van de Stille Oceaan met een paar rustpunten in 't
Italia, Hellas, Kelin Asia, Israel, India & Japan van weleer: 'n wereldtentoonstelling & intrigerend museon.

We hebben steeds weer vermaning nodig, & ook troost & bemoediging. Sjapo zei: 'Leef in de ge-zindheid van de verlosser!' Dan gaat het allang niet meer om 't ene of andere lijstje met wat we
allemaal zouden moeten doen & laten - do's & don'ts -, maar om een levenshouding ~ daar komt alles uit
voort & de kerk [tempel, synagoge, moskee, parlement e.d.] was [en is] een plaats om dat te beoefenen.

Leven in verbinding is een houding: we moeten zoiets niet reduceren tot alleen maar 't aanpakken van de
klimaatveranderingen, dogmatische rituelen van een enkele beperkte religie of politieke idealen want voor
je het weet zit je dan alweer vast in discussies of de aannames [hypothesen, vooronderstellingen] & cijfers
wel helemaal precies kloppen. We hebben het nodig dat ons steeds weer gezegd wordt dat we verbonden zijn met het grote geheel ['g d'] & ieder medemens, in feite alle planten & dieren waar we mee te maken
krijgen gedurende ons bestaan. Net zoals we het alsmaar nodig hebben en niet kunnen missen dat we nu
niet echt meer bang hoeven te zijn & dat we de vreemdeling moeten verwelkomen: dat moet steeds weer
gezegd blijven worden, omdat het ons moeite kost. Niet 'n "new age", maar doodgewoon 'oerchristelijk ge-loof' is dan ook een manier om dat te beoefenen naast alle andere levensovertuigingen, zienswijzen & de
benaderingen van de afgelopen duizenden jaren. In zogenaamde nieuwe 'radicale' new age bewegingen &
dergelijke gaat het schijnbaar vooral om mijn eigen plaats in dit leven, in de kosmos. Maar in geloof gaat het er nooit om dat wijzelf op de allereerste plaats staan: dat maakt ons eenvoudig bescheiden & simpel-weg 'nederig' omdat het de bedoeling is dat we van onze fouten in het verleden blijven leren zonder als-maar weer dezelfde volkomen onnodige miskleunen te hoeven blijven herhalen? Voor al die kerken e.d. is
er dus nog heel veel te doen: er is eindelijk iets aan het veranderen gediurende de afgelopen vijftig jaar &
over nog eens vijftig jaar [of misschien al eerder?] gaan we allemaal echt anders met ons eten en drinken
om dan we nu doen! Onze voedselketen werd een wereldwijde internationale globale technische industrie &
dat bracht ons dan wel veel [meer overbevolking & oorlogen met nieuwe wapens & financieel economische
foefjes], maar nu lopen we wel degelijk overal tegen de grenzen aan van ons kortzichtige bestaan. Wat we
ooit 'g ds schepping' plachten te noemen heeft alles te maken met hoe we varkens & kippen houden, wat
we bouwen & verbouwen, en ten diepste met hoe & wat we met onszelf & elkaar doen & wat we nalaten?!

Alles heeft met al het andere te maken: we kunnen niet alles tegelijk, maar doen het samen stapje voor
stapje omdat we nog in onze kinderschoentjes staan.

engel
29 apr 2010 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende