Standing in the middle of the road {crossroads}

Vervolg van vandaag op gister via trouwe verdieping van religie & filosofie dinsdag 1februari 2011 (j/w/e 'n paar uurtjes op bezoek): 'n predikant
heeft de spirituele taak om mensen los te weken van hun vertrouwde polen! Dan komen ze in het creatieve midden terecht, dichterbij hun ziel: ik ben niet alleen dit, ik ben ook niet alleen dat. DAN zeg je eenvoudig in naam van "g d": 'ik ben' (tussen 'ik was en ik zal zijn'! Je staat elastisch tussen de polen in & kunt dan vervolgens creatiever & adequater gaan reageren: in de ene situatie bijvoorbeeld strenger als dat nodig is en in de andere ietwat milder.

Laatst woedde er in domineesland (alweer) een discussie of je gemeenteleden wel of niet mocht aanraden (al of niet vanaf de preekstoel) om op bijvoorbeeld de PVV te stemmen. Maar dat is veel te gemakkelijk: dan neem je de tegenpool in. De pastorale opdracht (de schaapherder immers!) is het alweer bijna meer dan tweeduizend jaar om mensen van alle leeftijden & afkomsten te helpen UIT het vruchteloze ping~pong van polen te stappen & de ('heilige' grond daartussenin te betreden (al op niet geschoeid, bepakt & vrij van vrees & blaam). Ik kijk welke polen er onder & achter al die verschillende opvattingen zitten, bijvoorbeeld ook onze behoefte aan veiligheid enerzijds ('pvv' en die aan expansie & meer avontuur anderzijds?! DAN nodigen we menschen uit om de goede dingen ook in die andere pool te gaan zien ~ met veiligheid is niets mis, maar door vreemdelingen (zie Genesis, Exodus, profeten, discipelen, apostelen & euangelisten e.d.) kunnen we bijvoorbeeld wel iets nieuws ontdekken ~ zodat we samen wat meer naar het midden kunnen opschuiven. Er zijn zelfs ook al wat meer pvv'ers gesignaleerd die ook van couscous genieten (ondanks hun vleeschpotten van het slavenhuis van Egypte, diaspora & shoah, wereldoorlogen, genocide en Holocaust) ...

Overigens (aldus jjs) ga ik niet zo vreselijk erg serieus tecwerk: ik kijk wel uit, ik ben immers geen arts of maatschappelijk werker?! Bovendien houdt een (TE) gewichtige benadering problemen vaak alleen maar in stand. Nee, een lichte speelsheid die desoriënteert kan de ander tot een heroriëntering brengen. Zodra menschen een beetje meer loskomen van de pool waaraan ze vastkleven, hebben we zedichterbij het creatieve midden gebracht en kunnen we verder als 'onnutte dienstknechten' fluitend terugfietsen naar huis, terwijl 'g d' verder het eigenlijke werk doet.

DAT maakt verandering en groei mogelijk. Kleur krijg je niet door een bepaald standpunt in te nemen, maar juist door in het creatieve midden te gaan staan. DAT bezielt & maakt ons oorspronkelijker. Yehosjoea (je weet wel) verraste mensen onophoudelijk met 'de tegenpool': DAT was dan ook toen de essentie van zijn profetische, helende & hoopgevende verkondiging van 'g ds hemels koninkrijk op aarde'. Niet de jongste wildebras is 'de verloren zoon', maar de brave oudste eigenheimer. Niet de Joodse priester o.i.d. is een barmhartige naaste, maar de 'ketterse' Samaritaan.

Niet de o zo vrome farizeeër werd gerechtvaardigd, maar de morsige beschaamde tollenaar.

Niet slechts de overspelige vrouw verdient openbare steniging ~ zoals onlangs nog pas in "ons" Kunduz ~ want haar veroordelaars zijn even schuldig & zondig to blame! ZO wrikte Yesjoea mensen LOS van hun overzichtelijke afgodische standpunten en stelde hij hen in staat om de zielegrond tusschen de polen te betreden, die zelf niet waar-neembaar is, niet-iets, niets. DAN kan je een licht opgaan. Of g d ("G d"! Dus wat doe ik als predikant: wie ben ik? Ik ben een dominee van niks. Mooi gezegd! ZO gezegd:
zo gedaan
...