stalemate: nattevingerwerk, high hopes horror ...


'nattevingerwerk'


Heel de mensheid hangt aan elkaar van migratie tot migratie zowel naar lichaam als naar geest.

Tussen 1920 & 1930 steeg 't aantal joodse kolonisten in Palestina tot bijna 200.000, zo'n 20% van de totale bevolking: opnieuw zouden de gebeurtenissen in Europa 'n directe invloed uitoefenen op de ont-wikkelingen in dit zogenaamde Heilige Land tussen de Middellandse Zee & 't dal v/d rivier de Yardeen ...

Met de opkomst van 't nationaal-socialisme in Duitsland & 't fascisme in andere landen van Europa [tot & met allerlei andere werelddelen!] nam ook het antisjemitisme toe, ondermeer in Polen, waar nog altijd de grootste joodse bevolking leefde. De pessimistische voorspellingen v/d eerste Tsionistische leiders werden
door die ontwikkelingen bevestigd, zodat de door hen voorgestelde oplossing bij joden & verontruste niet-joden aan overtuigingskracht won. Wie 't verband tussen deze twee bewegingen ['t steeds maar sterker
wordende antisemitisme & 't Tsionisme] uit 't oog verliest of minimaliseert zal nooit in staat zijn om de diepte v/d Zionistische & later Israelische overtuiging te begrijpen. I/d liturgische & culturele teksten van
de joodse traditie worden de joden van jongsaf aan & 't hele jaar door hun leven lang herinnerd aan al het onrecht dat 't joodse volk ['de mensheid'] al sinds de vernietiging van de eerste tempel & de Baby-lonische ballingschap geleden heeft, en de vervolgingen van de moderne, 'beschaafde' twintigste eeuw hebben deze psychologische zekerheid in hoge mate versterkt. Want ook de integratie & de assimilatie,
die 't gevolg waren van de Verlichting & de emancipatie, hebben het allerergste niet kunnen verhoeden,
integendeel! Wie zich met de rug tegen de muur gedrukt weet ~ wat trouwens een veel te eufemistische beschrijving is v/d realiteit ~ kent nog maar EEN ENKEL gebod 'ten allen tijde en tot elke prijs overleven'!

Je kunt dat, vanuit een abstract moreel standpunt en de veiligheid van de eigen positie wellicht betreuren,
maar je kunt je daar als Europeaan zeker niet [meer] over verwonderen: er zal daarom pas echt over een oplossing van het Israelisch-Palestijnse vraagstuk kunnen onderhandeld worden, wanneer men er de hui-dige hedendaagse Israelische verantwoordelijken van kan overtuigen dat ze, als ze voortgaan op de inge-slagen weg, op korte of lange termijn die nagestreefde veiligheid nog veel meer in gevaar zullen brengen,

Zolang dat niet 't geval is hebben de verdedigers van de rechten van de Palestijnen wellicht grosso modo
gelijk [tenslotte waren het aanvankelijk niet de Palestijnen {whatever they may be} die de Europese joden
hebben trachten uit te moorden], maar het is een gelijk op het morele vlak, niet op het politieke, & om-gekeerd komen de verdedigers van het morele gelijk van de Tsionisten tegenover de Palestijnen weinig overtuigend over, hoe sluitend [en stuitend] hun realpolitieke argumentatie ook mag zijn. 't Oude liedje?

Intussen leiden de toename van het aantal immigranten en het steeds duidelijker wordende karakter van
hun opzet [we zijn hier voorgoed en we bouwen dit toegezegde 'thuisland' binnenkort uit tot een normale
echte rechtsstaat] tot hernieuwde uitingen van Arabisch verzet [b.w.v.s. tussen "Algiers & Bangla Desh"] ...

Vanaf 1929 begint de Grootmufti [jeweetwel!] van Yeroesjalayiem {"Al Quds"} met alle middelen tegen de
joodse kolonisten te agiteren: hij verspreidt ondermeer 't gerucht dat ze naar Palestina gekomen zijn om
de heilige plaatsen van de islam te veroveren & roept op tot een heilige oorlog ['kleine jihad'] tegen deze
ongelovige honden & wanneer hij het bericht laat verspreiden dat de Gouden Koepel van Omar in Al Quds door de Zionisten werd opgeblazen, dreigt de volkswoede van de Palestijnen verder uit de hand te lopen.

Joodse verdedigingsorganisaties [de voorlopers van het latere leger & de ondergrondse terreurgroepen]
slagen erin om samen met de Britse troepen de revolte in te dammen, maar het klimaat is daardoor vol-komen veranderd & na een kalmer periode van ongeveer zeven jaar, waarin de Grootmufti steeds meer sympathie zal krijgen voor de nazi's, diem net als hij, tegen 'de joden' zijn, barst het colflict opnieuw los.

In 1936 worden op verschillende plaatsen in Palestina joodse nederzettingen aangevallen en krijgt de con-frontatie 't karakter van 'n ware burgeroorlog, want intussen was de joodse bevolking alweer aangegroeid tot ongeveer 350.000, zo'n 30% van 'n totale vevolking van 1.240.000. Ongeveer 60.000 van hen waren vluchtelingen uit Nazi-Duitsland & dus getuigen bij uitstek van de noodzaak van 'n eigen beschermd land.

Het Britse militaire bestuur is verrast door de heftigheid van de Palestijnse reactie & stelt in 'n nieuw docu-ment, 't Peelrapport, voor om de immigratie gedeeltelijk te beperken & de verkoop van gronden aan jood-se immigrnaten moeilijker te maken & omdat dit blijkbaar geen effect had, ging de Peelcommissie 'n be-duidende stap verder en stelde ze voor om het land te verdelen tussen Arabieren, joden & de Britten ...

In de Zionistische literatuur over deze chaotische wanordelijke periode worden de Engelsen ervan beschul-digd de ene toegeving na de andere te doen aan de Arabieren, terwijl de pro-Palestijnse publicaties juist de nadruk leggen op de militaire samenwerking tussen Engelsen & de Zionistische guerrilla-organisaties die voor een groot deel door Britse militairen bewapend en getraind zouden worden. Gezien de tweeslach-tigheid van de Engelse politiek in dit mandaatgebied is 't mogelijk, dat beide bronnen selectief correcte informatie verschaffen: na de beeindiging van het gewapende conflict [de burgeroorlog, de revolte, volks-opstand al naargelang de geraadpleegde bronnen] is niemand tevreden met 't voorgestelde compromis.
08 mei 2010 - bewerkt op 06 jun 2010 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende